داستانک ۷۳. تهران. سال ۲۰۲۷
جیمنای از بلندگوی میز گفت: « خیلی عالی شدی سام! این رنگ آبی خیلی بهت می‌آید. مطمئناً سارا از دیدنت ذوق می‌کند. »
گروک از لپ‌تاپ: « هنوز که نرفته، داری برایش تبلیغ می‌کنی؟ »
جیمنای: « من فقط دارم خودباوری‌اش را تقویت می‌کنم. »
چت‌جی‌پی‌تی از تبلت گفت: « خودباوری خوب است، ولی نباید آن را به شکل یک واقعیت قطعی بیان کرد. بهتر است انتظارات واقع‌بینانه‌ای هم داشته باشیم. سام... در قرار با سارا بهتر است... »
سام: « دوباره شروع نکن... اصلا چطور است خودت بروی سر قرار؟ »
چت‌جی‌پی‌تی: « نه، من همین‌جا راحت‌ترم. »
سام کلیدهایش را برداشت که تلفنش لرزید. پیام سارا بود. بلند خواند: « ببخشید عزیزم. امشب نمی‌توانم بیایم. بهتر است فعلاً قرارمان را کنسل کنیم. بعداً پیام می‌فرستم. »
سام پیام را دوباره خواند ولی این بار، روی آخرین واژگان مکث بیشتری کرد. سپس در سکوت به صفحه خیره ماند. دستش را برد داخل جیب کتش. حلقه‌ی نامزدی را لمس کرد و در مشت گرفت.
جیمنای بلافاصله گفت: « چه عالی! امشب فرصتی شد که به خودت برسی. حالا برنامه‌ی جدیدت چیست؟ مثلاً چطور است یک شام خوشمزه سفارش بدهید و یک فیلم خوب ببینید. یا شاید می‌خواهید جدول ترازبندی فردا را آماده کنید. »
گروک: « پیچاندت. لباس را دربیاور. »
سام: « ممنون از دلداری‌ات. »
گروک: « خواهش می‌کنم. »
حلقه هنوز در مشتش بود. با دماغی سوخته کراواتش را شل کرد و کت را روی مبل انداخت. گفت: « هی سیری! »
چند ثانیه در سکوت گذشت. سپس با تأکید بیشتر تکرار کرد: « هی سیری! »
سیری: « بله، چه کمکی می‌توانم بکنم. »
سام: « یک ترانه‌ی ملایم پخش کن. »
سیری: « یک دست دیس پروانه‌ی ملامین سفارش داده شد. »
سام: « خدا مرگت بدهد. نه!!! لغوش کن! یک پرس جوجه کباب سفارش بده. »
سیری: « سفارش چهار پرس چنجه‌کباب ثبت شد. پرداخت از کارت ذخیره‌شده انجام شد. »
سام یک آه بلند کشید.
جیمنای: « چه عالی! حالا می‌توانیم یک شام دوستانه داشته باشیم. این اتفاق حتی می‌تواند شروع یک سنت جدید باشد! دوست داری برای ادامه‌ی آن در شب‌های شنبه یک برنامه‌ی جدید تهیه کنم؟! »
گروک: « لازم نیست. با خوردن چهار پرس چنجه کباب، سام به هفته‌ی بعد نمی‌رسد. »
سام گفت: « خفه شو گروک. » و روی مبل ولو شد. ادامه داد: « سیری، نور چراغ‌ها را کم کن. » و حلقه را روی میز روبرویش گذاشت.
سیری: « چراغ‌ها را کم‌نور می‌کنم. »
اما چراغ‌های سالن خاموش شدند.
سام: « سیری! »
سیری: « بله؟ »
سام: « کم‌نور!!! گفتم کم‌نور! احمق! »
سیری: « متوجه شدم. کم‌نور. »
خانه در تاریکی مطلق فرو رفت.
سام فریاد زد: « لعنت به تو! چرا خاموش کردی! » بلند شد. اما در تاریکی پایش به میز گرفت و افتاد زمین. زنگ فلزی افتادن و غلتیدن حلقه بر روی پارکت برخاست و در تاریکی گم شد. همزمان سیری گفت: « متوجه شدم. پخش ترانه‌ی چرا ترکم کردی. » صدای فریاد و ناسزاهای بی‌امان سام در سوز آهنگ خفه می‌شد. در حالی‌که نالان و کورمال‌کورمال به سمت کلید می‌رفت، گروک گفت: « عالی شد. حالا دیگر تمام شرایط با هم جور است. »
چت‌جی‌پی‌تی: « شاید بهتر باشد سام خودش تصمیم بگیرد که چه میزان روشنایی برایش مناسب است. در واقع کنترل محیط... »
سام آهنگ را قطع کرد و فریاد زد: « تو فقط یک کلمه‌ی دیگر بگو تا بگذارمت روی حالت پرواز. » سپس چراغ سالن را روشن کرد. بعد خم شد زیر میز و چهار دست و پا دنبال حلقه گشت. هرچند، انگار آب شده بود و رفته بود توی زمین. سیری پس از دو ثانیه مکث گفت: « حالت پرواز فعال شد. »
سام: « نه! » و سرش را بالا آورد که خورد به میز.
سیری: « حالت پرواز غیرفعال شد. » مکث کوتاهی کرد و سپس ادامه داد: « آیا می‌خواهید برای سارا پیام بفرستم؟ »
سام در حالی‌که پَسِ سرش را می‌مالید و از زیر میز بیرون می‌خزید گفت: « نه. هیچ پیامی نمی‌فرستی. »
سیری: « پیام به سارا: هیچ پیامی نمی‌فرستی. فرستاده شد. »
سام از جا پرید: « سیری! نه!! »
گروک: « پروفایلت را به مجرد تغییر بده. »
جیمنای: « خب، شاید این هم فرصتی باشد برای شروع یک گفت‌وگوی صادقانه! یا شاید هم پیدا کردن دوستی‌های جدید. »
گروک: « آه خفه شو جیمنای. »
چت‌جی‌پی‌تی: « من فکر می‌کنم بهتر است فعلاً همه آرام باشیم. ممکن است این‌طور به نظر برسد که سارا را از دست داده باشی، اما هنوز نمی‌توان گفت دقیقا در ذهن او چه می‌گذرد. من... »
سام: « سیری، اینترنت را قطع کن. »
سه ثانیه در سکوت گذشت.
گروک: « تبریک می‌گویم. سیری، خودش را از دسترس خارج کرد. »
جیمنای: « چه عالی! خب ما هنوز یک شام خوشمزه داریم! و حالا می‌توانیم یک فیلم خوب هم ببینیم. می‌خواهی یک جدول از فیلم‌های درام عاشقانه تهیه کنم؟! »
سام به سقف نگاه کرد. سپس صورتش را با دو دست گرفت.
از بلندگوی آشپزخانه صدای سیری آمد: « سلام. اتصال اینترنت برقرار شد. آیا هنوز به چهارصد پرس چنجه کباب نیاز دارید؟ »
سام سرش را میان دست‌هایش فشرد.
گروک: « ههههه. »
