
پیش بینی تاب آوری کودکان
نقش عوامل فردی و بافتی در پیش بینی تاب آوری کودکان و نوجوانان مراکز شبه خانواده
تاب آوری به عنوان یکی از سازه های روانشناسی مثبت، در گستره پژوهش های روانشناسی جایگاه ویژهای یافته است.
هدف کلی پژوهش حاضر، بررسی نقش ویژگی های فردی و بافتی در پیش بینی تاب آوری کودکان و نوجوانان مقیم در مراکز شبه خانواده بود.
روش:پژوهش حاضر مقطعی-توصیفی و از نوع همبستگی بود.
جامعه آماری این پژوهش را تمامی دختران و پسران سنین نه تا هجده سال(صد و چهل نفر)، مقیم در مراکز شبه خانواده استان اصفهان در سال ۱۳۹۵تشکیل داده اند.
نمونه مورد مطالعه صد نفر از کودکان و نوجوانان مراکز شبه خانواده بودندکه با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند.
به منظور جمع آوری داده ها از مقیاس های تاب آوری کودکان و نوجوانان،پرسشنامه دلبستگی به همسالان مقیاس عزت نفس حیطه های خاص(فرم کوتاه)، آزمون ماتریس های پیش رونده ریون و پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد.
داده ها با استفاده از آزمون همبستگی و رگرسیون تجزیه و تحلیل شدند.
نتایج نشان داد، متغیرهای دلبستگی به همسالان و عزت نفس پیش بینی کننده های مثبت تاب آوری و مدت زندگی قبلی با مادر، سن پیش بینی کننده منفی تاب آوری کودکان و نوجوانان مراکز شبه خانواده بودند.
متغیر های سن و مدت زندگی قبلی با مادر پیش بینی کننده های مثبت در آسیب پذیری و دلبستگی به همسالان، عزت نفس پیش بینی کننده های منفی آسیب پذیری کودکان و نوجوانان مراکز شبه خانواده بودند.
بحث و نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر، علاوه بر کمک به غنای مباحث نظری حوزه تاب آوری، با شناسایی عوامل فردی و بافتی پیش بینی کننده تاب آوری کودکان و نوجوانان مراکز شبه خانواده می تواند برای مراکز و سازمان های حمایتی-درمانی و خدماتی-پذیرای کودکان و نوجوانان بی سرپرست یا بدسرپرست، تاثیر کاربردی قابل توجهی داشته باشد.
نقش عوامل فردی و بافتی در پیش بینی تاب آوری کودکان و نوجوانان مراکز شبه خانواده

بنابر همین گزارش از خانه تاب آوری ایران پیشبینی تابآوری کودکان و نوجوانان در مراکز شبهخانواده به عوامل فردی و بافتی وابسته است.
عوامل فردی شامل ویژگیهایی نظیر سن، عزت نفس و دلبستگی به همسالان میباشند. تحقیقات نشان دادهاند که عزت نفس بالا و دلبستگی مثبت به همسالان میتوانند به عنوان پیشبینیکنندههای مثبت تابآوری عمل کنند
از سوی دیگر، سن و مدت زندگی قبلی با مادر به عنوان پیشبینیکنندههای منفی تابآوری شناخته شدهاند
عوامل بافتی نیز نقش مهمی در تابآوری دارند. محیط اجتماعی و کیفیت تعاملات با دیگران میتواند تأثیر بسزایی بر احساس امنیت و توانایی مقابله با چالشها داشته باشد. برای مثال، کودکان و نوجوانانی که در محیطهای حمایتیتر قرار دارند، معمولاً تابآوری بیشتری نشان میدهن
شناسایی این عوامل میتواند به مراکز حمایتی و درمانی کمک کند تا برنامههای مؤثرتری برای تقویت تابآوری در این گروه سنی طراحی کنند.