ملاقات اشتباه

داستانک ۶۴. کرج. سال ۲۰۲۷

اولین باری که دیدمش... نزدیک غروب بود. داشت سر چند جوان بی‌گناه فریاد می‌کشید که چرا کنار صندلی پارک پوست تخمه ریخته‌اند. آنها هم ساکت در حالتی بین تعجب و خنده وامانده بودند. نمی‌دانم دفاعی داشتند یا نه، ولی الان... خوب می‌فهمم که چرا چیزی نمی‌گفتند. دقیقا الان که روبرویم در میانه‌ی اتاق دست به کمر ایستاده و طلبکارانه مرا می‌نگرد. درست در میانه‌ی آشوبی که خودش ساخته بود. حیرت زده او را می‌نگریستم. در سکوت... ناگهان گفت: « فقط زدم... تا می‌خورد زدم! » سپس خندید... رشته‌ دندان مرواریدگونش، میان آن لبان سرخ خونین، درخشید. موهای سیاه پریشانش ریخته بود روی شانه‌های بلورینش. و در آن لباس به هم ریخته و آشفته حتی زیباتر بود. با این حال... حتی این افسونگر زیباروی هم نمی‌توانست خشمم را خاموش کند. چراکه از خودم خشمگین بودم. از خود احمقم که حالا باید این گند را جمع می‌کرد...

گندی که در کنجِ تاریکِ اتاق افتاده بود. یک سایه‌ی درازِ پهن شده روی فرشِ گران‌قیمت. مثل یک لکه‌‌ی جوهر. سلیمه خانم بود که حالا با دهانی نیمه‌باز به سقف خیره مانده بود.

از واکنش خودم تعجب کردم. باید زانوانم می‌لرزید. شاید باید توی سر خودم می‌زدم. دیوانه بازی درمی‌آوردم. ولی... برای هر خانه‌ای یک دیوانه کافیست. آرام رفتم بالای سر سلیمه خانم. چند قدم... و در هر قدم آرزو می‌کردم، کاش... فقط، نفس بکشد.

مرگ همینقدر عجیب است. به چیزی نگاه می‌کنی که پیشتر در چشمانت می‌نگریست و حرف می‌زد. اما الان... با همان میز عسلی که شقیقه‌اش را به آن کوبیده بود، فرقی نداشت... یا با عصای آبنوسِ حکاکی‌شده‌اش که کنارش افتاده. همه خشک و بی‌حرکتند؛ درست مثل یک تابلوی نقاشی. همان چهره، که لب برمی‌چید و با چشمانی تنگ، زیر و بالای زندگی‌ات را می‌کاوید، الان... ناباورانه و هراسان تنها به سقف خیره شده.

باز هم نگریستم و هرچقدر بیشتر دقت کردم، کمتر حرکتی دیدم. هیچی... دستم را گذاشتم روی گردنش... هرچند هنوز کمی گرم، ولی بی‌تپش بود. نفس عمیقی کشیدم. شاید هم... آهی بلند بود. برگشتم و به محبوب نگریستم. هنوز خندان بود. جلوتر آمد. بالای سرم ایستاد. دستش را گذاشت روی شانه‌ام. در چشمم نگریست. از همان تماسِ سر انگشتانش برقی از ستون فقراتم تا پاهایم دوید. چیزی در درون سینه‌ام سرد و فشرده شد. ولی هنگامی که در چشمش نگریستم... گرمایی در درونم شعله کشید. از او می‌ترسم... بسیار می‌ترسم. یا حداقل الان که یک جنازه روی دستم انداخته، بالای سرم ایستاده و می‌خندد. و همزمان... عاشقش هستم. لعنت به من.

با صدایی که به زحمت از گلویم بیرون آمد پرسیدم: « چرا محبوب؟! »

خندید... بعد اخمی کرد و غرولند کنان گفت: « زنک هر کار دلش می‌خواست می‌کرد. همه‌جا سرک می‌کشید. امروز دیگر رفته بود توی اتاق خواب. لباس زیرهایم را برداشته بود و بو می‌کرد. بساط شماتت علم کرد که من خراب هستم... این لباس‌ها بی‌حیاییست و... من هم عصبانی شدم... زدمش... جبران یک هفته‌ای که تحملش کردم را یک‌جا سرش درآوردم! »

