داستانک ۶۱. قبرس. سال ۲۱۳۱
خورشیدی نیست. و نه نوری که از آسمان بتابد. اصلا آسمانی نیست. اما اینجا غرق در نوری سفید و یکنواخت است. بیسایه، که از همهجا میبارد؛ از سقف، از دیوارهای نرم و این کف عجیب که نه گرم است و نه سرد. سایهام زیر پاهای برهنهام گم شده. شاید هم واقعا دیگر وجود ندارم. از وقتی به اینجا آمدهام از دنیا جدا شدهام. نمیدانم مردهام یا زندهام.
صدایی هم نیست. جز صدای او که مدام در همهجا میپیچد. هوشواره است یا ارباب این هزارتوی نامعلوم، نمیدانم. هیچ درز مشخصی نیست اما صدایش همیشه شفاف میآید. مثل همین الان که زدم زیر کاسه و کوزه و همهچیز را پرت کردم کنار. «ارزشیابیِ شمارهی ۴۷ رها شد. سوژه از تکرارِ الگوی بقا خودداری کرد. جابهجاییِ دیوارهای فازِ سوم آغاز میشود.»
دیوارهای اینجا ثابت نیست. هیچ وقت یک مسیر را نمیتوانی دو بار بروی. چون آن مسیر قبلی ساعتی بعد دیگر وجود ندارد. صدای هیدرولیکیِ بمی برخاست. دیوارهای سفید، مانند غولهایی کور روی کف لغزیدند. مسیرِ پشت سرم بسته شد. راهروی سمت چپ ناپدید شد. تنها یک راه راست و باریک پیش رویم باز ماند.
پوزخند زدم. دستهایم را توی جیبهایم عمیقتر فرو بردم. دیگر مسئله حل کردن و بازی در زمینِ آنها تمام شد. وقتی بفهمی همه چیز یک سیرکِ تحقیرکننده است، ادامه دادن یعنی حماقت. خسته شدم. دست کشیده بودم. بفهمند یا نفهمند، من دیگر بازیچهی این آزمونهای احمقانه نمیشوم. هرچند شاید حتی سرپیچی هم... در چارچوب آزمایش ثبت و تحلیل میشود. در سالنهای آغازین، آدمهای زیادی بودند که سرسختانه معماها را حل میکردند؛ اما با هر بار نافرمانی، دیوارها مرا به سالنهای خلوتتری کشاندند. در هر جابجایی، آدمها کمکم و یکی یکی غیب شدند. تا اینجا... که تنها رهنما، خودِ همان صداست و تنها مسافر، من.
حس میکنم صدا هر بار مرا به سمت مرکز این ساختار عجیب هل میدهد. هرچند... تنها یک حس گنگ است. آرام قدم میزدم. بالاخره راهرو تمام شد. دیوارِ پیشِ رویم با صدای «تق»ِ کوتاهی به سمت بالا خزید و پشت سرم، دیواری دیگر پایین آمد. راه بازگشتی نبود.
چه جالب... اینجا حداقل یک بویی دارد. همان اول بوی الکل و اوزونِ تندِ دستگاهِ تهویه زد توی دماغم. یک اتاق مربعی است. شاید... اتاقِ مرکزی...
دیگر نه خبری از دیوارهای لغزنده است و نه صدای هوش مصنوعی. چشمانم را تنگ کردم. روشنیِ این اتاق حتی از سالن هم شدیدتر است، فضای اتاق نیز کوچکتر و ساکتتر. اما آن وسط... کسی ایستاده. مردی با روپوش سفید و نگاهی سیاه. کنار یک تختِ فلزی با تسمهها و مهارهای چرمیِ ضخیم. خیلی خونسرد است. دستکشهای لاتکساش را به آرامی روی دستش کشید، نگاهش را از مانیتورِ بالای تخت گرفت، برگشت و در چشمانم نگریست. لبخندِ کوتاهی زد، انگار مدتهاست که منتظرم بوده: « خوب... خوش آمدی... ولی خیلی طولش دادی. » با دست به لبهی تخت زد: « امروز دیگر لجبازی را تمام کن. بیا خودت دراز بکش... » نمیدانم چرا، پشتم چسبیده بود به دیوار پشت سر...