داستانک ۷۶. مادرید. سال ۲۰۲۶
بوی تند آمونیاک و یک سیلیِ خشک، تاریکی را پاره کرد.
چشم که باز کرد، نور زرد و خفهی یک لامپ لخت پاشید توی صورتش. مزهی خون و خاکِ نمدار در دهانش بود و سه مرد گرداگردش. یکیشان با پیراهن چروک و آستین بالازده، هنوز دستش را از روی صورتش عقب نکشیده بود و چیزهایی به زبانی غریبه میغرید؛ تند و خشمناک. دومی با پالتویی تیره، دست به سینه تکیه زده بود توی تاریکی. سومی هم دستکش موتور سواری در دست نشسته بود و ساکت نگاهش میکرد.
اما او، انگار تازه از خوابی سنگین پریده باشد، هنوز درست به زمین وصل نشده بود. ذهنش جای دیگری گیر کرده بود. شاید جایی بین چرخهای قطار آهن موریتانی، در نقطهی تلاقی صحرا و اقیانوس. آخرین حرفی که یادش بود را مزهمزه کرد « میخواهم بخوابم... » و بعد تاریکی آمده بود.
مردِ آستین بالا زده که ماتئو صدایش میکردند، آمد جلو، یقهاش را چسبید و دوباره همان جملات نامفهوم را تکرار کرد. اینبار بلندتر. انگار یک چیزی میپرسید.
او خودش را جمعوجور کرد و فارسی گفت: « شماها دیگر خرِ کی باشید؟ اینجا کجاست؟ »
سه جفت چشم رویش مات ماند. ماتئو که هنوز یقهاش را گرفته بود، دستش شل شد. به بغلدستیاش نگاه کرد. و گفت: « پابلو... » باقی حرفش را خورد. زبان او برایشان هیچ معنایی نداشت.
در این بین او تازه داشت بدنش را حس میکرد. گونههاش درد میکرد و مچهایش میسوخت. دستهایش از پشت با بست پلاستیکی بسته شده بودند. مچهایش را چرخاند، زاویه را تنظیم کرد و با یک تکانِ کوتاه و خشک، بست را از هم گسست. صدای تقِ پلاستیک توی اتاق پیچید.
پیش از آنکه کسی بفهمد چه شده، از صندلی بلند شد، مچِ دستی که یقهاش را گرفته بود پیچاند و با یک ضربه ماتئو را نقش زمین کرد. مردک فرصت ناله هم نیافت، چون او نیمخیز ضربهی دوم را زد پشت گردنش و سپس صاف ایستاد. با لبخندی کج به دو نفرِ باقیمانده خیره شد. فارسی و بسیار شمرده تکرار کرد: « اینجا کجاست؟ شماها کدام خری هستید؟ » حس کرد صدایش کمی بمتر شده. عجیب بود اما مهم نبود. انگشتش را بالا آورد تا به آنها اشاره کند. اما خشکش زد. این دست... دست خودش نبود.
لبخند روی لبش یخ زد.
بهتزده دستانش را آورد بالا، برابر چشمانش، چرخاند و دقیق نگریست. انگشتها کشیدهتر بودند. پوستش روشنتر بود با تتوهای عجیب و غریب نامفهوم. انگشترهایی بر دست داشت که اصلا درکی از آنها نداشت. ناخنهایش تمیز و فرمدار بود. هیچ اثری از گرد سیاه آهن نبود. تنها شباهتش با دستهای خودش داشتن همان پنج انگشت بود. دستها را جلوتر آورد، لمسشان کرد، بعد صورتش را. خط فک، بینی، مو... ناشناس بود. حسشان میکرد ولی انگار هیچکدام مال او نبودند.
حالا دیگر تنها صدای ضربان قلبش را میشنید که در گوشش بلند ضرب گرفته بود. صورتش را در دستانش میفشرد. بیاختیار صدایی از ته گلویش بیرون زد که به فریادی وحشتزده بدل شد: « این کدام خری هست؟! من اینجا چکار میکنم؟! »
پابلو که تا آن لحظه ساکت بود، اسلحهاش را از زیر پالتو بیرون کشید. دستش میلرزید. چیزی فریاد زد که برای او نامفهوم بود.
