[ داستانی که از یک رول‌پلی با هوش مصنوعی متولد شد. حیف بود پنهان بماند. ]
درد اولین چیزی بود که توی مچ‌های دستش می‌پیچید. چشمانش را باز کرد. بست‌های پلاستیکی مچ‌هایش را محکم از پشت سر به هم دوخته بود. صدای چک چک آب در تاریکی می‌پیچید و گم می‌شد.
دمر افتاده بود. خنکی نمور بتن از روی لباس هم درون پوست سینه، لگن، زانو و حتی گونه‌اش چنگ انداخته بود. کمی تکان خورد. صدایی از درون تاریکی گفت: « بالاخره بیدار شدی. »
او در تپش کوتاه نور فندک، سایه روشنی از چهره‌ای را دید. بوی دود توتون در فضا پیچید. و سپس صدای گام‌هایی که آرام به او نزدیک‌تر می‌شد برخاست.
خواست تکان بخورد، کمی بلند شد. اما سنگینی و کشش چیزی دور پاهایش مانع شد. صدای زنجیر فلزی مانند زنگ هشدار برخاست و سپس ساکت شد. او سکندری خورد و با صورت و آرنج برگشت روی کف بتنی. صدای گام‌ها ایستاد. دستی موهایش را گرفت و سرش را بالا کشید.
صدایی بم در تاریکی اتاق بی‌پنجره پیچید. صدایی که نمی‌شناخت یا نمی‌توانست به یاد بیاورد. صدایی که با آرامش و رضایت عجیبی گفت: « اینقدر عجله برای کجاست. هنوز خیلی چیزهاست که باید یاد بگیری. اولینش اطاعت است. » سپس سرش را کوبید روی بتن.
او نمی‌توانست صحبت کند. وگرنه شاید باید می‌پرسید تو کی هستی؟! با من چکار داری؟! شاید... حتی باید فریاد می‌زد. ناله می‌کرد. زیر دست مردک یک تقلایی می‌کرد. ولی تنها خشکش زده بود. حتی ترس هم نداشت. ذهنش درست مثل همین اتاق تاریک معلق مانده بود.
بوی سیگار توی دماغش می‌پیچید. یک چیز آشنا که خرده‌های او را کنار هم جمع می‌کرد. بالاخره توانست نفس بکشد و بپرسد: « چرا؟! »
مرد که هنوز موهایش را در مشت نگه داشته بود و سرش را به زمین می‌فشرد. گفت: « چی؟!... پس زبانت هنوز کار می‌کند... چرا چی؟! »
و او پاسخ داد: « چرا با من این‌جوری می‌کنی؟! آخر تو کی هستی روانی؟! »
مردک قهقهه‌ی بلندی زد. سیگار را گذاشت کنار لبش. او را که هنوز به پهلو مانده بود، به پشت چرخاند و سیلی محکمی به گونه‌اش زد. با صدایی کوتاه و زیر لبی، اما طوری که شنیده شود گفت: « صاحب جدید تو. »
سپس پرسید: « حالا اسم تو چی هست؟! »
بدون مکث گفت: « سینا... »
مردک ایستاد. پک عمیقی به سیگارش زد که برای لحظاتی در تاریکی اتاق به سرخی تندی درخشید. سپس با لگد کوبید توی پهلوی سینا. محکم اما نه سنگین. آنقدر که سینا از درد توی خودش جمع شود. بالای سرش خم شد و ادامه داد: « اشتباه هست! تو دیگر اسمی نداری. حالا فقط مال من هستی. من هرچیزی که صدایت کنم... تو همان هستی. » و با انگشت به پیشانی سینا فشار کوتاهی آورد. انگار بخواهد این کلمات را توی مغزش فرو کند.
کم‌کم تاریکی داشت کنار می‌رفت و سینا می‌توانست چیزهایی را در اتاق تشخیص دهد. شاید هم ذات آدمیزاد اینطور است که زود عادت می‌کند. او هم داشت به تاریکی اینجا عادت می‌کرد. وگرنه همه چیز هنوز هم همان‌قدر تاریک است که از اول بود.
