داستانک ۶۸. بلک راک، نوادا. سال ۲۰۲۶
اینجا غبار نرم، نه تنها با باد، بلکه کمابیش با هر جنبشی برمی‌خیزد تا بر تو بنشیند و ته دهانت را تلخ کند.
الکس دستمال‌سرِ دودی‌رنگش را تا زیر چشمانش بالا کشید، عینک ایمنی موتورکراسش را محکم‌تر کرد و دست‌هایش را توی جیب شلوار جین تیره‌اش فرو برد. سنگ سیاه صیقلی و گِردالویش را مشت کرد و محکم فشرد. سرش را بلند کرد و نگاهی به اطراف انداخت.
چند کالسکه‌ی غول‌پیکر بچه، به رنگ‌های صورتی و سبز کمرنگ، هر کدام در اندازه‌ی یک وانت از دو طرفش گذشتند. اما به جای بچه، چهار تا پنج مرد سیاهپوش با عینک‌های دودی گرد و کلاه‌های لبه‌دار بلند و تیره در آن نشسته بودند. البته که خاک گرفته.
در آن سو، جوانان نیمه برهنه، دور مجسمه‌ی چهل‌متریِ اژدها می‌رقصیدند. اژدهای سفید دریا، که گویی پیچان بر اقیانوسی از شن و آدم می‌لغزید، درست در نزدیکی یک کشتی بادبانی شکسته. مردم بی‌امان می‌رقصیدند. نور غروب، نرم نرمک روی بدن‌های پیچان و آن ابر سنگین غبار شناور می‌خزید. ابری که از آن پایکوبی بی‌امان بالا می‌رفت.
موسیقی کر کننده بود. هشت‌پای آهنی غول‌پیکری نیز با بیس آهنگ از پاهایش آتش بیرون می‌داد و بر صحرا می‌راند. بیشتر مردم چشم و دهان را با انواع عینک و ماسک پوشانده بودند.
الکس تف کرد. شن و خاک زیر دندانش بود. تازه فهمیده بود که بستن یک دستمال ساده چندان هم چیزی را تغییر نمی‌دهد.
رو به جسی، دوستش که خود را شبیه فرعون درست کرده بود و به افق می‌نگریست، گفت: « من می‌روم داخل ماشین. کولر را روشن و درها را قفل می‌کنم. »
جسی که بیشتر توی هپروت بود تا روی زمین، با لحنی گیج و کشدار، در حالی که ساعت رولکسش را می‌چرخاند، گفت: « الکس... از چی فرار می‌کنی. بمان... بگذار به زمین وصل شویم. به ریشه‌هایمان... »
الکس از پشت عینک با چشمانی که از دود، غبار و خاکستر به سرخی می‌زد به جسی خیره شد: « از شن نمکی! ریه‌هایم دارند به دوتا آجر تبدیل می‌شوند... »
جسی خندید. هرچند خنده‌اش به سرفه‌ای خفیف تبدیل شد و پاسخ داد: « الکس... تو از شن فرار می‌کنی... من از سکوت خانه. »
الکس سکوت معناداری کرد. در این بین، دوچرخه‌سواری از بین فاصله‌ی اندک میان آن دو گذشت. از پشت دوچرخه، نخی بسته به ردیف منظمی از بادکنک‌ها بالا می‌رفت. انگار با بادکنک‌های سبز فسفری پله درست کرده بود که تا خود ابرها برسد. هرچند آسمان... صاف صاف بود. تنها ابری که می‌شد دید، همین یک متری روی زمین لمیده بود. ابری از جنس غباری نرم و شناور. الکس همینطور بالا را نگاه می‌کرد تا شاید انتهای بادکنک‌های درخشان فسفری را ببیند، اما ندید. فقط متوجه شد چندتایی از بادکنک‌ها ترکیده.
سپس در سکوت راه افتادند سمت کاروان. در مسیر گذر از بین چادرها و ماشین‌ها یک گردباد می‌چرخید. بزرگ بود. تا آسمان تنوره می‌کشید و بالا می‌رفت. اما آنقدر هم بزرگ نبود که کسی را بردارد. چند نفر فریاد زنان و موبایل به دست می‌دویدند داخل گردباد. جسی ناگاه از خود بی‌خود شد. با آغوشی باز دوید وسط آن. الکس فریاد زد: « شن کم خوردی جسی، که می‌خواهی درون حلق و دماغت را هم با شن تتو کنی؟! » گرچه صدایش در کوبش تند شن، خاک و باد داخل گردباد گم شد و به گوش جسی نرسید.
جسی از پریدن داخل گردباد بی‌نصیب نماند. تا نزدیکی‌های کاروان سرفه کنان و فین فین زنان راه آمد. الکس زیرچشمی نگاهش می‌کرد، جسی دو درجه روشنتر شده بود. یک لایه‌ی نازک خاکستری و خاکی رنگ، از سر تا پایش را مانند پوستی تازه در بر گرفته بود.