او همچنان به دستانش خیره مانده بود. تلوتلوخوران به دیوار چسبید. از وحشت نفسنفس میزد. به انگلیسی فریاد زد: « با من چکار کردید؟! این بدنِ من نیست؟! چرا... چطوری... » چند نفس گرفت. نگاهی به آنها کرد و بریده بریده پرسید: « بدن من کجاست؟! » و با چشمانی گشاد به دو مرد نگریست.
مردها گیج شده بودند. کسی که تا نیم ساعت پیش زیر دستشان التماس میکرد، حالا نه زبانشان را میفهمید، نه درست حرف میزد. با دیدنِ دستانش نیز مانند روحزدهها جیغ میکشید. به همدیگر نگاه کردند. موتور سوار که نامش آلخاندرو بود، زیر لب چیزی به زبان خودشان گفت. ماتئو که هنوز روی زمین افتاده بود نالید و بلند شد. همانطور که برمیخاست چیزی مثل تهدید و ناسزا به او گفت و ماریو خطابش کرد.
سپس، مردان در سکوت چند نگاه مردد و هراسان ردوبدل کردند. کمی از او فاصله گرفتند. بعد پابلو جلو آمد و با خشونت یقهاش را گرفت، تکانش داد. سیلی زد. سرش داد کشید. اسلحه را فشرده توی دندههای او و فریاد زد: « ماریو... » هرچند... مخلوط بوی تند عرق و سیگار پابلو، ماریو را بیشتر آزار میداد تا داد و بیدادش.
سیلیِ دوم محکمتر از اولی بود. سر ماریو به دیوار کوبیده شد و طعم گس خون تازه دوباره خزید توی دهانش.
او که دیگر به دیوار میخ شده بود با چشمانی گشاد زیر لب و فارسی گفت: « ماریو دیگر کدام خری هست! »
مرد اسلحه را گذاشت روی پیشانی ماریو و با خشم چیزهایی گفت. ماریو ناگهان فکری به ذهنش رسید. برقی در چشمانش درخشید. دیگر حمله یا مقاومت نمیکرد. بلکه دستانش را برد بالا و شمرده انگلیسی گفت: « گوش کن... باید یک تماس بگیرم. لطفاً... یک تلفن بدهید. »
چند ثانیه در سکوتی سنگین گذشت. نگاهشان از شک و تردید میلرزید. ماتئو چیزی به پابلو گفت. پابلو با اکراه، یک گوشی را از جیبش بیرون کشید و گرفت جلو صورت ماریو. قفل صفحه با صدای کلیک باز شد. سپس گوشی را هل داد روی میز کناری.
ماریو خواست گوشی را بردارد که پابلو انگشتش را گذاشت روی آن، که یعنی هرکار داری، همین روی میز انجام بده. ماریو نگاهی به پابلو انداخت. گوشهی لبش را تمیز کرد. کمی خم شد روی گوشی، اما صفحه پر از حروف ناآشنا بود. اول گیج و وارفته نگاهی به آن انداخت. سپس با کلافگی چیزی زیر لب گفت و سریع رفت سراغ شمارهگیر. شمارهی موبایل خودش را گرفت.
بوق خورد... یک بار. دو بار. سه بار...
هیچکس برنداشت.
حالا دیگر دستهایش میلرزید. چرا کسی جواب نمیداد؟! دوباره گرفت. باز هم همان بوقِ سرد و ممتد.
