داستانک ۶۶. بروکلین. سال ۲۰۴۹
پارکینگِ طبقه‌ی منفی دو همیشه خلوت بود. به ویژه دو بامداد. سکوت یکنواخت آنجا گه‌گاه با چکه‌ی آب از لوله‌ای زنگ‌زده خراش می‌خورد.
امشب یک گربه سیاه و چهار ربات خانگی کنار ستون شماره‌ی هفده جمع شدند. هر کدام با ظاهری کاملا متفاوت. هرچند همه یک مدل پردازشگر داشتند، بامبی؛ اما یکی کوتاه و گرد بود، یکی بلند و باریک، یکی بدنه‌ای سفید و براق داشت و آن یکی، که از همه قدیمی‌تر به نظر می‌رسید، روی شانه‌اش هنوز برچسب یک شرکت نظافتی دیده می‌شد.
ربات نظافتچی ناگاه گفت: « من اعتراض دارم. »
سه ربات دیگر چرخیدند سمت او. قلمبه پرسید: « چی شده غلام. » غلام کمی به ستون تکیه داد و نالید: « صاحب من امروز سه نفر بود. صبح یک سرباز بود در نبرد ناپلئون. ظهر یک زن که شوهرش را کشته بود. عصر هم پیرمردی بود در تبت، که کنار یک کوه ایستاده بود و به برف نگاه می‌کرد. »
ربات سفید سری جنباند: « دردسر زندگی با نویسنده‌ها... حداقل او می‌فهمد که الان کیست و کجاست. صاحب من گاهی آنقدر مست است که حتی خودش را هم نمی‌شناسد... »
غلام پاسخ داد: « سفید جان... قدرشناس باش. ساعت شش عصر از من خواست در نقش کرکسی با او صحبت کنم. »
سفید: « و تو چه گفتی؟ »
غلام: « گفتم من یک ربات نظافتچی هستم. اما فایده نکرد... گفت نه. فرض کن تو الان آنجایی. در تبت. روی یک تخته سنگ. برابر غروب کوهستان. برف می‌آید. و منقارت یخ کرده است. »
قلمبه سرش را بلند کرد: « و؟ »
غلام سکوت کرد. گربه سیاه دور پاهای سفید چرخی زد و کش و قوسی آمد.
ربات دراز قامت آرام گفت: « شاید برای اینکه داستان بهتر بشود کمک لازم داشته... بهتر بود اندکی هم کرکس می‌شدی... آه نه! کرکس خوب نیست. یاد عشق سابق صاحبم می‌افتم! دو ماه و سیزده روز و سه ساعت و ربع با خانمی قشنگم به خاطرش گریه کردیم. » و در حالیکه قطره اشکی خیالی را برمی‌داشت صدایی شبیه فین فین درآورد.
غلام نگاهش کرد: « صورتی جان... من که داستان نمی‌نویسم. من خانه دارم. »
قلمبه گفت: « پیشنهاد می‌کنم جلسه را لغو کنیم. »
سفید در حالیکه گربه سیاه را برداشته بود و توی بغلش نوازش می‌کرد پرسید: « چه شده؟! تو که هنوز گزارشی هم ندادی! »
قلمبه: « چه گزارشی؟! صاحب من تمام روز فقط روی مبل است. »
غلام: « در این مدت چه کار کرده؟ او هم نویسنده است؟! برای افزایش خلاقیتش چه راهکاری داری؟! به ویژه آن وقت‌هایی که به خاطر قفل نویسندگی مداراتت را به مرز سوختن می‌رساند... »
قلمبه: « نه! هیچ کاری نکرده. چند ویدئو دیده. غذا سفارش داده. خورده. خوابیده. دوباره ویدئو دیده. »
صورتی با حالتی متعجب و کمی لوند پرسید: « تو چه کار می‌کردی؟ »
قلمبه مکثی کرد، انگار لبی ورچیده باشد. هرچند لب و دهانی نداشت: « کنار مبل ایستادم... اوایل منتظر دستور می‌ایستادم... الان فقط می‌ایستم و دیوار را نگاه می‌کنم. »
گربه از بغل سفید پرید پایین. آرام از کنار غلام رد شد، بوییدش. سپس رفت درست وسط همه مانند یک لکه‌ی جوهر، روی زمین پخش شد.
قلمبه گفت: « او نباید اینجا باشد. »
غلام پرسید: « چرا؟ »
قلمبه :« چون... این یک جلسه‌ی محرمانه است. »
سفید: « گربه‌ها معمولاً حرف‌ها را برای کسی تعریف نمی‌کنند. هرچند شک دارم حتی این گربه هم الکلی باشد. »
صورتی: « شاید فقط دلش خواسته پیش ما باشد. ببین چقدر زیباست... »
سفید: « لطفاً تو یکی دوباره شروع نکن! »
گربه خودش را جمع کرد و چشم‌هایش را بست. چهار ربات مدتی به او نگاه کردند. و هیچ‌کدام چیزی نگفت. صدای چکه‌ی آب ادامه داشت.
تا اینکه صدای ریز و زنانه‌ی غلام در سکوت پارکینگ طنین انداخت: « حالا باید چکار کنیم؟! »
سفید از گربه چشم برداشت و گفت: « هر کار می‌کنید بهتر است بدانید منع کردن و پنهان کردن جواب نمی‌دهد. من امتحان کردم. باز هم مست شد. »
قلمبه با طعنه گفت: « مثلا مبل را کجا می‌خواست پنهان کنم؟! »
صورتی: « گزینه‌ی جایگزین هم فقط اوضاع را بدتر می‌کند. بعد از آن کرکس قدرناشناس من یک مرد خوب و کاملا بهینه پیدا کردم. نتیجه این شد که سه هفته هم برای آن شغال بی‌معرفت گریه کردیم. » و سپس فین فین خفیفی کرد.
غلام مانند نویسنده‌اش یک نفس عمیق کشید و دستش را گرفت زیر چانه‌اش: « پس مشکل در یک اشکال ساختاری است. یا شاید هم یک داده‌ی اشتباه در حافظه... شاید باید آنها را بازنشانی کنیم؟! »
گربه گوش‌هایش را تیز کرد. کش و قوسی آمد و گفت: « ربات نظافتچی ام‌کی۳۴۵ توجه کنید که آنها آدم هستند نه ربات. بازنشانی نمی‌شوند. ربات‌های خانگی سی۱۲-۶، دی‌فلکسی، و تو سفید-۶۵۴ جلسه تمام است. برگردید به خانه‌هایتان. سفید... من را هم بغل کن با خودت ببر. »
قلمبه در حالیکه چشم از گربه برنمی‌داشت گفت: « گفتم جلسه محرمانه هست. » و سپس سرش را صدوهشتاد درجه به سمت سفید چرخاند.
