داستانک ۷۴. تهران. سال ۲۰۲۶
آبان بود. یک صبح دل‌انگیز که آفتاب تنبل پاییزی از لابلای برگ‌های خیس سبز و زرد، می‌خزید تا کف پیاده‌روی خیابان لاله‌زار؛ و هوا هنوز بوی نم باران دیشب را داشت. سمندر با لبخند ایستاده بود کنار خیابان. چشمانش را بست. سرش را بالا برد. آغوشش را به روی نور گشود و نفس عمیقی کشید. خنکی تمیز و دلچسب صبحگاهی شیرجه رفت تا اعماق وجودش. هنوز نفسش را بیرون نداده بود که ناگاه چیزی افتاد کف دستش. داغ، خیس و لزج. چشمانش را گشود. کلاغی بال‌زنان از روی درخت پرید و صدای قارقارش در بوق موتورسواری گم شد.
سمندر با ابروان بالا داده و قیافه‌ی وارفته به لکه‌ی سبز و سفید کف دستش خیره مانده بود. به یادگاری کلاغی سیاه. که عصایی کوبیده شد به ساق پایش. با ناله‌ی خفه‌ای چرخید سمت ضربه. پیرزنی عصا به دست دید، ایستاده در پشت سرش. پارچه‌ی تیره‌ای هم روی چشمانش بسته بود. پیرزن گفت: « نوبت شد؟ »
سمندر با اخم پاسخ داد: « نوبت چی آخر؟! اینجا که صفی نیست! » کمی مکث کرد. با لب و لنجی آویزان به بالا نگریست. به شاخه‌ای که کلاغ کمی پیشتر بر رویش نشسته بود و زیر لب زمزمه کرد: « شاید هم هست... » سپس همین‌طور که دستش را به تنه‌ی درخت پاک می‌کرد، برگشت تا به پیرزن آدرس ایستگاه اتوبوس را بگوید، اما پیرزن رفته بود.
خواست برود آن سمت خیابان تا دستش را بشوید. هنوز پایش به کف خیابان نخورده بود که یک موتوری با بوق و فریادی وحشیانه با سرعت از کنارش رد شد. نفسش را حبس کرد و برگشت به پیاده‌رو. دستش را با دستمال پاک کرد و راه افتاد تا در یک قهوه‌خانه صبحانه بخورد.
روبروی مغازه‌ی عتیقه‌فروشی ایستاد داشت مجسمه‌ی زنی را می‌نگریست که بر پلاک برنجی زیرش نوشته بود فورتونا.
گوشی‌اش زنگ خورد. سارا دختر خاله‌ی حسن، رفیق شفیق‌اش بود. این یک سال که از حسن بی‌خبر بودند با هم زیاد حرف می‌زدند. اما این‌بار... لبخند نزد. کمی مکث کرد. آب دهانش را قورت داد. با خودش تکرار کرد: « هرچه گفت بگو مهم نیست. می‌خواهم بروم دنبالش. » ساعت مچی‌اش را مالید و تماس را جواب داد. صدای سارا خشدار، بم و گرفته بود. پرسید: « الان کجایی؟ وقت داری؟! »
سمندر با نگرانی پرسید: « سلام. خوبی؟! مقابل یک عتیقه‌فروشی ایستاده‌ام. »
سارا مکثی کرد. صدای نفس‌های بریده‌اش در سکوت می‌پیچید: « امروز پرواز داری؟! دیگر حتما می‌خواهی بروی دنبال حسن؟ مطمئنی رفته بیشکک؟ »
« دوباره شروع نکن سارا جان. قبلا هم صحبت کردیم. جای دوری هم نیست. گفتم که زنگ می‌زنم. بی‌خبر نمی‌گذارمت. »
سارا کمی ساکت ماند. صدای نفس‌های لرزانش می‌آمد. سپس با فین فین خفیفی ادامه داد: « حسن از برادرهایش برایت گفته بود؟ گفته بود پانزده سال است که گم شدند؟ »
« بله... همان شب که گفت می‌خواهد برود بیشکک. » یک نفس گرفت. « گفت می‌خواهد یک روز مثل همان‌ها بگذارد و برود. بی‌خبر. رها. مثل بادی که در دشت می‌دود و گم می‌شود. »
دختر خاله زد زیر گریه: « نه سمندر... هیچ کدام جایی نرفته بودند. همه دم خانه‌شان خوابیده بودند. » و بلند زار زد: « پلیس هر سه را پیدا کرد. شوهر خاله هم... اعتراف کرده. » فریاد بلندی کشید و با گریه نالید: « بمیرم برایت حسن جان... چه بابایی داشتی که تو را کشت... » تماس قطع شد.
نفس سمندر در سینه‌اش گره خورد. سرش گیج رفت. دستش را گرفت به شیشه‌ی مغازه. صدای ضربان قلبش در گوشش می‌کوبید.
سمندر خیره مانده بود به بازتاب صورت خودش روی شیشه‌ی عتیقه‌فروشی؛ کنار چهره‌ی مرموز مجسمه‌ی فورتونا. دنیا انگار از حرکت ایستاده بود. صدای خیابان و حتی نفس‌های خودش هم گم شده بودند.
زانوانش زیر آوار این خبر سست شده بودند. دستش را برد توی کیفش، پاسپورت و بلیط را لمس کرد. حسن را یادش آمد که با لبخند از ستون‌های مرمرین سالن اپرا و باله‌ی ملی بیشکک می‌گفت. می‌خواست پاییز برود آن‌جا. چشمانش می‌درخشید.
زمانی‌که با صدای بوق کشدار یک موتوری به خودش آمد، داشت لبخند می‌زد. گونه‌هایش خیس شده بود. ساعت مچی‌اش را دوباره لمس کرد. یادگار حسن. اشک‌هایش را پاک کرد. دماغش را بالا کشید. گفت: « امروز می‌روم. به جای تو... » سرش را بلند کرد. پشت ویترین یک سکان چوبی به دیوار میخ شده بود. سکان چوبی چرخید و ایستاد. سمندر به کف دستش نگاه کرد. به جای لکه. با آن حس داغ و خیسی که انگار دیگر هیچوقت پاک نمی‌شد. راه افتاد.
