دیالوگ

بسم‌رب‌الشہداء
در رو باز کردم...
با لرز...با ترس...با بغض!
دستانم میلرزید..
توانی برای باز کردن در نداشتم...
زور زدم...
آنقدر به دستگیره در فشار اوردم تا باز شد...
صحنه روبرویم...
لرزه شدیدی بر تنم انداخت!
با خودم گفتم..
_تو باید مقاوم باشی دختر! تو جانشینشونی! تو باید جاشونو پر کنی تو جامعه! باید مثل ایشون کار کنی!پس مقاوم باش!
پاهامو به زور به دنبال خودم میکشیدم...
خیره با تابوت وسط اتاق راه میرفتم...
انگار پا هایم متعلق به خودم نبودند...!
با هزاران زور خودمو رسوندم کنار تابوت..!
یه تابوت که توی یه پرچم سه رنگ پیچیده شده بود!
کنار تابوت، روی زانو هام افتادم...
آروم لب زدم...
_بابا..!
جوابی نشنیدم...
بغض در حال خفه کردنم بود!
_بابا جونم...
_پاشو..پاشو ببین من اومدم...
_پاشو مثل همیشه با ذوق سلام کن...
_پاشو مثل همیشه بپرم بغلت و تو نوازشم کن...
_پاشو بابا..
_پاشو..
بغضم ترکید...
مثل یک بادکنک پر از آب...
شاید هم..
مثل یک خمره پر آب که میشکند...
با گریه و بغض فریاد زدم...
_بـــابــــا بلند شوووو!
پرچم رو با دستهای نحیفم کنار زدم...
چهره ش..مثل همیشه نورانی بود...
لبخند زده بود..!
لبخند به لبش داشت...
_بابا جونم...چشاتو وا کن...
_چشاتو باز کن...
جوابی نشنیدم...سرمو گذاشتم روی پیشونیشو...اونقدر گریه کردم تا کمی آروم شدم...
چشمم افتاد به پایین تر از گردنش...سمت چپ..!
رد یه گلوله...رد خون!
_بابا بمیرم برات...الهی بمیرم قلبتو گلوله خورده نبینم...
_بابا تو نباید تنها بری...
_نباید تنهام بذاری...
_نباید...
دستانش رو گرفتم...
سرد سرد بود...یخ:)
_بابا جون...دستمو بگیریا...خب؟!
در همین لحظه در اتاق باز شد...
امیر بود...چشمانش قرمز شده بودند...چهره آشفته ای داشت...سمتم اومد...کنارم نشست...
_بیا بریم خانومم...باید بریم..خب؟
صداش بغض داشت...آخه عاشق پدر زنش بود:) بابام هم داماداشو خیلی میخواست...
_باشه...
رومو کردم سمت بابا و به چشمای بسته ش نگاه کردم..
_حواست بهم باشه بابا..خب؟!
_مواظب باشیا...کنارم باشیا...باشه؟!
_خداحافظت بابا جونم...
از جام بلند شدم...امیر برای بار آخر به چهره مظلوم بابا نگاه کرد..و تابوت رو به حالت اولیه ش برگردوند...
از اتاق خارج شدیم...
به بابا فکر میکردم...
این آخرین دیدار من و بابا بود...?✨?

#دیالوگ

#کپی_بدون_نام_نویسنده_حرام!

نویسنده: ریحانه.عیـنｼ