انگار چیزی را از چشمانم خوانده باشد. ناگاه خندید اما کوتاه؛ زود شکست و به قهقهه‌ای بریده‌بریده تبدیل شد. گفت: « حالا چی شده؟ مگر مرده؟ این پیرسگ مردنی نیست... » و مکثی کوتاه کرد: « یعنی... واقعاً مرده؟!... باورم نمی‌شود... فکر می‌کردم قرار است مثل زامبی سرگردان تا آخر عمرمان توی این خانه بچرخد. » و غش غش خندید... شاید هم خنده‌ی هیستریک بود. از دیدنش من هم لبخند زدم. نمی‌دانم چرا. ولی زود برگشتم به همین حال نابسامان. تشر زدم: « محبوب... خنده ندارد. مرده!! میفهمی؟! حالا چه خاکی بر سرمان کنیم؟! »

مکثی کرد. کمی در چشمانم خیره ماند. سرانجام خونسرد گفت: « این همه سگ... به زنده بودنش که خیری به کسی نرساند... شاید اینجوری چندتا شکم گرسنه سیر شود. بده همین سگ و شغال‌های ولگرد پشت خانه بخورند..‌. » باز هم مکث کرد. انگار دارد واقعا به یک چیزی فکر می‌کند. سپس ادامه داد: « شاید هم بمیرند... » و با قیافه‌ای حق به جانب نگاهم کرد.

با خودم اندیشیدم خیلی بد هم نمی‌گوید. اگر جسدی نباشد، شاید بتوان گفت قتلی هم نبوده. یعنی اصلا چطور می‌خواهد پیدا شود. گفتم: « اما درست و سالم که نمی‌شود. » پاسخ داد: « چرا اینقدر سختش می‌کنی؟! می‌بریم زیرزمین غار مانند خانه، یک چیزی پهن می‌کنم. تو هم این پیرزن پوک را تکه کن. »

کار احمقانه‌ای بود. نمی‌دانم چرا به حرفش گوش کردم. تمیزکاری خانه سهم محبوب شد و کارهای زیرزمین سهم من. فقط روی یک چیز تمرکز کردم. ریز کردن، آن‌هم به اندازه‌های خیلی ریز. شاید هم از اضطراب شدید بود... لازم داشتم به یک چیزی بچسبم. به هر چیزی... تا فقط مدتی کنار محبوب نباشم.

وقتی همه چیز تمام شد، همه‌جا را با الکل تمیز کردم. خیالم کمی راحت شده بود. جالب است که تمیزکاری ذهن آدم را آزاد می‌کند. هرچند... من با چسبیدن به این کار می‌توانستم مدتی دیگر هم از زیر زمین بیرون نیایم.

بعد، وقتی نوبت سوزاندن وسایل سلیمه خانم رسید، در باغ به رقص شعله‌ها نگاه می‌کردم و خاطرات در ذهنم می‌چرخید. خاکستر شدن عصای آبنوس را می‌نگریستم... عمری با این پیرزن همپا بود. ولی از سوختنش دلم نمی‌سوخت. چقدر که با همین عصا زده بود توی سر و پهلوی ما بچه‌های فامیل. سرنوشت چیز عجیبیست. آنقدر چرخید و چرخاند تا عصا را آورد که خودم بسوزانمش.

بالاخره همه‌ی کارها تمام شد. ولی من هنوز هم نمی‌توانستم به محبوب نزدیک شوم. پس... مدتی هم سرم را به کارهای عقب افتاده‌ی باغ بند کردم. یک هفته گذشت. زندگی به روال عادی برمی‌گردد. همیشه همینطور بوده و هست. گاهی هم مهمان داشتیم. مثل امروز. سارا بود؛ نوه‌ی خواهر سلیمه خانم، یا چیزی در همین حدود. دانستن و به‌روزرسانی نسبت‌ها تخصص امثال سلیمه خانم خدابیامرز بود نه من.

