4 سال پیش وقتی به این خانه آمدم و با همسایه ها جلسه گذاشتم که پارکینگ را بازسازی کنیم، هرکدامشان هزار بار مخالفت کردند که تمام پنجره های رو به حیاط را شیشه شفاف کار کنیم. اما حالا مطمئنم اگر دم غروب بایستند دم این پنجره ها، از مخالفتشان پشیمان میشوند. دم غروب، سایه ی این بید مجنون حیاطمان لحظه به لحظه بزرگتر میشود و ناگهان طی چند لحظه محو میشود و آن وقت شمایل خود بید مجنون در آن تاریکی، از بزرگترین سایه اش هم مهیبتر مینماید.
دسته چمدان آیدا توی یک دستم بود و یک جعبه کوچک از وسایلش توی دست دیگرم. چند قدم عقبتر از او دمپایی هایم را روی موزاییک های پارکینگ میکشیدم و با هر قدمی که جلو میرفتم شالی که به سرم کشیده بودم بین دست و پایم گیر میکرد و ترمزم را میکشید.
نمیخواستم شالم را از میان دست و پایم جمع کنم و دور گردنم بپیچم. اینطوری بیشتر میتوانستم در معیت صدای چرخ های چمدان و قدم برداشتن های آیدا، سایه بید مجنون را دم غروب نگاه کنم و احساس خفگی نکنم. آن موقع تا احساس خفگی کردن من چند لحظه بیشتر باقی نمانده بود.
آیدا رسید دم در و احمدرضا حین سلام و احوالپرسی با در آغوش کشیدن، از زمین بلندش کرد. جیغش بلند شد «ای وای بابا! نکن.کمرت!» چند قدم مانده بود که من هم جلوی در برسم، صدای کوبیده شدن قلبم به قفسه سینه را کامل میشنیدم. شالم را از میان دستم و دسته چمدان بیرون کشیدم و دور گردنم انداختم. شانه هایم را عقب دادم و به طرف در قدم برداشتم. احمدرضا سایه ام را میان چهارچوب دید و به سمتم آمد که وسایل را از من بگیرد.«سلام خانم، احوال شما.»
سلام کردم و دست به سینه به دیوار تکیه دادم و زل زدم به آیدا. چقدر شبیه 20 سالگی خودم بود. آستینش را بالا زده بود و با یک چابکی زیاد از حد، وسایل را هر قدر که سنگین بودند، بدون آنکه حتی میمیک صورتش را تغییر دهد، بلند میکرد و توی ماشین میگذاشت. این کار را به قدری مصمم انجام میداد که پدرش برای کمک کردن به او تردید میکرد.
کارش تمام شد ولی صورتش را به سمت من برنمیگرداند. انگار فقط چند لحظه زمان نیاز داشت که چیزی را پنهان کند، یا شاید جسم سفتی را قورت دهد. ولی من از اینکه نتوانم چیزی را پنهان کنم نمیترسیدم. خودم به سمتش رفتم که لحظات برزخی اش تمام شود. نزدیکش رسیدم و دستانم را باز کردم، لبهایش را بهم فشرده بود و همچنان مشغول پنهان کردن بود که در آغوشم کشید. گفتم:«آیدا بزرگ شدی مامان.»
چیزی نگفت و یک فشار مضاعف به شانه هایم آورد و خودش را از میان دست هایم بیرون آورد. وقتی در ماشین را باز کرد یک ثانیه نگاهم کرد و بعد نگاهش را دزدید«خدافظ»
و چند ثانیه بعد ماشین احمدرضا از کوچه پیچید توی خیابان و از دید من خارج شد. چشم هایم آنقدر داغ شده بود که داشتم از ناحیه سر آتش میگرفتم. شالم را از دور گردنم درآوردم و راه آن جسم سخت توی گلویم را باز کردم. سرعت غم توی دلم از سرعت اشکهایم بیشتر بود و این «لحظات مرگ آور» را هزار بار در زندگی ام تجربه کرده بودم. میدانستم چند لحظه بعد نفسم بند می آید و بعد دست و پایم شل میشود و احساس میکنم جانم دارد از زانوهایم پایین میرود که از کف پاهایم در برود اما با این همه نمیمیرم و صبح فردا را میبینم!
صدای زنگ آیفون در خانه میپیچید. اما من زورم به قرص هایی که دیشب خورده بودم نمیرسید. بیدار بودم اما نمیتوانستم چشمانم را باز کنم. چند لحظه سکوت شد و بعد صدای زنگ آیفون تبدیل شد به صدای زنگ در واحد که زورش از قرص های دیشب بیشتر بود. چشمانم را باز کردم و روی تخت نشستم. مرحله بعدی، یعنی بلند شدن از روی تخت، از تمام مراحل چندبرابر سخت تر بود اما صدای ممتد زنگ از جا بلندم کرد و در را باز کردم.
امید رنگش عین گچ دیوار سفید شده بود و همچنان یک دستش روی زنگ بود و با دست دیگر به چهارچوب در تکیه داده بود. تا مرا دید گره ابروهایش را باز کرد:«نصف جون شدم دختر چرا درو باز نمیکنی؟»
«خواب بودم.»
«اگه کلید این خونه رو به منم بدی که هر دفعه اینجوری سکته نکنم ممنون میشم. من کلید خونمو بهت...»
میان حرفش پریدم جاکلیدی را نشانش دادم و گفتم:«بردار. اون که جاسوییچی مشکی داره مال تو.»
«2 ماهه دارم میگم تو که قرص میخوری نباید تنها باشی...»
«امید الان که کلیدو بهت دادم. لابد تو اون دو ماه نمیتونستم بدم.»
«چرا نمیتونستی؟»
«چون تا دیروز این خونه مال من نبود. مال من و آیدا بود. ولی از امروز دیگه نیست.»
بغضم شکست. سرجایم نشستم و سرم را به پشتی مبل تکیه دادم و «لحظات مرگ آور» باز شروع شد. امید کاپشنش را در آورد و آمد روی مبل کنارم نشست. «عزیزم، آیدا خودش خواست بره. اصلا مگه تو 3 سال پیش روی همین مبلی که نشستیم به من نگفتی که داری از گرفتن آیدا پشیمون میشی و نیاد اینجا براش بهتره و...»
از اینجا به بعد حرف هایش را نشنیدم. کاش میشد در این «لحظات مرگ آور» زندگیم همیشه تنها باشم. هر کلمه ای که امید میگفت مثل این بود که دانه های آتش از توی آتشدان بپرند بیرون و یک جای آدم را بسوزانند.
4 سال پیش، روز اولی که امید را دیدم مطلقا این حس را به او نداشتم. پختگی از تک تک کلماتش پیدا بود و همیشه بنظر من بیشتر از سنش میفهمید ولی حالا بنظرم یک پسر بچه احمق می آمد که نمیفهمد چه چیزی از دهنش بیرون میآید و نمیدانم این همه سال وسط زندگی من چکار میکرد؟