
درگوشه کنار شهر،سَرِ چهار راه ها،پشت چراغ قرمز،در پیاده رو و جلو دَر داروخانه ها می بینیمشان؛یکی گل می فروشد،یکی فال،آن یکی آدامس و دستمال
?یکی شان کنار خیابان بساطش را پهن کرده واکس می زند و جوراب می فروشد.
خلاصه هر کی چیزی برای فروش دارد.
?اما یک چیز را همه یشان می فروشند و آن بچگیشان است.
لا به لایِ جنس هایشان آرزو هایشان را هم می فروشند.
?وقتی با نگاه ملتمسانه بهمان خیره می شوند و با دست های کوچکی که با هر بار پس زدن دوباره به طرفت دراز می شوند،وباخواهش های زبانی می خواهند هر طور شده تو را متقاعد کنند تا ازشان چیزی بخری.
?درست همان لحظه تلخیِ زندگی را مزه می کنند.
قلبم به درد می آید...کاش می شد ریشه ی بعضی چیزها را طوری خُشکاند که دیگر سر از هیچ خاکی بیرون نیاورند.
?دلیل کار کردنشان چه چیز می تواند باشد،فقر، زور گویی،اختیار،....
واقعا آیا کودکی هست که از ته دل این را بخواهد.
?اینها بچه هایی هستند که دردهاشان بزرگتر از خودشان است.
اینها کودکانی هستند که از میانشان معلوم نیست،قرعه ی شانس به نام کدامشان بیفتد و به فرجامی نیک برسند.که اگر برسند...
به قیمت قربانی کردن لحظه های ناب کودکی شان بوده و گاهی آرزو ها زمانی براورده می شوند که دیگر وقتش گذشته و مزه اش را از دست داده است.
?و می مانند آنهایی که زندگی را به تلخی ها و سختی ها و زشتی هایش باختند.