
برای ایجاد تابآوری در کودکان در خانواده و مدارس، چندین استراتژی و روش وجود دارد که میتواند به تقویت این ویژگی مهم کمک کند.
نقش خانواده در تقویت تابآوری
1. ایجاد روابط حمایتی: والدین باید روابطی دلسوزانه و حمایتگرانه با فرزندان خود برقرار کنند. این روابط میتواند به عنوان یک عامل پیشبینیکننده در بهبود سلامت روانی و اجتماعی کودکان عمل کند.
2. آموزش خودمراقبتی: والدین باید به فرزندان خود مهارتهای خودمراقبتی را آموزش دهند، مانند تغذیه مناسب، ورزش و خواب کافی. این موارد به کودکان کمک میکند تا با استرسها بهتر کنار بیایند.
3. تشویق به استقلال: والدین باید به فرزندان خود اجازه دهند که مستقل شوند و برای رسیدن به اهداف خود تلاش کنند. این امر به آنها اعتماد به نفس میدهد و تابآوری را تقویت میکند.
4. محیط مثبت: ایجاد فضایی مثبت و خوشبینانه در خانه میتواند به کودکان کمک کند تا در مواجهه با چالشها بهتر عمل کنند. والدین باید از بیان مشکلات خود در حضور کودکان خودداری کنند و به جای آن، الگوی خوشبینی باشند.
نقش مدارس در تقویت تابآوری
1.ایجاد محیط حمایتی: مدارس باید فضایی فراهم کنند که در آن دانشآموزان بتوانند روابط شخصی و حمایتی با معلمان و همکلاسیهای خود برقرار کنند. این روابط میتواند به تقویت حس تعلق و تابآوری کمک کند.
2. آموزش مهارتهای اجتماعی: مدارس باید به دانشآموزان مهارتهای اجتماعی و عاطفی لازم برای مدیریت استرس و چالشها را آموزش دهند. این مهارتها میتواند شامل حل مسئله، همکاری و ارتباط مؤثر باشد.
3. شناسایی و حمایت از آسیبپذیریها: مدارس باید به شناسایی آسیبپذیریهای دانشآموزان پرداخته و مداخلات لازم را برای کاهش خطرات و افزایش تابآوری آنها انجام دهند.
4. برنامههای مشارکتی: ایجاد برنامههای مشارکتی که دانشآموزان را به تعامل و همکاری با یکدیگر تشویق کند، میتواند به تقویت تابآوری کمک کند. این برنامهها میتوانند شامل فعالیتهای گروهی و پروژههای مشترک باشند.
با اجرای این استراتژیها در خانواده و مدارس، میتوان به طور مؤثری تابآوری کودکان را تقویت کرد و آنها را برای مواجهه با چالشهای زندگی آمادهتر ساخت.
یک عامل مهم در چگونگی ارتقاء تاب آوری و ایجاد تاب آوری در مدارس، تقویت و حمایت از ارتباط بین مقاطع مختلف مدارس ( دبستان، راهنمایی و دبیرستان) و یا سایر واحدهای آموزشی است.
مدارس به عنوان فضا و فرصتی برای افزایش تاب آوری و کاهش آسیب پذیری دارای جایگاه ویژه ای هستند.( نیومن وبلکبورن، 2002، ویرس و مارکهام، 2005، جکسون، هندرسون، فرانک و هاو، 2012)
برای مثال، تجربیات گذر از مدرسه ابتدایی به مقطع راهنمایی روی سلامت و بهزیستی روانی اجتماعی در آتیه کودکان تاثیرداشته است. ( وست،سوییتینگ یونگ، 2010) در حقیقت رفتن به مدرسه دیگر و مقطع بالاتر فرصت خوبی برای مشارکت و حمایت از والدین فراهم می کند.( براون، کاهن، پارسونج، 2012).
بهرحال افزایش سن ممکن است با افزایش مخاطرات همراه باشد. به ویژه زمانی که کودکان از مشکلات عاطفی رنج می برند و نمی توانند به امر یادگیری مشغول شوند( گالتون، گری و راداک، 1999) ممکن است تاب آوری آنها را پایین بیاورد.
این امر اهمیت چارچوب پیشنهادی ما را برای جمع آوری و انتقال اطلاعات و چگونگی به اشتراک گذاری و دسترسی آنها متذکر می گردد تا مدارس بتوانند سابقه و شرایط دانش آموزان خود را بهتر درک کنند. مساله نقل و انتقالات و رفتن به مقاطع بالاتر در مدرسه می تواند اهمیت این موضوع را نشان دهد که مداخلات به درستی برنامه ریزی و زمان بندی می شوند تا تاثیر آنها افزایش یابد.
برای مثال، شواهد نشان می دهد که انعطاف پذیری و استمرار برنامه های ما می تواند پنجره های فرصت را در دوران مختلف رشد باز کند.( سیتچی، 2010، مستن، برت و کوتس ورث، 2006، مستن، ابرادویک و دیگران، 2006، مستن، لانگ، کو، مک کورمیک و دسجاردین، 2009).استمرار و تطبیق مداخلات ممکن است منتهی به آثار بلند مدت شود ( هکمن، 2006)