سینا نالید: « نه!! نه! من هنوز سینا هستم. تو نمی‌توانی... »
کلمات سینا با صدای سیلی محکمی خاموش شدند. مرد دوباره کام عمیقی از سیگارش گرفت، صدای جیز جیز سیگار در سکوت خالی اتاق پیچید. سپس گفت: « من عجله‌ای ندارم. »
دود را داد توی صورت سینا و گلوی او را محکم گرفت. ادامه داد: « تو هم کم‌کم یاد می‌گیری... اگر بگویی اسمت هویج هست هم فرقی نمی‌کند. یاد می‌گیری که اسمت... فقط یک برچسب بود. البته آنقدر قدیمی که به آن عادت کرده بودی... » سپس مکثی کرد و باز ادامه داد: « اما اینجا... تو فقط مال من هستی. بدون هیچ اسمی. »
سپس دوباره نفس عمیقی کشید و کمی کلافه گفت: « فهمیدن همین برای تو کافیست. »
سینا را بلند کرد و نشاند کنار ستونی که به آن زنجیر بود. گفت: « فعلا همین‌جا بنشین و به همین اسم مسخره‌ی خودت فکر کن... به اینکه اگر باشد یا نباشد چقدر فرق می‌کند. » و رفت سمت دری که به تاریکی باز و بسته شد.
حالا فقط صدای نفس‌های سینا و چک چکی گاه به گاه در سکوت تاریک اتاق می‌پیچید. سینا به اطراف چشم چرخاند. به سقف نگریست. جز تاریکی چیزی ندید. به خودش می‌گفت چیزی نیست... فرض کن زیر آسمان شب نشسته‌ای... زیر یک آسمان بی‌ستاره. اما بودن سقف هنوز روی سینه‌اش چنگ می‌انداخت... بدون اینکه حتی دیده شود، باز هم همان بالا بود. به جمله‌ی مرد فکر کرد. به اسم خودش... اسم... چیزی که خودش را دور آن پیچیده و شناخته بود. زیر لب گفت: « من سینا هستم. » بلندتر تکرار کرد: « سینا... » چندین بار فریاد زد: « من سینا هستم. اسم من سینا هست. سینا!!! » ولی اتفاق عجیبی افتاده بود. آن واژه، یعنی « سینا » هر بار در نظرش دورتر و عجیب‌تر می‌شد. چه فرقی می‌کرد اگر می‌گفت من صمد هستم. یا حتی پریوش. سقف هنوز همانجا بود با آنکه دیده نمی‌شد. سینا هم همانجا نشسته بود با همین بند و زنجیرها، تکیه داده به ستون. تنها چیزی که واقعا هیچ فرقی نمی‌کرد همین بود که حالا خودش را چی صدا بزند.
سینا سعی کرد به خودش نگاه کند، به یاد بیاورد. اینکه بالاخره کی بوده. چی بوده؟! آیا بدون این نام هم وجود داشته؟! زندگی قدیم به نظرش خیلی دور و غریبه می‌آمد. زیر لب غرّید: « این چه ورد و جادویی بود که این مردک بر من خواند؟! »
به خاطرش بود که همین امروز صبح در خیابان زیر نور آفتاب گام می‌زد. اما حس می‌کرد به یک غریبه با هزار سال فاصله می‌نگرد و نه خودش.
تشنه بود. با دهانی خشک، گیجی و صورت و مچ‌هایی که می‌سوخت... حالا چیزی هم در درونش سرد و خالی شده بود. نمی‌دانست چرا اینطور شده. اما درد می‌کرد. درد اینکه اگر او هیچ وقت سینا نبوده پس که بود؟!
زمان در سکوت و تاریکی کش می‌آمد و می‌گذشت. حتی صدای تیک تیک ساعت مچی‌اش هم دیگر همراهش نبود. صدایی که به آن عادت داشت. آنقدر که نمی‌شنیدش. اما الان... نبودش را حس می‌کرد. باز با خودش می‌اندیشید... عادت چه چیز عجیبی هست. مثلا سقف این بالا با سقف اتاقش چه فرقی می‌کرد جز همین که به سقف اتاقش عادت داشت.
شاید این مردک راست می‌گفت. او هم سینا نبود فقط تمام این عمر را به سینا بودن، عادت کرده بود. با خودش می‌گفت: « اسمم را پدرم داده. غذای مورد علاقه‌ام را مادرم... دوستانم را محیط تحصیلی‌ام... شغلم را جامعه... و من... فقط بودم. که حالا... همان هم نیستم. » زیر این سقف سیاه سینا داشت در تاریکی این اتاق ذوب می‌شد.
