قاریِ واقعی کسی است که وقتی آیهای را میخواند، در دل با خدا عهد میبندد.
عهد میبندد که در حدِ توان، آن پیام را در زندگیِ فردی یا اجتماعیاش پیاده کند.
اگر آیه دربارهیِ اخلاق است، باید در برخورد با همکاران در کتابخانه رعایت شود.
اگر درباره عدالت است، باید در مدیریتِ شما، رئیس محترم، متبلور گردد.
عمل به قرآن، خروجیِ اصلیِ تمامِ آن تلاوتها و ترتیلها و تدبرهایِ پیشین است.
قرآن نور است و عمل به آن، باعث میشود این نور در رفتارِ انسان تجلی یابد.
مردم باید با دیدنِ رفتارِ شما، تجلیِ آیاتِ قرآن را در وجودتان حس کنند.
این تبلیغِ عملی، هزاران برابر موثرتر از هر کلام و نطقِ زیبایی است.
عمل کردن به دستورات، باعث میشود که خداوند فهمِ عمیقتری به انسان بدهد.
هرگاه به یکی از دانستههایِ قرآنی عمل کردیم، خدا آنچه را نمیدانیم یادمان میدهد.
این یک قاعده است؛ عمل، مقدمهیِ علمِ لدنی و الهی است.
بسیاری از ما قرآن میخوانیم تا فقط ثواب ببریم، اما ثواب در تغییرِ رفتار است.
به جایِ اینکه فقط به دنبالِ ختمِ قرآن باشید، به دنبالِ ختمِ یک صفتِ بد باشید.
آیهای را انتخاب کنید که در آن ضعف دارید و یک هفته بر عمل به آن تمرکز کنید.
اینگونه، تلاوتِ شما هدفمند میشود و ثمراتِ آن در زندگی نمایان میگردد.
شما رئیس ادارهاید؛ میتوانید با پیادهسازیِ عدل و اخلاقِ قرآنی، الگو باشید.
عمل به قرآن، دشوار است اما شیرینیِ آن تمامِ سختیهایش را از بین میبرد.
این ادبِ نهایی، کلیدِ تمامیِ درهایِ بهشتِ معنوی است که قرآن گشوده است.
اگر کسی دستوراتِ قرآن را کنار بگذارد، قرآن در روزِ قیامت از او شکایت میکند.
پس بیایید با تصمیمِ جدی، تلاوت را به عملِ صالح پیوند دهیم تا رستگار شویم.
اینگونه است که عمرِ ما در مسیرِ قرآن، به ارزشمندترینِ داراییِ ما تبدیل میشود.