از قديم الايام دلم ميخواست نويسنده بشم در دوره طفوليت اين كار رو انجام دادم و چند تا داستان كوتاه نوشتم كه مورد استقبال مامان بابام قرار گرفت و به به و چه چه كردن از اون زمان به بعد هي نوشتم اما داستان هام بيشتر از ١٠صفحه نميشد چون هميشه دوست داشتم سريع برسم به ته داستان واس همين كشش نميدادم و زود تمومش ميكردم،ديگه بعد اون افتاديم تو كار ازدواج و شوهر داري و بچه داري غافل شدم از اينكه يه روزي ارزوم چي بوده حالا كه ٣٢سالم شده و تا حدودي فارغ از حس و حال جووني و نوجوني باز گفتم يه امتحاني بكنم كه ديدم نه بابا من كجا و نوشتن كجا همون برم خاطرات روزانمو بنويسم و ديكته و انشا با دخترم كار كنم سنگين ترم تا بنويسم.اين شد كه بيخيال نوشتن شدم و زدم تو كار خوندن البته از نوع كتابش تا ببينم چه پيش خواهد امد كه هر چه آيد خوش آيد انشالله ماشالله تعالي