ویرگول
ورودثبت نام
منوچهر
منوچهر
منوچهر
منوچهر
خواندن ۶ دقیقه·۴ ماه پیش

فصل جوجه‌های گمشده

داستانک ۵۸. جایی ناشناس در زمانی نامعلوم.

در دشتی ایستاده‌ام، پهناور... سپید... گام می‌زنم. صفحات کاشی مانندِ نمکین، زیر پایم خرد می‌شوند. پژواک آن در گوشم می‌گوید هُش‌دار... که بر روح خشکیده‌ی اقیانوسی کهن گام می‌زنی. افق از هر سو گسترده شده. بی‌انتهاست... هیچ سایه‌ای نیست که پناهی برابر آفتاب باشد. در افق سرابی لغزان می‌بینم. اقیانوسی جیوه‌ای که در باد می‌لرزد... باد تف داری می‌وزد و بر صورتم شلاق می‌زند. حس میکنم ماسکی نازک از غبار نمک بر صورت و مژگانم نشسته است. مزه‌ای شور و آهکی در دهانم است.

آبی آسمان کدر و بی‌رحم است. در انعکاس آفتاب بر سطح این سپیدی بی‌انتها، هنوز هم کوههای کبود دوردست در افق غربی دیده می‌شود، هرچند به سختی.

تنها سیاهی... سایه‌ی خودم است. مانند ترک عمیقی، کشیده شده روی زمین. و اشاره می‌کند بر اسکلتی نیمه مدفون.

استخوان‌هایی که زیر آفتابِ بی‌رحم... زردِ کدر شدند. لایه‌ای از بلورهای نمک را همچون زِرِهی زبر و بافته از کریستال، پوشیده است. چشمهای خالی جمجمه به آسمان خیره شده. انگار سال‌هاست که در انتظار باران است. هرچند... چندان خالی هم نیست... کاسه‌ی چشمِ چپ پر از ماسه است. اما در کاسه‌ی راستش... یک گویِ سیاهِ صیقلی، بی‌هیچ غباری، سر جایش نشسته است.

به شیشه‌ای سیاه می‌ماند که نه نمک رویش رسوب می‌کند و نه بادِ شن خراشش می‌دهد.

خم شدم. سایه‌ام روی جمجمه افتاد، و تصویرم در آن گویِ سیاهِ عمیق... مانند یک آیینه‌ی کوژ و تاریک بود. خودم را دیدم، بر پهنه‌ی آسمانِ نیلیِ یکدست... که مچاله شده در یک گوی تاریک.

انگشتم را به آرامی جلو بردم. می‌خواستم صورتم را در آن گوی لمس کنم...

چشم گشودم، در تاریکی مطلقی، بدون حتی یک خط نور. انگار تازه از خواب پریده باشم. بوی نمِ سردِ بتن و فلزِ زنگ‌زده به حلقم چنگ می‌انداخت. بی‌فایده به سیاهی خیره شدم، با سری سنگین، و گلویی تشنه و خشک. کیسه‌ی سیاهِ پارچه‌ای دور سرم مثل پوست دومی چسبیده بود. نفس‌هایم کوتاه و داغ برمی‌گشتند توی صورتم. همراه با بوی نم پارچه و نفس.

دستانم محکم به هم دوخته شده بود. مچ‌هایم می‌سوخت... قلبم مانند طبل می‌کوبید. نمی‌دانستم کجا هستم.

ناگاه صدای باز شدن دری برخاست. دو، یا شاید سه نفر آمدند. بازوانم را گرفتند، محکم... و مرا مانند یک گونی روی کف بتنی خیس کشیدند. لیز می‌خوردم. زانویم به لبه‌ای برخورد. دردی تیز مثل برق از پایم بالا کشید، اما کسی نایستاد. درکم از دنیا فعلا... فقط از صداها ممکن است... صدای گام زدن منظم چند جفت پوتین در کنارم، کشیده شدن کفش‌هایم، پژواک نفس‌های بریده‌ام، و ضربان وحشت‌زده‌ی قلبم، که در گوشم می‌زند.

بالاخره ایستادیم. کیسه را از سرم کشیدند. نور سفید... بی‌رحم... مستقیم تو چشمم تابید. هوای خنک به صورت نمناکم خورد، اما چشم‌هایم از شدت نور سوختند. قبل از اینکه چیزی ببینم، مشت محکمی به دهانم کوبیده شد. سرم به عقب پرتاب شد. حالا شوری گرم و فلزی خون توی دهانم است.

« بنشین. » صدا آرام بود... خیلی آرام. هرچند کسی منتظر نماند و مرا نشاندند روی صندلی. بازجو لبخندِ محوی زد. مردک ترسناکی بود، از آنها که نگاهش تا مغز استخوانت فرومی‌رفت. گفتم: « من... من هیچ کاری نکردم. چرا با من اینجوری می‌کنید؟ »

ابرویی بالا انداخت با تمسخری پنهان گفت: « هیچ کاری نکردی؟! سامانه‌ی هوشمند چشم، پایش کرده... شش بیلیون گره از تو ساخته... گراف رفتاری‌ات را پرداخته و حالا... داری می‌گویی الگو نمی‌فهمد. و تو می‌فهمی؟! »

تنها آب دهانم را به سختی قورت دادم. لبم پاره بود. چیزی مثل ترس گلوی خشکم را می‌فشرد. حتی نمی‌توانستم انکار کنم‌. آخر اصلا نمی‌فهمیدم چه می‌گوید.

