یکوری، جوری که به همهی مهرههای گردن و کمرم فشار میآید، لم دادم و گوشی به دست در حال نوشتنام.
چند نخْ سیگارِ آخری که گیراندم، چندان بیدلیل بود که نیمهکاره خاموش کردم. زنم راست میگفت، فکرم مشغول است. مشغول به چه اما؟
تصمیمهایی باید بگیرم. اقدامهایی باید کنم. چیزهایی را باید بپذیرم و چشم بر برخی ببندم. دل به عدم قطعیتها دهم و حرکت کنم.