
«می خواهم ، صحنه هایی را به تو نشان دهم که مثل سیلی به بخورد ، امنیت تورا خدشه دار کند و به خطر بیاندازد .می توانی نگاه نکنی ، می توانی خاموش کنی ، می توانی هوییت خود را پنهان کنی ، مثل قاتل ها ، اما نمی توانی جلوی حقیقت را بگیری هیچ کس نمی تواند» این جملات را کاوه گلستان (عکاس و مستند ساز )به تو گوش زد می کند.کسی که تا چند ثانیه قبل از مرگش مرگ را می زیست .
مقوله مرگ ، غیبت کسی که دوستش داریم ، دلتنگی برای دیدنش همه و همه یعنی فاجعه؟! آیا می شود حقیقت را به تصویری دوباره کشید؟این سوالی است که بارها از خود پرسیده ام و شاید گاهی مرا به این نتیجه رسانده که با نشان دادن حقیقت در آثار وعکس هایم گویی فقط بازتابی از حقیقت را توانسته ام نشان دهم نه خود حقیقت را.اما به راستی حقیقت چیست؟یک عکاس و مستند ساز ،یک حقیقت پرداز چقدر باید طول بکشد تا بتواند حقیقتی را که در جایی پنهان است به تصویر بکشد .آیا حقیقت آنی است که از پشت دریچه دوربین می بیند یا نه، آن قصه ایست که بعدها مخاطب عکس ها، می سازدش .چند وقت پیش یکی از مخاطبانم ماجرایی را برایم روایت کرد که سیلی محکمی بود بر صورتم ، حتی داغ تر از سیلی.
او گفت با دیدن عکست شوکه شدم چون تصویری بود از زندگیِ من. و یادآورِ روزهایی که به تنهایی بارِ حقیقتِ ماجرایی را که حالا چند سالی از آن می گذرد با خود حمل میکردم، همه ی غم ها گریه ها فریاد ها و اندوه هایم برای عزیزی از دست رفته که هرگز نتوانسته بودم برایش عزاداری کنم و با دیدن این عکس تصویرِ این ماجرا همچون آینه در مقابلم ظاهر شد و مرا آرام کرد...
من بدون آنکه خود بدانم به شکلی ناخودآگاه زیستن او را پیش تر، از دریچه دوربینم به ثبت رسانیده بودم ،و او بدون آنکه خود بداند روایت عکس مرا پیشتر زیسته بود.و آرامش زمانی رخ داد که عکس من آیینه ای شد در برابر چشمان غریبه ای، تا خودش را در آن ببیند.تصویر یک رویا و رویای یک تصویر مقابل هم به تماشا ایستادند.گویی همان قدر که او تماشاگر عکسم است ، عکس من هم تماشاگر اوست
حالا هیچ ماجرای پنهانی در میان نیست هیچ حقیقتی در خفا نیست و اندوه وجود ندارد
گویی هر دوی ما در جستجوی قبر بودیم، یکی قبرِ عزیزی آشنا و دیگری قبرِ عجیبی در ناخودآگاه. این جستجو نه در جهانی موازی بلکه در جهانی حقیقی ما را پای یک قبر مقابل هم قرار داد، با هم به عزا ایستادیم و سیلی محکم خود را از حقیقت خوردیم .