غیر تو با هیچ کسی کار من نیفتاده است، گره پشت گره و گویی گذر پوست به دباغخانه افتاده است.حال ز همه دنیا تو شدی همه دنیای من،وحسرت دیروز و امروز و فردای من در واژهٔ"تو" خلاصه میشود. آدم به آدم میرسد اما کوه به کوه نمیرسد و عهد و پیمان تو با دیگری سرانجام دارد و ما ندارد.
خوب غم تو را در این گوشه ٔمسجد دفتر خود پیدا کردم چرا که عمراً بگذارم تو را از دست بدهم و حال با جان و دل تقلا کن گویی میخواهم صدای فریاد و فنای تو را همچو صدای زنجیری بر رشته افکارت بشنوم،همچو درد کشیدن زلف تو،چنین درد گوشی که باد در آن درودی رسا فرستاده و این چنین و آن چنین من بر توست.
مصیبتی بر من نیست این انتقام با قلم و قاف ز تو گرفته میشود که قلمِ غمدیده ٔاین قافلهٔ دلِ حقیر گفت:« قسم بر خالق غروب آن شب تار که قفل بر قلب خود زد تا توفیق ارغوانی عشقت که جان بر قربان آن حقیقت چشمانت رود مشقت درد را ا قلب حقیقت جوی خود میکشد.»
دانی که مشقت و مصیبت در تنهایی بدون تو دگر نیست؟ لیل و نهار بدون تو و به همراه تو کسر حرف و حروفی دگر ندارد نبض زندگیم بی تو بدون درنگ میزند و اگرچه دیروز پرمشقت بود اما حال امروز ما گذشت فردا بدون تو چنان مصیبت بار نمیباشد و به راستی درد جای میباشد کز این بی اهمیتی ها اهمیت بالایی برخوردار باشی و شروع درد من با غین غم هجر تو بر زبان من جاری شده است.

ارغوان جان ناراحت میشوم گر صحبتهای مرا با عنوان انتقام در کاغذ ذهن خود بنویسی،مگر انسانهای احمق در نزدیکی ما بر گرد بودن زمین معتقد نیستند؟من هم مانند احمقان جامعه رنگارنگ خود میگویم:«آری زمین ما گرد است جامعه با قلم راستی میگوید کوه به کوه نمیرسد آدم به آدم میرسد.» بلی اما تو انسانی نیستی که دگر مرا ملاقات کنی و من کوهی ز غم شدم،به سمت من قدم بردار و همچو کوهی روبروی من باش. گرچه جلوی قطر خورشید را گیری اما قول آن را میدهم در زمستان،مردم چشمانم ز سرما نلرزد.
آری، تغییر کردهام، صحبتهایم تغییر کرده است؛ و حال تو سطلِ زبالهٔ غمخانهٔ من هستی و ارزشی بر تو نیست که تراوشات دستگاه گوارش خود را بر تو پیاده نمایم آیا دردآور است؟ گر ریحانه صادق میخواهی ز آن آگاه نمیباشم.
حال چطور است که در کابوس امشب مرا ملاقات نمایی و دو فنجان ی با قند کارهایی که با من کردهای بنوشی؟دیگران به گوشهایم رساندند که به تازگی خود را ز قند محروم ساختهای!نگران آن نباش، چرا که آن چایی به اندازه لبخند های تو شیرین است.این چنین بدان برنجی برای تو کنار گذاشتم که در خاکدان غم خود پرورش یافته و با اشکهایم آنان را غسل دادهام؛ و نیازی به نگرانیهای بیهودهات نیست چرا که اشک ز غم هجر تو پاکترین اشک شناخته شده در من ناشناخته است.
سهم من ز تو فقط اندوه شد،قصهٔ غصه هایم به بلندای اشترانکوه شد، زمستان میرود، جز رو سیاهی به زغال نمیماند و نقش تو تا ابد در دل من باقی میماند.
دانی که مشقت و مصیبت در تنهایی بدون تو