زیر لب غرید: « هرچند همه چیز مشخص است ولی مراحل اداری باید انجام شود. » نفس عمیقی کشید. چندتا انگشت روی تبلتش زد و پرسید: « هیدروژن پروکسیدِ ۳۵٪ و استونِ گالنی را برای چه خریدی؟ » تیز چشم در چشمم دوخت. با لکنت گفتم: « برای اسیدکاریِ... بردها و کارهای مربوط به لحیم‌کاری... کارگاه خانگی دارم. »

ادامه داد: « خوب! چرا در هفته‌ی گذشته مسیرت را کج می‌کردی و از خیابانِ پشتِ انبار مرکزی نفت می‌گذشتی؟ »

« نمی‌دانم... اتفاقی... »

بازجو حتی صدایش را هم بالا نبرد: « اتفاقی؟! باشد... پس با این فرد چه ارتباطی داری؟ » تصویر کسی را برابرم گرفت که مدتیست در شبکه‌ی مجازی با هم شوخی می‌کنیم. سر یک فیلم گفتگویمان گل انداخت. ناخودآگاه لبخند زدم. نفهمیدم چطور خندیدم... اشتباه کردم. برای جمع و جور کردن خودم دیگر خیلی دیر بود. دیدم که بازجو نگاه ترسناکی به من انداخت. دست‌هایش را روی میز قفل کرد، کمی جلوتر آمد: « تکلیف این پول سنگین که دیروز به حسابت آمده چیست؟! » و آخرین تراکنش را نشانم داد.

دیگر صدایم در نمی‌آمد. می‌خواستم بگویم کارفرما پیش پرداخت ریخته. پروژه گرفتم. ولی نمی‌توانستم. چیزی در نگاهش داشت مرا خشک می‌کرد.

گفت: « پروکسید... استون... پرسه زدن دور انبار نفت... ارتباط با رابطِ فعال خارجی... تزریق مالی... » نفسش را بیرون داد. « حتی نیازی نبود چشم، این خطوط را به هم وصل کند... فقط بگو دستور عملیات را کی و کجا می‌گیری؟ تری‌استون تری‌پروکسید که ساختی کجاست؟! چاشنی را کجا پنهان کردی؟! »

« اصلا نمی‌فهمم چه می‌گویید؟! » صدایم دیگر شبیه التماس بود... واقعا نمی‌فهمیدم چه خبر است. گفت: « پس انگار تو آخرین کسی هستی که درباره‌ی خودت از حقیقت باخبر می‌شوی. باشد... فقط بگو این گوی چیست؟! فرستنده هست؟! نشانم بده چطور کار می‌کند. اگر همکاری کنی، قول می‌دهم اذیتت نکنم. »

گوی را می‌شناختم. در خواب دیده بودمش. همان چشم سیاه درون جمجمه بود. اینجا چکار می‌کرد... بی هیچ حرفی دستان به هم بسته و لرزانم را دراز کردم تا بگیرمش. خودم را در انعکاسش دیدم. آشفته، پریشان، ترسیده و بی‌پناه... لکه‌ای نارنجی و مچاله شده در سفیدی یکنواخت این اتاق... انگشتم رسید به گوی...

روی تابی نشسته‌ام. کسی بازویم را می‌فشارَد و به نرمی می‌گوید: «خوابت برده عزیزم؟ چرا این‌قدر عرق کردی؟ از چیزی ترسیدی؟ حالت خوب نیست؟! »

نگاهش کردم. چه زن خوشگلی هم هست! نگران و مهربانانه نگاهم می‌کند. گویا بازهم تنها یک خواب بود... حس عجیبی دارم. همه چیز ناآشناست و همزمان آشنا. نفس عمیقی کشیدم. بوی اطلسی‌های حیاط با خنکی عصرگاهی باغچه پیچید تا عمق وجودم. زن، گیسوان سیاه مواجش را با تکان ریز سرش عقب زد و اشاره کرد به اتاق: « عزیزم... این قمری را بینداز بیرون، من ازش می‌ترسم... ببین، نمی‌تواند برود بیرون... دارد خودش را می‌کوبد به پنجره... »

بلند شدم. یک جوجه‌ی ترسیده بود. آرام ماند تا بگیرمش. او... به مرگ تسلیم شد نه رهایی... محکم، اما نرم در مشتم گرفتمش. حتی بال‌بال هم نزد. نوکش را در لیوان آب فرو کردم. نوشید... انگار زمان زیادی تشنه بوده. لبخند زدم. جوجه در دستم اسیر بود، بی‌هیچ انتخابی... بی‌هیچ تضمینی برای حتی یک دقیقه‌ی بعدش. اما ببین با چه ولعی آب می‌نوشد. غریزه چقدر عجیب است. کشش زندگی چقدر قدرتمند است. پنجره را گشودم و رهایش کردم بیرون. اما حس کردم، لبه‌ی پنجره خورد به چیزی... در گوشه‌ی طاقچه، همان گویِ سیاهِ صیقلیِ بی‌غبار... درست همین‌جا بود... من در او پیدا بودم. پیکره‌ای تیره در فضای خاکستری تیره، خواستم بردارمش. انگشتم سطح سرد صیقلی‌اش را لمس کرد...

بیدار شدم... دوباره!... نور سفید فلورسنتی مثل سوزن توی چشمم ریخت. نه بویی هست نه صدایی. روی تختی بسته هستم. نمی‌توانم تکان بخورم. قلبم دارد از سینه بیرون می‌زند. از اینجا می‌ترسم. نمی‌دانم چرا. نمی‌دانم کجاست. یکی بالای سرم آمد. به نظر دکتر است. چانه و گونه‌هایم را با یک دستش گرفت و صورتم را چرخاند سمت خودش: « بیدار شدی؟! دیگر داری زیادی می‌خوابی... درستش می‌کنیم. »

داستانداستانکعلمی تخیلیترسناکداستان ترسناک
۰
۰
منوچهر
منوچهر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید