به هر جایی وزیده بودیم،دیدیم نسیم از ما گذشت،تا به بادی ملایم برسیم.
همه به فرمان خدای بزرگ ما بود،تا دهان باز کنیم و گوییم:«ما که هستیم؟» از خود و روح خود جدا شدیم و به جایی نرسید؛ و حال و آینده ما هم فراموشمان شد و تا خواستیم باشیم،فهمیدهایم نیستیم.
باد شدیدی وزید.پردهٔ سفید رنگ،رنگ پریده و شکسته ای که بود و نبود آن بر حال اتاقم تفاوتی نمیکرد در هوا بندری میرقصید.ابتدا به آن توجه و اعتنایی نکردم؛زیرا می دانم هوس بازی و شیطنک به میله های آن خورده است.پرده را میبینم پرده ای که از شدت رقصیدن کمری برای او باقی نمانده است.مچ دست او را در هوا گرفتم بلکه آرام و ساکت،مانند پردهٔ آدم بنشیند.
هنگام بستن پنجرهٔ شکسته ام متوجه شدم که در آسمان آبی تر از همیشه کردی میرقصد.مثل اینکه امروز همگی رقص های ریزی در کمر خود دارند!جریان از چه قرار است؟باد چگونه این همه مهمانان متعدد را دعوت برای رقصیدن کرده است؟آن هم بدون کارت دعوت!یعنی تمامی غم و غصه و قصه های غمگین ما به انتها رسیده است؟از حالا همگان قرار است شاد باشند؟
حدس آن را میزنم که زمان فرو رفتن چشمان ما بر یکدگر و خوابیدن ما،سارقان حلال خور بر ما تازش کردند.خدا عمر با عزت و برکت بر آنان دهد.گویی کسی دزدکی تمام غم ها،اشک ها،درد ها،بیماری ها،دشمنی ها،کینه ها و نفرت هارا از ما دردیه است و در کیسه زباله ای ریخته و با خودش به دورترین و دوردست ترین جای زمین ما برده است.شاید مردم دیشب رأس ساعت نُه شب،غم ها و غصه هایشان را دم درب گذاشتهاند و ماشین زبالهٔ شهرداری همهٔ آنان را برده است تا آنان را بسوزاند.
از امروز آسمان آبی تر از قبل است و علف ها سرسبز تر از دفعات قبل است.این دروغ ِمحضِ آشکار و روشن من است.بین من و تو و خدایان باشد،ما که دروغی با یکدیگر نداریم!

شاید زین امتحانِ طویل سربلند بیرون آمدیم،شاید امروز شروع زندگی واقعیِ ما باشد.شاید دگر در کوچه ها و بنبست هایی که باب همایون را به ابتهاج دلم حقیرمان وصل مینماید قدم بگذاریم و شاهد رقص مردمی شاد مانند برگی رها و آزاد که تازه به دورهٔ هجده سالگی رسیده؛در بادِ میزبان باشیم و رویای ما طعم خواب ندهد
کلاس انشا خانم عربها،نهم