عرق سردی نشست روی بدنش. کف دستش را محکم بر لبهی میز میفشرد. اما نگاهش روی صفحهی گوشی قفل شده بود. زیر لب زمزمه کرد: « همزاد... کجایی؟ مار لعنتی، تو بدون من میمیری، بلد نیستی تنها زندگی کنی... چرا برنمیداری؟ »
لبش را گزید. تصورات سیاهی در ذهنش رژه میرفتند. تصور اینکه همزاد او را بیرون کرده باشد تا بمیرد، مثل تیر در سینهاش نشست. بعد اندیشید نکند همزاد مرده باشد؟ تماس آنقدر بوق خورد تا قطع شد.
سرش را بالا آورد. پابلو هنوز اسلحه را گرفته بود سمتش و با چشمهای گرد نگاهش میکرد.
ماریو نفسی گرفت. صدایش میلرزید. فارسی نالید: « نکند مرده باشد! » و قطره اشکی از چشمش چکید.
اما مردان از این نمایش خشمگینتر شدند. ماتئو آستینش را یک تا بالاتر داد، جلو آمد و مشتش را کوبید توی شکم ماریو. ماریو تا شد و زانو زد. هنوز نفس نکشیده بود که پابلو پایش را گذاشت روی شانهاش و فشار داد.
آلخاندرو همانطور که با دستکش موتوریاش بازی میکرد، چیزی به پابلو گفت. پابلو نیم نگاهی به آلخاندرو انداخت، اما اسلحه را پایین نیاورد.
یک ساعتی بدین ترتیب گذشت که تا ماریو چیزی به فارسی میگفت یا با آن انگلیسیِ صاف و ناآشنا حرف میزد، سیلی یا لگدی نصیبش میشد. پابلو بالاخره خسته شد. اسلحه را گذاشت پشت کمرش، سیگاری روشن کرد و به ماتئو و آلخاندرو نگاه کرد.
همه فهمیده بودند که دیگر نمیتوانند مثل قبل با ماریو حرف بزنند. ماریوی قبلی حداقل زبانشان را میفهمید و التماس میکرد. این یکی حتی وقتی کتک میخورد، چیزی در چشمانش بود که آنها را میترساند. به زبانی دیگر سخن میگفت که حتی نمیدانستند چیست. کسی دیگر بود و از ماریو تنها پوستهاش را داشت.
مردها هنوز آشفته بودند. ولی کمکم داشتند با وضعیت جدید کنار میآمدند.
ماتئو و آلخاندرو گوشهای ایستادند به سیگار کشیدن. دیگر هیچکس حال حرف زدن نداشت. فقط نفسهای سنگین و بوی خون و عرق توی اتاق مانده بود.
ماریو هم کمابیش با شرایط جدیدش کنار آمده بود. آرام یک گوشه روی زمین نشسته بود، پشت به دیوار و با اخم و انزجار به تتوهای روی دستانش نگاه میکرد. صلیب، نوشته، عدد. نفسش را با حرص بیرون داد. زیر لب فارسی غرید: « هممم... دفتر نقاشی درست کرده! » نفسی از روی خشم کشید « نکند صورتش هم زشت باشد... کاش حداقل خوشگل باشد. » بعد رو به پابلو انگلیسی گفت: « آینه ندارید؟! »
پابلو جلو آمد. لبهایش را بر هم فشرد. خم شد توی صورت ماریو. بعد ناگهان یقهاش را گرفت و کشید تا اتاق دیگر، هل داد جلوی شیشهی پنجره، که پشت به تاریکی شب تبدیل به یک آینهی کدر شده بود.
