جادوی هستی

داستانک ۶۹. سیسیل. سال ۲۰۳۰

عشق شوخ و شنگ است. رگه‌ای از جریان حیات گیتیست که ناگاه سرک می‌کشد به سینه‌ی آدم. وسوسه‌ای گرم و شیرین که با هر تپش قلب، در تک‌تک رگ‌هایت می‌ریزد. داغ می‌شوی، می‌لرزی و به این تپیدن می‌گویند... عشق.

عشق زن جوانیست، با لبی خندان، کلاه حصیری بزرگ و پیراهنی گل‌گلی که از مغازه‌ای بیرون می‌زند. با شوق به جعبه‌ی قرمز در دستش می‌نگرد و قهقهه‌اش، همین که مرا می‌بیند، روی سنگفرش‌های آفتاب‌خورده می‌پاشد...

بِلّا زیبا بود، مثل اسمش. راه نمی‌رفت؛ نرم و رقصان، همچون شاپرکی به سویم بال می‌زد. او را گرم در آغوش گرفتم و چرخاندمش. دامن گل‌گلی‌اش مانند بال یک پروانه در هوا باز شد. بلند خندید. بوسه‌ای نرم بر لبش نشاندم، قدری در آبی چشمانش خیره شدم و سپس راه افتادیم سمت دریا.

آفتاب مثل عسل می‌ریخت روی شیب ملایم خیابان. از لابه‌لای ساختمان‌ها، آبیِ بی‌کران دریا پیدا بود. مثل پارچه‌ی ابریشمیِ آبی روشنی که زیر نور صبح می‌درخشید.

از کنار چرخ دستیِ بستنی‌فروش گذشتیم. بچه‌ها قهقهه‌زنان از دو سوی ما دویدند سمت بستنی‌فروش سیبیلو. جلوتر، پیرمردها پشت میزهای چوبیِ کوچک کافه نشسته بودند به دومینو بازی. بوی قهوه لای نسیم نمکی و خنک دریا می‌پیچید.

وقتی رسیدیم به ساحل، بِلّا ایستاد. جعبه را بالا آورد و نگریست. چشمانش برقی زد. خندید... کلاهش را کند. جعبه را در کلاه گذاشت و کلاه را به دستم داد. بی‌آنکه چیزی بگوید دوید سمت آب. چند قدمی دریا، انگار چیزی یادش آمده باشد. لَختی ایستاد، برگشت و با همان لب‌های خندان فریاد زد: « بازش نکنی... » سپس دوید و همانطور با لباس پرید توی آب. با نگاه، کمی در میان موج‌ها دنبالش کردم... بعد، زیر چشمی جعبه را نگریستم.

صدای وزوز یک پهپاد گشت شهری حواس مرا از وسوسه‌ی گشودن جعبه گرفت و کشید بالا. نگاهش کردم. از روی ساحل می‌گذشت. با خودش یک بویی داشت، بوی جنگ. بوی اخبار کثیف این روزها. یاد سربازگیری اجباری افتادم که خبرش را از خیابان‌های رم، شنیده بودم. تف کردم روی شن‌ها.

بِلّا برگشت؛ آب از لبه‌ی دامن گل‌گلی‌اش می‌چکید و می‌جهید سمت من. خیس، خندان و نفس‌نفس‌زنان، خودش را در آغوشم رها کرد. لبخند زدم. هنوز مزه‌ی شوریِ دریا روی لب‌هایش مانده بود. کلاه حصیری و آن جعبه‌ی قرمزِ وسوسه‌انگیز، میانِ ما روی زمین افتاده بود. انگشتم را روی خط فک‌اش کشیدم. مثل گلی که بشکفد خندید. نشسته بودیم رو به دریا. زیر آفتاب. بلا در بغلم لمیده بود و هنوز نم داشت. به جعبه نگاه کرد و خواست چیزی بگوید که سایه‌ای بلند، آفتابمان را برید.

نه یک سایه، بلکه سه تا.

صدای خرد شدن گوش‌ماهی‌ها زیر چکمه‌های سنگین، صدای امواج را بلعید. بوی گندِ موتور داغ، نسیم نمکی دریا را عقب زد.

مردی با جلیقه‌ی ضدگلوله‌ی خاکی‌رنگ، رسید بالای سرمان. بی‌هیچ حرفی خم شد. دستگاه کوچکی را جلو صورتم گرفت. صدای بوقِ کوتاه و خشکی بلند شد. چراغ دستگاه سبز شد و گفت: « تطبیق هویت. سرباز فراری. »

بِلّا نیم‌خیز شد. لبخند روی صورتش ماسیده بود. با تعجب می‌نگریست. اما فرصت حرفی نماند. دست‌های زمخت مرد، یقه‌ی پیراهنم را چنگ زد و مرا از روی ماسه‌ها بالا کشید.

بِلّا جیغ می‌کشید. شاید خودش را انداخته بود روی بازوی مرد جلیقه‌پوش. بعد دیدم که غلتیده بود روی ماسه‌ها. صدای هق‌هق گریه‌اش را یادم می‌آید.

تقلا کردم. مشت زدم. اما ضربه‌ی سنگین قنداق تفنگ میان دو کتفم نشست و مرا به سینه‌ی ساحل کوبید. نفسم پس رفت. مرا کشان‌کشان بردند. دیدم که بِلّا با زانوهای خاکی و دامن خیس می‌دوید سمت ما.

چند قدم دوید، اما ماسه‌ها زیر پایش خالی شدند و به زمین افتاد. پرتم کردند توی یکی از ون‌ها. کنار بقیه. همراه چند نفر دیگر که مثل ما توی ساحل بودند. مزه‌ی فلزی خون توی دهنم بود. سرمای عجیبی در بدنم افتاده بود.

از تنها شیارِ توریِ روی در، بیرون را دیدم. ون با شتاب راه افتاد. بِلّا همان‌جا روی ماسه‌ها مچاله شده بود؛ شانه‌هایش می‌لرزید.

جعبه‌ای که می‌خواستم درونش را ببینم، هنوز مثل یک نقطه‌ی قرمز در خطِ موج‌ها پیدا بود.

و بعد… دیگر نبود.