پارگی شبکیه چشم یا جدا شدگی شبکیه به معنی جدا شدن لایه های عصبی از لایه های رنگدانه ای شبکیه می باشد. شبکیه داخلی ترین لایه چشم بوده که دارای سلول های رنگدانه دار (سلول های گیرنده نور) و سلول های عصبی (نورون ها) می باشد.
شبکیه جریان الکترومغناطیسی نور را به پیغام عصبی تبدیل کرده که توسط عصب بینایی به لب پس سری انتقال یافته و توانایی دیدن جهان پیرامون برای فرد حاصل می شود. لایه ای به نام مشیمیه اطراف شبکیه را احاطه کرده و نقش اکسیژن رسانی و تغذیه شبکیه را بر عهده دارد. حال اگر اتصال شبکیه با مشیمیه دچار اختلال شود، خونرسانی به شبکیه قطع شده و عملکرد آن مختل می شود. پارگی شبکیه اصطلاحی است که به این حالت اتلاق می شود. در واقع لایه حاوی رنگدانه از لایه حاوی سلول های عصبی در شبکیه از هم جدا می شوند. چنانچه فردی که دچار پارگی شبکیه چشم شده است سریعا درمان نشود، دچار آسیب جبران ناپذیری خواهد شد.
پارگی شبکیه چشم به سه دلیل رخ می دهد:
علائم جدا شدگی شبکیه عبارتند از دیدن سایه، اجسام شناور و بارقه های نور جلوی چشم، کاهش بینایی و قدرت تشخیص اشیاء