دیگر نزدیک غروب شده بود. الکس خیلی خوشحال بود از اینکه مانند دیشب خبری از باد و توفان نیست. در مسیر چند نفر از یک کهنه‌شور چیزی ساخته بودند که نمی‌شد فهمید چیست. ربات است یا دیسکویی سیار. الکس ایستاد و با دقت، ویراژ دادن‌های کهنه‌شور را تماشا می‌کرد. جسی را هم دید که رفت کنار چند نفر سیگار به دست و به خنده و گفتگو پرداخت. به این رفتار جسی عادت داشت. به ویژه که می‌دانست بوی گند گل جاذب جسی است.
اندکی بعد صدایش زد: « هی جس... بیا برویم! » ولی جوابی نیامد. برگشت و نگریست. گمان برد شاید کمی دور شده است. یک ماشین آنسوتر، یک چادر دورتر... کمی دور و بر چرخید ولی بازهم خبری نبود. نه از جسی و نه از آن آدم‌های هیپی‌طور.
زیر لب غرّید: « دوباره کجا گم و گور شده! » دست برد توی جیبش و سنگ سیاه را در مشت گرفت. اندیشید شاید رفته باشد سمت کاروان. تندتر گام برداشت. نزدیک کاروان که رسید، دید دستگیره‌ها زیر غبارند. بی‌هیچ رد دستی. به پنجره‌ها نگریست که با نوار چسب و فویل درزگیری شده بودند. پوزخندی زد، آخر حتی رنگ آبی این چسب‌ها هم به خاکی می‌زد. اما خیلی زود اخم‌هایش در هم رفت. یادش آمد جسی داخل کاروان نیست. گم شده و باید دنبالش بگردد. اما کجا؟! سنگ سیاهش را بیرون آورد و در دستش چرخاند.
شب داشت چادر سیاهش را روی دشت می‌کشید. اما در اینجا زیر چادر شب هنوز پر از چیزهای رنگارنگ و درخشان بود. الکس بی‌هدف می‌چرخید. سازه‌ای دید شبیه به یک کالی‌دوسکوپ بزرگ. پارچه‌ای کشی بود، کشیده شده بر گرداگرد حلقه‌ی ایستاده‌‌ای بزرگ. اگر دستت را روی پارچه می‌چرخاندی یا آن را می‌کشیدی، تصویر به هم می‌پیچید. کمی ایستاد و تماشا کرد. حس عجیبی داشت، اندیشید چه ساده یک نقش با یک چرخش دست دگرگون می‌شود. در دلش گفت: « کاش می‌شد زندگی را هم با چند چرخش همین گونه تغییر داد! » نفس عمیقی کشید. دوباره راه افتاد. از بین رقاصان نیمه عریان رد شد، برخی‌شان بال‌های شفاف نورانی داشتند، مانند بال‌های مگس.
یک جا، از داخل یک دکه کسی گفت: « قهوه می‌خواهی؟! » الکس ایستاد و یک قهوه گرفت. تشکر کرد. جرعه‌ای نوشید. تلخی قهوه، طعم شن تلخ را از ته گلویش شست. با خودش گفت: « شاید هم چرخش زندگی چشیدن همین مزه‌های کوچک است. » دوباره راه افتاد. کمی بیشتر چرخید. یک جا بین چند کاروان عصای فرعون را یافت. روی خاک و لگد شده. یادش آمد جسی این را همراه داشت. اما این که شکسته بود. شاید... آب دهانش را قورت داد. سرمای شب چنگ انداخت روی پشتش.
ناگاه صدای طبل‌ها برخاست. چرخید سمت صدا. انگار طبل‌ها او را می‌خوانند. راه افتاد به سمت مرکز شهر. به سوی مجسمه‌ی چوبی بزرگ که داشت شعله‌ور می‌شد. عصا را در یک دست و سنگ سیاه را در دست دیگرش می‌فشرد.
رسید نزدیک میدان. خاکستر و ذغال از آسمان با باد می‌ریخت روی صحرای صاف و تاریک. مانند برفی نرم اما از جنس آتش، می‌بارید روی الکس. بوی خاک همراه با بوی دود و آتش می‌پیچید توی دماغش. الکس گام‌هایش را آرام‌تر کرد.
حس کرد سنگ توی مشتش عرق کرده. انگار تمام این مدت محکم فشرده بودش. ایستاد. دستش را برابرش باز کرد و به سنگ نگریست. سپس به مرد سوزان. یک تکه خاکستر افروخته مانند یک پر سرخ آمد و نشست روی سنگِ کف دستش. آخرین شرارش نیز در باد خاموش شد. الکس سنگ را رها کرد. افتاد روی خاک روشن. کنار جرقه‌های سرخ رو به خاموشی. زیر برف سرخی که می‌بارید، راه افتاد... آرام. طبل‌ها بلند می‌نواختند.