رفتم نشستم در محضر مهمان. هنوز از محبوب چشم می‌گرفتم. اما این... چیزی را تغییر نمی‌داد. سارا بی‌هوا پرسید: « خاله‌جان کجا هستند؟! » همان پرسشی که لازم داشتم. به محبوب نگریستم. لبخند زدم. بالاخره وقت انتقام رسیده بود. گفتم: « باید از محبوب خانم بپرسید... » دیدم که چشمان محبوب گشاد شد و لبش را گزید. قبل از اینکه دهانش را باز کند ادامه دادم: « که با خاله‌جان شما دعوا کرد. سر اینکه رفته بود توی اتاق خواب ما... » مکث کش داری کردم. رنگ از چهره‌ی محبوب پرید. دل من هم داشت خنک می‌شد. اما تا خواست دهانش را باز کند، گفتم: « وقتی برگشتم خانه دیدم خاله‌جان تاکسی گرفته و دارد با قهر می‌رود. گوشی‌اش را هم خاموش کرده... یا شاید... فقط جواب مرا نمی‌دهد. نگرانش هستم. شما خبری نداری؟! »

سخت بود که لبخند رضایت خودم را بپوشانم و چهره‌ای اندوهگین بگیرم. هم حال محبوب را گرفته بودم. و هم از یادآوری نقشه‌ی رد گم کن تمیزی که کشیده بودم لذت می‌بردم.

آخر شب همان روز شوم... من موبایل، چادر سیاه و عصای خاله را برداشتم. عینک آفتابی بزرگی زدم. چادر پوش و عصا زنان با تاکسی رفتم ترمینال، بلیط دم پاگرد گرفتم برای اصفهان. یک دستم به گوشه‌ی چادر و دست دیگرم به عصا، دامن چادر هم دور پاهایم می‌پیچید. واقعا طبیعی می‌لنگیدم و آهسته گام می‌زدم. درست مثل یک خاله پیرزن. تا اولین ایستگاه، آن‌قدر با موبایلش فیلم دیدم که خاموش شد. حواس‌پرتی خوبی هم بود؛ زبری و سنگینی پارچه، و آن بوی کهنگی و پیرزن، کمتر آزارم می‌داد. در همان اتوبوس سیم کارت و باتری را کشیدم. در ایستگاه پیاده شدم. باد سردی زد توی صورتم. هوای دم‌کرده‌ی اتوبوس جای خودش را داد به سرمایی تیز و خشک. گوشی را تمیز کردم و انداختم در بار یک وانت. باتری و سیم‌کارت هم رفت درون شعله‌های اولین پیت آتش. بدون چادر منتظر محبوب شدم و برگشتیم خانه. گرچه چون موبایلم همراهم نبود... خیلی نگران بودم که محبوب مرا پیدا نکند، آن‌هم در آن نیمه‌شب پاییزی... زمان به کندی می‌گذشت. سوز سرما یک سو، تاریکی دیگر سو... سخت بود. ولی الان... خیالم راحت است.

دیدن قیافه‌ی وارفته و آشفته‌ی محبوب خیلی لذت‌بخش است. نباید جلو سارا پوزخند بزنم. سارا گفت: « نه... گوشی‌اش خاموش است... » سرش را انداخت پایین کمی با انگشتانش بازی کرد. ادامه داد: « از چند نفر هم پرسیدم... خبری نداشتند... یعنی کجا رفته. » سرم را به نشانه‌ی شرم انداختم پایین. محبوب هم با اخم رفت توی آشپزخانه. و مدتی به سکوت گذشت.

رفته بودم در باغ سیگاری بکشم. که یکباره صدای فریاد بلند شد. وقتی رسیدم، سارا کف آشپزخانه غرق در خون افتاده بود. و محبوب چاقو به دست، لرزان و هراسان بالای سرش... دستم را گرفتم به چارچوب... آب دهانم را قورت دادم. نفسم در گلو گره خورده بود. به سختی گفتم: « محبوب... این یکی دیگر برای چی؟! »

با انگشت گردنبندش را نشانم داد. گردنبند طلای قاجاری سلیمه خانم، همان خورشید یاقوت نشان با هلالی آویخته... گردن محبوب بود. با صدایی بریده بریده و لرزان گفت: « نمی‌دانستم می‌شناسد... دید... به خدا... نمی‌دانستم... دید... چنگ زد... فهمید... هول شدم... » و زد زیر گریه... صد بار خودم را لعنت کردم. چرا نفهمیدم... چطور دقت نکردم که جواهرات سلیمه را محبوب برداشته. کاش همان روز خودم را هم کنار همان عصا آتش زده بودم. از سارا چشم برنمی‌داشتم که محبوب در بین فین فین گفت: « عزیز... این را هم ببریم زیرزمین؟! »