سه‌ی بامداد

داستانک ۶۷. مشهد. سال ۲۰۲۶
مردک عجیب مثل مجسمه ایستاده بود و از همان پشت شیشه… به من خیره مانده بود. سمباده‌ی آهن و کلید را محکم توی مشتم گرفتم، آنقدر محکم که انگشتانم عرق کرده بود و از نم دستم بوی مسی کلید در هوا پیچیده بود. کاش نور کم‌سوی این چراغ زرد لعنتی به پشت شیشه‌ی دکان هم می‌رسید. در دلم گفتم آخر من تک و تنها، ته این بازارچه‌ی سرپوشیده دارم چه کار می‌کنم. آخر الان چه کسی کلید لازم دارد؟! ناگاه دنگ دنگ بلند ساعت دو صبح… مرا از روی چهارپایه پراند.
مثل فنر برخاستم؛ برق از ستون فقراتم پرید و به پشت گردنم چنگ انداخت. تمام پشتم سرد شد. درست همان وقتی که دیدم دستش را بالا آورد، نفسم درون سینه گره خورد. انگار داشت با انگشت به شیشه می‌زد یا شاید هم به چیزی در پشت سرم اشاره می‌کرد. خشکم زده بود. حتی نمی‌توانستم برگردم و پشت سرم را ببینم. به همان‌جایی که خیره نگاه می‌کرد.
احساس کردم انتهای تاریک مغازه چندان هم خالی نبوده. چراکه صدای خش‌خش خفیفی آمد، انگار کسی دستش را روی دفتر حساب کشیده باشد. آب دهانم را قورت دادم و اندکی چرخیدم تا از گوشه‌ی چشم و بالای شانه‌ام پشت سر را ببینم. سمباده را بی‌اختیار، محکم در دستم می‌فشردم.
دیدم… سایه‌ی سیاهی حرکت کرد، ناخودآگاه چرخیدم سمتش که با دو چشم زرد چشم‌درچشم شدم. گربه سیاه همسایه بود که پرید کف دکان، زیر نور زرد و قوسی آمد. سریع چرخیدم سمت شیشه، اما کسی نبود. هیچ چیز نبود جز یک رَدِ دستِ خونین.
درست همانجا بود که گرمای خوشایندی حس کردم. روی ران‌هایم پخش شد. و سپس… سرمای دکان خزید روی پوستم. پایین را نگاه کردم. گربه داشت از کنار پایم دور می‌شد و شلوارم خیس شده بود.
دوباره حس کردم چیزی در گلویم فشرده شده. شرم راه رفتن با این لکه‌ی خیس از یک سو و سایه‌های پیچ‌خورده‌ی بازارچه از دیگر سو پاهایم را سر جا میخ می‌کرد. اینجا هم نمی‌خواستم بمانم. آن چشمان زرد گربه… که انگار از داخل لکه‌ی جوهر پخش‌شده‌ای روی پیشخوان به من خیره بودند، دلم را چنگ می‌کشید. گربه سیاه لعنتی… حتی دمش را هم تکان نمی‌داد.
هرچه با خودم می‌گفتم این فقط یک گربه است. آن مردک پشت شیشه هم تنها یک ولگرد گیج و زخمی بود، که دیگر رفته، فایده نداشت. چیزی داشت زیر پوستم می‌خزید و به قلبم چنگ می‌کشید. مثل یک خاطره یا یک داستان قدیمی که دوست داشت درست همین‌جا زنده شود. اما چیز دیگری هم احساس می‌کردم. یک حضور سنگین که توی مغازه پهن شده بود. صدای افتادن چیزی از توی تاریکی ته دکان آمد.
صدای تیک تیک بلند این ساعت ایستاده‌ی بزرگ و قدیمی هم توی سرم می‌پیچید. انگار داشت چیزی را برایم می‌شمرد. یا شاید منتظر بود تا بالاخره من انتخاب کنم… دلم می‌خواست بزنم بیرون. دکان هر لحظه کوچکتر و هوایش سنگین‌تر می‌شد. یک صدای خش‌خش دیگر از ته دکان بلند شد. یا شاید هم صدای نفس‌های چیزی بود که داشت به سمت من می‌خزید. اما شاید نور همین لامپ کم‌سو… تنها دیوار بین ما بود. نفهمیدم چطور زدم بیرون… فقط وقتی باد خنک خیابان مثل سیلی خورد توی صورتم، به خودم آمدم. نزدیک پارک ایستاده بودم. سایه‌ی درختان روی زمین به هم می‌پیچید و چنگ می‌کشید بر سنگفرش پیاده‌رو. یادم آمد که ای وای… در دکان را نبستم. اما… پای برگشتن هم نداشتم. یک نفس عمیق کشیدم.
باد پیچید توی شاخه‌ها. سرما از خیسی شلوارم تیز آمد تا توی استخوان‌هایم. سایه‌ها مثل چنگال‌های گشوده‌ای روی زمین به سمت من پیش می‌آمدند. صدای باد میان درختان در سکوت و تاریکی شب وهم‌انگیز بود. انگار چیزی فریاد می‌زد. یا شاید هم به راستی چیزی زوزه می‌کشید! دوباره راه افتادم. هرچند انگار پاهایم به زمین فرو می‌شد، ولی… راه افتادم.
پیاده به خانه رسیدم. شلوارم دیگر خشک شده بود. اما سرما بدجور رفته بود توی استخوان‌هایم. کت و کلیدهای خودم را هم در دکان جا گذاشته بودم. خوبی کلیدساز بودن همین است… با دو تکه سیمی که افتاده بود کنار دیوار، در خانه را باز کردم و خزیدم داخل. می‌لرزیدم. پشتم را تکیه دادم به در چوبی راهرو. چشمانم را بستم. یک نفس عمیق کشیدم. گرمای خفه‌ی خانه چقدر دلپذیر بود. گونه‌هایم از سوز باد بیرون می‌سوخت. رفتم به آشپزخانه. چراغ را که روشن کردم. حس کردم دستم از کلید چسبناک شده است. در نور دیدم که انگشتانم خونی شده. کلید برق هم خونی بود. گفتم این خون دیگر از کجا پیدایش شد؟ ناگاه از انتهای تاریک آشپزخانه کسی گفت: « چقدر دیر کردی… خیلی منتظرت ماندم… » چهره‌ای آمد توی نور… در کورسوی کم‌رمق لامپ زرد آشپزخانه، دیدم که انگار همان مردک پشت شیشه بود… ساعت توی سالن سه بار دنگ زد. سه بامداد رسیده بود…