داستانک ۷۱. پاریس. سال ۲۰۲۶
می‌گفتند پاریس بوی شاش می‌دهد. امروز اما بوی دود و آتش می‌دهد. در این کافه‌ی روباز نشسته‌ایم. فنجانِ سفید قهوه‌ام را بو می‌کنم؛ اما بویِ زننده‌ی لاستیکِ سوخته و تندی گازِ اشک‌آور گلویم را می‌بندد. در پشت سر، آن سوی نرده‌های سفید، جمعیتی فشرده و پرهیجان مشغول بازی هستند. گاهی کسی می‌دود. یکی را روی زمین می‌اندازند. یکی را با باتوم می‌زنند. امروز صدایِ فریاد، ضربه‌های باتوم و هیاهویِ آژیرها، سکوتِ صبحگاهی را تکه‌پاره می‌کند. دود صورتی رنگی از بین جمعیت بالا می‌رود. و سپس به شکل یک مه سمی می‌ریزد روی سر مردم.
عینکِ آفتابی زدیم، هرچند که آسمان ابریست. بادِ سرد، بوی باران و دود را به صورتم می‌زند. ویزای ما فقط هفت روز اعتبار دارد و ما، آخرین جرعه‌ی قهوه‌مان را هم در پاریس جشن می‌گیریم.
ـ « ببخشید. »
سر بلند کردم. زنی مقابلم ایستاده بود. با لبخندی نمکین... دامنی کوتاه و هودی تیره‌ی گشاد و آشفته، همرنگ موهای چتریِ نامرتب و پف‌کرده‌اش. روی گونه‌های کک‌ومکی‌اش نیز یک رد سیاه دوده بود. البته... این آشفتگی گویی چشمان سبز زمردینش را درخشان‌تر می‌نمود. هنوز داشتم با دهانی نیمه باز چشمان جذابش را نگاه می‌کردم که خم شد و لب بر لبم گذاشت.
کوتاه بود. خیلی کوتاه. عقب که رفت من... هنوز درست نفهمیده بودم چه خبر است. همچنان نگاهم می‌کرد، چشم در چشم و با لبخند. من هم همانطور برق گرفته مانده‌ام یا شاید هم... هر دوی ما.
صدای فریادها و آژیر بلندتر شد. ناگاه جمعیت حرکت کرد. نرده‌ها افتاد و مردم و پلیس‌ها دویدند.
زن دستم را گرفت.
ـ « پاشو! باید برویم. »
مرا از میان میزها کشید. می‌دویدیم. صدای افتادن صندلی‌ها پشت سرمان می‌پیچید. پیچیدیم در کوچه‌ای باریک پشت سطل آشغال بزرگ یک رستوران و بالاخره ایستادیم.
هنوز دستم را در دستش داشت. نفس نفس می‌زد و ریز ریز می‌خندید. به صورتم نگاه می‌کرد، به لب‌هایم. کمی ساکت ماند. سپس یک قدم نزدیک‌تر آمد.
ـ « خیلی خواستنی هستی. »
و پیش از آن‌که بتوانم جوابی پیدا کنم، دوباره مرا بوسید. نمی‌توانستم تکان بخورم. شاید... اصلا زمان ایستاده بود. همزاد نیز، بی‌صدا و شاید هیجان‌زده همراهی می‌کرد.
صدای انفجار و فریاد برخاست. یک پلنگ صورتی، همراه چند نوجوان، می‌دوید. پلیس نیز به دنبالشان بود. ناگاه یک میله پرت شد سمت ما. بی‌آنکه سر بچرخانم با یک دست گرفتمش. زن ناخودآگاه سرش را دزدید. بعد صاف ایستاد. کمی ترسان و با شوق ما را نگریست. زیر لب به همزاد گفتم: « چکار می‌کنی؟! » و زن با ذوق پرسید: « من؟! خب بوسیدمت. » و با شیطنت ادامه داد: « اما انگار کافی نبوده... » اصلا نگذاشت بگویم با شما نبودم و دوباره بوسید.
این همزاد احساساتیست. انگار بدش هم نیامده. هیچ وقت اینقدر نرم برخورد نکرده بود. نکند اصلا کار خودش باشد. تا زن حواسش به خیابان و شلوغی پرت شد و سرش را چرخاند، من خیلی آرام و زیر لبی گفتم: « تو داری با او کاری می‌کنی؟ نکند هیپنوتیزمش کردی؟! » او نیز همانطور زیر لبی پاسخ داد: « نه! » زن برگشت و گفت: « چی نه؟! » گفتم: « هیچی! »
خب... اگر کار او نیست، شاید این دیوانگی هوای پاریس است که لب‌ها را بی‌قرار بوسیدن می‌کند. حتی با این همه دود و گاز اشک آور.
یا شاید این زن مشکلی دارد. داشتم زیر لب به همزاد می‌گفتم: « شاید این زن فراری باش... » که همزاد فرصتم نداد. دیدم... خم شده‌ام و لب‌های زن دهانم را دوخته است. دو چشم سبز درشت روبه‌رویم بودند. موهای آشفته‌اش در مشتم و بدن نرمش در دست دیگرم.
آه که چقدر تو رسوایی همزاد…
از گوشه‌ی چشم دیدم چند پلیس از سر کوچه گذشتند. مکثی کردند. یکی سرش را کمی تکان داد. شاید به نشانه‌ی تاسف... و دویدند دنبال کار خودشان. زن نفسش را توی صورتم بیرون داد. انگار از پلیس می‌ترسید.
چیزی نگذشت که زن از ما جدا شد. دستی به موهایش کشید. انگشتش را گذاشت روی لب‌هایم. با لبخندی آرام گفت: « خوش گذشت غریبه. شیرین بود. » رفت و در دود خیابان گم شد.
جای خالی آن بوسه‌ی آتشین روی لب‌هایم نشسته بود. حس کردم جیب پالتو هم کمی سبک‌تر شده. دستم را بردم در جیب و بله... کیف پولمان را زده بود. همزاد تیز گفت: « یکی چقدر که ادعای مردم‌شناسی داشت. همین بود؟!... » طعنه زدم: « آه... ببخشید ارباب که من با سر رفتم توی دهان زنک!!... » سکوت کرد. ادامه دادم: « بد هم نشد... همان کیف پول زشتی که امروز صبح به اصرار تو خریدیم را برد. » همچنان ساکت ماند. « دیدی؟!... به حرف من رسیدی؟! گفتم که جای پول و مدارک در همین کیف مخفی کمریست. نه آن کیف پر زرق‌وبرق. » و باز هم سکوت کرد.
ما هر دو یک بدن مشترک داریم. البته همزاد از من قوی‌تر است. پس کم پیش می‌آید که اینطور ساکت بماند. لبخند زدم و نفس عمیقی کشیدم. خنکی هوای پاریس روی لب‌هایم خیس و تیز بود. اما یک حس خوشایند هم داشتم. یک خنکی شیرین درست از ته دلم بالا می‌آمد. دست در جیب راه افتادیم. بقیه تعطیلات منتظر است.
