"ن"نوشت

به نرده‌های کنار ایستگاه تکیه داده بود وهر چند دقیقه یک بار به پاکتِ نامه‌ی توی دستش نگاه می‌کرد.
لاک نارنجی روی ناخن‌هایش نظرم را جلب می‌کرد. نگران به‌نظر می‌رسید. نزدیکش شدم. کنارش نشستم.
نمی‌دانستم دلش می‌خواهد با کسی حرف بزند یا نه...
دل را به دریا زدم و علت ناراحتیش را جویا شدم.
پشت پاکتی که دستش بود را نشانم داد. نوشته بود، نمی‌خواستم، ولی نمی‌توانستم...
دوباره پرسیدم خُب این یعنی چی؟
آهی کشید و ناامیدانه گفت: یعنی نموند. رفت. و این نامه‌ شده نتیجه‌ی سال‌ها عاشقی من.
چه نذر و نیازهایی که برای داشتنش نکردم. چقدر سر نماز دعا و نیایش کردم که خدا اونو قسمت من قرار بده. امّا اون با یه نامه همه‌چیز و تموم کرد. انگار اینا همش یه نمایش بود و اون فقط نقش مقابل من رو بازی می‌کرد. اشتباه خودم بود، من همیشه پر از نیاز بودم و اون همیشه پر از ناز...
میدونی چی نوشته، نوشته‌ ما وصله‌ی ناجور بودیم برای هم...
نفسش تنگ شد و نایی برای ادامه‌ی حرف زدن نداشت.
دستم را روی دستش گذاشتم و کمی انگشت‌هایش را نوازش کردم. گفتم: همه نمی‌آیند که بمانند. همیشه همه‌چیز آن‌طور که می‌خواهیم نمی‌شود. گاهی با اصرار چیزی را می‌گیریم. تا یک روز خودمان بفهمیم. داشتنش آنقدرها هم خوشایند نبوده و نیست.
راستی یادت باشد، نور همیشه از محل زخم‌ها وارد می‌شود.

✍#ماهور_ناصح