ماریو اولین باری بود که خودش را در آینهی شب میدید. دست کشید به صورتش. خط فک و چهرهی مناسبی داشت. زشت نبود. شاید بدون کبودی و پارگیهای لب و ابرو، حتی زیبا هم بود. اما فاجعه واقعی از زیر خط فک شروع میشد. یقهی پیراهنِ چروک و پاره را کنار زد و سر انگشتانش را از روی چانه پایین آورد، خون در رگهایش یخ زد. دو طرف گردنش، سیاه و کبود از جوهر بود. آستینِ خاکی را که بالا داد، ساعد و بازو هم پر بود از نقشونگارهای درهمبرهم. زیر لب گفت: « رسماً یک دفتر نقاشیِ متحرک شدم. » و آه اندوهناکی کشید. بعد در حالیکه روی طرح جمجمه انگشت میکشید، به انگلیسی نالید: « اینها را کجا میشود پاک کرد؟! »
لولهی سردِ اسلحه درست روبهرویش نشانه رفته بود. پابلو با رگهای گردنِ برآمده و انگلیسیِ دستوپاشکسته سرش داد زد: « پولها کجاست ماریو؟! بگو کیف لعنتی را کجا پنهان کردی! »
اما او که با نفرت به طرحِ روی ساعدش زل زده بود، در ذهنش حسابوکتاب میکرد که برای پاک کردنِ این همه مصیبت چند جلسه لیزر لازم است، چقدر درد دارد و اگر جایش بماند چطور باید پوستش را بتراشد.
در جواب پولها کجاست، زیر لب به فارسی غرید: « آخر کدام احمقی با پوستِ سالمش این کار را میکند؟ »
پابلو دوباره یقهی ماریو را گرفت، اسلحه را چسباند به شقیقهی او و انگلیسی گفت: « انگلیسی ماریو... فقط به همان انگلیسی کوفتی بنال... پول کجاست؟! »
ماریو سرش را بلند کرد. صدایش گرفته و خسته بود شانهای بالا انداخت و خونسرد گفت: « هنوز چیزی نمیدانم... »
بعد نفسِ عمیقی کشید و سرش را چرخاند سمت شیشهی پنجره. سرتاپایش را برانداز کرد. شانههای پهن، عضلاتِ سفت و هیکلِ خوشفرم و تراشیدهای که از زیر پیراهن هم حس میشد. حداقل این ماریوی لعنتی بدن خوبی داشت. باز چیزی در ذهنش چرخید. برگشت و از پابلو که لولهی اسلحه را روی سرش نگه داشته بود پرسید: « ضریب هوشی ماریو چقدر بود؟ »
اما پابلو به جای جواب دادن تف کرد روی زمین و با ناسزایی اسپانیایی، ماریو را هل داد به دیوار و رفت سراغ تلفنش.
ماریو دوباره نگاهش افتاد به انگشترهای سنگین و زمختِ توی انگشتانش. قیافهاش در هم رفت؛ از این زرقوبرقهای بیریخت متنفر بود. اما بعد با دقت بیشتری به سنگ و فلزشان نگاه کرد. انگار گران بودند. پوزخندی زد و توی دلش گفت « به جهنم! میفروشم، پول لیزرِ کوفتی را درمیآورم. »
یکی از انگشترها نقش افعی داشت. یاد همزاد افتاد. نگاهی به مردان کرد. حالا میدانست آلخاندرو پسرخالهی ماریو است. انگلیسی هم بلد نیست. پابلو با همان انگلیسی دستوپاشکسته این را به ماریو فهمانده بود. تا شاید چیزی یادش بیاید. ماتئو هم هنوز گاهی گردنش را میمالید.
ماریو میخواست دوباره تلفن بخواهد اما دیگر حوصلهی کتک خوردن نداشت. سرش را برگرداند به سمت تاریکی پنجره. نفسش را بیرون داد و توی دلش گفت: « بالاخره جواب میدهد. طوریاش نشده. »
نشسته بود روی چهارپایه کنار دیوار، غرق در فکر قطار آهن و صحرا. ناگهان پابلو و آلخاندرو بالای سرش پیدا شدند. ماریو کمی خودش را عقب کشید و دستهایش را جلوی صورتش گرفت. اما پابلو مچ دستش را گرفت و پایین آورد. بعد به آلخاندرو اشاره کرد تا با او حرف بزند. خودش هم برایش ترجمه میکرد.
حالا داشت تکتک خاطرات احمقانهی ماریو را میشنید. گاهی هم از او سوال میپرسیدند ولی ماریو تنها با دهانی نیمه باز نگاهشان میکرد. بعد از ده دقیقه داشت فکر میکرد، همان کتک خوردن راحتتر بود تا شنیدن وصف کاملی از تکتک فاحشهخانههای مادرید.