زمان می‌گذشت، اما سینا نمی‌دانست چقدر گذشته. اینجا چند روز با چند ساعت یکسان بود... لحظات در سکوت و تاریکی یکنواخت اتاق یخ زده بودند. بالاخره صدای گام‌هایی از پشت در بلند شد. سینا نمی‌دانست باید بترسد یا خوشحال باشد.
مردک برگشته بود با یک بطری آب که بالای سر سینا تکان می‌داد. سینا او را می‌شناخت. بدون اینکه حتی صدایش را بشنود. نه از روی چهره. که چهره‌ای از او ندیده بود. از بوی سیگارش. از سکوت و صدای گام‌هایش. مردک گفت: « خوب!... دوباره شروع کنیم! اسمت چی هست؟! »
و سینا این بار جواب روشنی نداشت. آرام سرش را بالا آورد. در سکوت و تاریکی به نقطه‌ی تپنده‌ی آتشین سیگار نگریست. تکرار کرد: « اسمم؟! »
برق دندان‌های مردک حتی توی تاریکی هم درخشید. دود را فوت کرد توی صورت سینا و گفت: « خوب... زود یاد می‌گیری... آب می‌خواهی... ولی آب برای همه کس نیست... مگر بگویی مال من هستی... » و پوزخند زد. نیش بازش حتی از درون تاریکی هم پیدا بود. تکرار کرد: « بگو مال من هستی... » و بطری آب را تکان داد.
سینا کمی فکر کرد. عجیب بود؛ دیگر شنیدن اسم خودش چیزی را در درونش تکان نمی‌داد. شاید اصلا وجود نداشت. انگار این اتاق مدت‌ها پیش او را مکیده و در خود حل کرده بود. آنقدر که حتی توان گفتن همین سه واژه را هم در او باقی نگذاشته بود. پس... تنها با سر اشاره کرد.
مرد نزدیک شد، نشست. چانه‌ی سینا را گرفت و بالا کشید. گفت: « اشاره‌ی سر کافی نیست. می‌خواهم بشنوم. » بعد بطری را گذاشت درست جلوی او، اما فقط برای تماشا... منتظر شد. سینا دوباره دهانش را باز کرد. هرچند صدایی درنیامد. مردک خم شد در گوش سینا گفت: « ما وقت داریم... »
چیزی درون سینا ترک خورده بود و چیزی داشت از آن بیرون می‌خزید. اسم آن ترک شاید خستگی بود... یا شاید هم تنهایی... هرچه بود به شکل یک زمزمه‌ی خفه بیرون آمد. نه بلند... تنها دو کلمه‌ی کوتاه و بریده از لب‌های ترک خورده‌ی سینا بیرون تراوید: « مال... تو... »
مردک همان‌طور که چانه‌ی سینا را در مشت داشت، سرِ بطری را به لب‌هایش چسباند و آب را آهسته روانه‌ی گلویش کرد. سینا نوشید، اما چشمانش خالیِ خالی بود. مردک پرسید: « حالا بگو اسمت چیست؟ »
سینا جوابی نداشت. تنها به او خیره ماند. مرد بازوان سینا را محکم گرفت، تکانش داد و دوباره پرسید: « خوابت برده؟... اسمت یادت رفته؟! »
سینا این بار با صدایی که از عمق چاهی بی‌انتها می‌آمد، زمزمه کرد: « یادم هست... یک وقتی فکر می‌کردم سینا هستم. »
خنده‌ی خفه‌ی مرد در تاریکی پیچید. چانه‌ی سینا را مشت کرد و سر بطری را بین لب‌های او چپاند. باقیمانده‌ی آب را تا قطره‌ی آخر در دهانش خالی کرد. سپس، بی‌آنکه کلمه‌ای دیگر بگوید، برگشت و توی تاریکی گم شد.
مغز آدم چیز عجیبی هست. کافیست مدت مشخصی در سکوت و تاریکی بماند تا شروع کند به خوردن خودش و یا ساختن چیزی جدید. در اینجا برای سینا یک انتخاب پیش آمد. او... به یاد آورد. تمام چیزهایی که دوست داشت. ذهنش، تجسمی از آسمان شب کویر را روی همین سقف ناپیدا انداخت. مزه‌ها یا بوهایی را ناگاه در دهان و دماغش حس می‌کرد. لحظاتی از خاطراتی فراموش شده، از جایی که اصلا انتظار نداشت بالا می‌آمد و در ذهنش نمایش داده می‌شد.
