سال ۸۵ بود که از طرف مدرسه برای دیدن شهاب باران به اردو رفتیم . تو این اردوها معمولا معلمهای فیزیک فعال ترن. خصوصا معلم ما که در مسابقات نجوم جهانی مقام آورده بود. عظمت وشگفت انگیزی آسمون رو برای اولین بار تو این اردو دیدم انقدر محو ستاره های خوشگل و چشمک زن شده بودم که گردن درد گرفتم، معمولا اولین ستاره ای که بقیه یاد میگیرن ستاره شباهنگه از بس پرنوره ولی من اولین ستاره ای رو که یاد گرفتم کمربند جبار بود که شبیهه یه خطه با سه تا نقطه خیلی کیف کردم به بقیه ی دوستام گفتم میدونی اسم این ستاره چیه و شروع کردم با ذوق و شوق تعریف کردن .
متاسفانه من مشرف به دیدن شهاب بارون نشدم و فقط اسم چند تا ستاره رو یاد گرفتم ?چون قانون خونه ی ما این بود که رآس ساعت۱۰ باید خواب باشی و بارش شهاب ها از ساعت ۱۲ شروع شد ، خلاصه که من تو این اردو به عنوان دختری که زودتر از همه خوابید و شهاب بارون رو ندید معروف شدم.
پ.ن: اصلا یادم رفته بود که بیننده ی پروپاقرص آسمان شب بودم، چقدر حرفای دوقلوهای صفاریانو دنبال میکردم، چقدر مجله ی دانشمند میخوندم تا اینکه کلاس آقای رضایی رو شرکت کردم ، کل خاطراتم تداعی شدن از انجمن نجوم ، المپیاد نجوم ، تلسکوپ خاک خوردم
هیچ اتفاقی تو این دنیا تصادفی و بی دلیل نیست.
ما اندیشه هامون رو زندگی می کنیم.