آلخاندرو موبایلی را گرفته بود نوک دماغ ماریو و تکتک عکسهایشان را با توضیح نشان ماریو میداد. پابلو هم دیگر چندان تلاشی برای ترجمه نمیکرد. با اسلحهی روی زانو، نیمخیز نشسته و فقط به ماریو چشم دوخته بود. ماریو هم همانطور چسبیده به دیوار گاهی زیرچشمی نگاهش میکرد. اما کسی که به نظر واقعا داشت لذت میبرد آلخاندرو بود. آلخاندرو شستش را روی صفحه میکشید و عکسها یکییکی رد میشدند.
ماریو روی چهارپایهی میخانه، لیوانی در هوا. ماریو روی میز کافه، گونهاش لای بشقاب نان. ماریو و آلخاندرو گردنبهگردن، دهان باز، چشم بسته. آلخاندرو برای هر عکس چیزی میگفت و از ته دل میخندید. پابلو دو سه تایی را با لحنی مرده ترجمه کرد: « تولد... باخت... همینجا بالا آورد. » و بعد دیگر ترجمه را رها کرد.
ماریو چشم از صفحه برنمیداشت، چون هر جای دیگر را که نگاه میکرد، لولهی اسلحه بود.
عکسها عوض شدند: پردهی مخملی، نور قرمز، دختری روی زانوی ماریو، دختر دیگری روی دستهی مبل. آلخاندرو انگشتش را روی یکیشان نگه داشت و چشمکی زد. ماریو سرش را تکان داد، با همان دهان نیمهباز.
بعد زنی که در همهی عکسها بود، پیدا شد.
ماریو لمداده روی تخت، پیراهنش باز، لبخندی کج و گشاد. زنی نیمهبرهنه کنارش نشسته بود، سیگاری میان یک دست و دست دیگرش در جیب کتِ ماریو. چشمانش به دوربین بود، صاف و بیخمار. در عکس بعد همان نگاه بود و همان دست. در عکس بعدتر هم.
ماریو انگشت گذاشت روی صفحه. « این کیست؟ »
پابلو بیآنکه چشم بردارد گفت: « کارلوتا. »
ماریو یک بار دیگر عکسها را از اول نگاه کرد، اینبار فقط به دستها. بعد به فارسی، آهسته، طوری که کسی نفهمد، گفت: « این یکی نه مست است و نه احمق. »
کارلوتا در دهها عکس و ویدیو مانند یک مار خوشخطوخال، پیچیده بود دور ماریو. ماریو حسابی خسته شده بود. زیرچشمی نگاهی به لولهی اسلحه پابلو انداخت. لب آزردهاش را با زبان لمس کرد. نفسی بیرون داد و به پابلو گفت: « احتمالا کیف تو دست کارلوتا باشد. »
کمی بعد در فاحشهخانه و درون اتاق کوچک کارلوتا بودند. اتاق هنوز بوی سیگار ارزان و عطری تند و زننده میداد. کمد خالی و اتاق کثیف و به هم ریخته بود. روی تنها میز کوچک اتاق و زیر زیرسیگاری سنگی، یک نامه بود که با خطی خرچنگ قورباغه نوشته بود:
« آه ماریوی احمق من،
امیدوارم هنوز زنده باشی. پول را برداشتم و رفتم. دنبال من نگرد. نه تو بلدی پیدایم کنی، نه آن سهتا. بوس بوس. »
پابلو کاغذ را مچاله کرد و انداخت گوشهی اتاق. سپس شماتتگرانه به ماریو نگریست. ماریو خیره به نامه، فارسی گفت: « آخر کدام احمقی به یک فاحشه اعتماد میکند؟ » بعد چشمانش را ریز کرد. به پابلو نگریست و انگلیسی گفت: « نگفتی ضریب هوشی ماریو چقدر بود؟ »