سینا یک باره خودش را روی قالی قشقایی پدربزرگ دید. نور بعد از ظهر جمعه خزیده بود روی گل‌های نارنجی و آبی. پرده آرام با باد آخر شهریور می‌رقصید. پدربزرگ روی صندلی سبز یشمی مخملی تکیه زده بود و چای می‌نوشید. سینا کف اتاق با انگشت خط گل‌های قالی را دنبال می‌کرد. دفتر نقاشی‌اش برابرش باز و سفید بود. زیادی سفید بود. داشت به سفیدی درخشان دفتر می‌نگریست که دوباره صدای در بلند شد.
مرد وارد شد. هرچند خیلی دور و ناآشنا به نظر می‌رسید. انگار سالیان دوری از آخرین دیدار گذشته باشد. نگاهش می‌کرد... یا حداقل تلاش می‌کرد او را ببیند. حتی وقتی او گلوی سینا را گرفت و حرف زد. سینا بازهم زیاد متوجه نمی‌شد، چراکه داشت چیزهای دیگری می‌دید. کلمات از دهان مرد بیرون می‌ریختند و پشت سرش مانند حبابی در تاریکی با صدایی بم می‌ترکیدند.
اینجا هم دیگر تاریک نبود. اتاق سبز تیره و روشن بود. با سقف درخشان زرد و بنفشی از کهکشان راه شیری. روی زمین همان قالی قشقایی با گل‌های رنگی روی شن‌های کویر پهن شده بود. مرد دوباره سینا را تکان داد. محکم... چند بار سیلی زد. ولی سینا متوجه منظورش نمی‌شد. او را می‌دید که مانند یک ماهی دهنک می‌زند.
نگاه سینا داشت عقرب سیاهی را که روی فرش و شن‌ها می‌دوید، دنبال می‌کرد. سینا می‌دید که عقرب دارد به کنار زانوی مرد نزدیک می‌شود. که ناگاه سیگار رویش خاموش شد. سینا نگاهش را از لاشه‌ی عقرب گرفت و با خشم و ناباوری به مرد نگریست و شنید: « بالاخره برگشتی؟! خوب شد. حالا می‌شنوی... »
سینا گفت: « دست‌هایم را باز کن. » و مرد بدون هیچ حرفی دست‌های سینا را باز کرد. سینا دست کشید روی گل‌های قالی. سرد بود. دانه‌های ریز شن که با باد روی فرش پخش شده بودند، زیر انگشتانش می‌لغزیدند.
مرد ناگاه دستان سرد سینا را گرفت، بالا کشید و روی سینه‌اش جمع کرد. سپس گفت: « روی این زمین چه چیزی را می‌بینی؟! اینجا فقط سوسک دارد... »
سینا نگاه کرد به گوشه‌ی فرش، مرد راست می‌گفت. اینجا سوسک هم دارد. یک سوسک سرگین‌غلتان داشت آرام برای خودش توی شن‌ها راه می‌رفت و ردی شبیه دوخت ضربدری پشت سرش می‌گذاشت.
ناگاه مرد موهای سینا را مشت کرد و صورت او را برگرداند سمت خودش: « نه! نمی‌گذارم اینطوری بروی... نمی‌توانی فرار کنی. » و چیزی گرفت توی بینی سینا...
سینا خوابش برد. خوابی بدون رویا. وقتی بیدار شد. نور از پشت توری پرده می‌ریخت توی صورتش. مچ‌های دستش کمی می‌سوخت. روی کاناپه‌ی زردی دراز کشیده بود. نشست. مخمل کاناپه را لمس کرد. اطراف را نگریست. کمی نگران شد. اینجا زیادی معمولی بود. ناگاه صدای گام‌هایی آشنا از پشت در برخاست. صدایی که می‌شناخت. ته دلش به هم پیچید. در باز شد و مردی با یک سینی پیدا شد. سینی را گذاشت جلوی سینا. کنارش نشست. دستش را گذاشت روی پیشانی سینا و گفت: « بالاخره بیدار شدی... خوب شد... دیگر تب هم نداری. سوپت را بخور. »
