داستانک ۶۰. سیاتل. سال ۲۰۲۶
۶:۴۰ بامداد... قیژ قیژ قییژ... زنگ ساعتِ گوشی همانند دریل توی تاریکی میکوبید. روی قیژ چهارم، با لمسِ بیرمقِ شستِ راست خفهاش کرد. مثل همیشه. خانه در گرگ و میش نورِ خفهی پیش از طلوع معلق مانده بود. اما وز وز یکنواختِ یخچال از آشپزخانه، یادش آورد که اینجا خانهاش است... شاید...
کتری روی شعله جیغ میزد. نان برشته با صدای تیک تستر بیرون پرید. کمی سوخته بود... درست مثل دیروز. بوی شیرین نان و عطر تلخ چای در آشپزخانهی تاریک و کوچکاش میپیچید. پشت میزِ دو نفره نشست. میزی با یک صندلی و یک خراش عمیق از چاقو. خراش را نگریست. دیگر درست یادش نبود چرا و یا از کی اینجاست... نفهمید چقدر به آن خیره شده... اما وقتی به خودش آمد که چایش سرد شده بود. پنجرهی رو به خیابان هم بخار اندکی گرفته بود؛ ردِ انگشتی که دیروز روی شیشه کشیده بود، حالا به یک خطِ کدر و بیشکل تبدیل شده بود. یا شاید هم روز قبلتر. وقتی داشت گربهی سیاه را مینگریست که از سطل آشغال دور میشد. او با انگشت مسیرش را روی بخار شیشه دنبال کرد. اتوبوسِ خطِ هفت با همان صدای آشنای لنتهای کهنهاش سرِ ایستگاه ایستاد و درهای هیدرولیکیاش با جیرجیر باز... و سپس بسته شدند. در اتوبوس خالی روی صندلی همیشگی نشست. کیفش را روی پایش گذاشت.
در خیابانهای نیمه روشن و خالیِ مسیرِ اداره، همه چیز روی خطِ تکرار میچرخید. ایستگاه پنجم مردی که همیشه کاپشنِ سرمهای میپوشید، سوار شد، سرش را تکیه داد به شیشهی سرد و چشمهایش را به زور نیمهباز نگه داشت.
رسید به مکعب بزرگ. روی خطوط زرد کلاکتِ ورودیِ ساختمانِ شرکت، کارت پرسنلی صدای «بوق» کوتاه و سبزرنگی داد. ساعت ۸:۰۲. دو دقیقه تاخیر لعنتی... امروز با دیروز متفاوت شروع شده. لبخند زد.
کارهای روزمره مثل برگهای یک جدولِ بزرگ ردیف شده بودند. بین مربعهای کوچک اداری، با فونتِ سیاه روی پسزمینهی سفید. بین صدای تقتقِ کیبوردها و تک تک گهگاه استکانهایی که آبدارچی رو میزها میگذاشت. ظهر، بوی قورمهسبزیِ گرمشده در مایکروویوِ شرکت همه جا پیچیده بود. چنگالِ فلزیاش به جدارِ ظرفِ یکبارمصرف مستطیلی کوچکش میخورد. مکث کرد... چنگال را گذاشت... اندیشید انگار از بوی گرم و خفهی شنبلیله بدش میآید. چرا قورمهسبزی آورده؟! ظرف را انداخت دور...
۵:۳۲، ترافیکِ عصرگاهی با انعکاس کشیدهی چراغهای قرمزِ روی آسفالتِ خیس، خطکشی شده بود. از شیشهی جلوی اتوبوس خیابان را مینگریست. تمام مسیر پر بود از خطوط راست، انگار تا خود خانه کش میآمدند. کلید را درون قفل چرخاند. تاریکی با بوی خفهی زیرزمین خورد به صورتش. کفشهایش را گوشهی جاکفشی جفت کرد. تلویزیون را روی یک کانالِ خبریِ بیصدا روشن گذاشت. تا شاید اتاق خیلی تاریک و خالی به نظر نرسد. شام، یک کاسه سوپِ آماده و باقیماندهی نانِ صبح بود. چایِ دوم را ساعت ۱۱ شب نوشید. هنوز باران میبارد. قطرههای باران روی لبهی فلزیِ پنجره مثل انگشتی میکوبید. تق... تق... تق... انگار آسمان هم از انتظار چیزی خسته شده باشد. سرش را روی سمتِ خنک بالشت گذاشت. نم سردی داشت... ولی سنگینی پلکهایش مجال چندش شدن نداد. یخچال دوباره داشت در تاریکی زمزمه میکرد... خواب مثل خاکی که روی تابوت میریزند آمد. فردا هم میآید... درست مثل امروز.