کانال تلگرامی چالش را باز کردم و دیدم ای داد بیداد، مثل اینکه امروز نتیجه بر عکس شب قبل و شب قبلترش تغییر کرده و این ما نبودیم که باز هم عنوان برنده را برای خود برمیگزید. بنده خدا هم تیمی فعال و خوش انرژیمان آقا سید هشدار داده بود و خواسته بود کمی دست بجنبانیم. بقیه را نمیدانم ولی من هنوز تنم گرمِ دلگیری و مثلا بیحوصلگی خودم بود و چیزی احساس نمیکردم و با نهایت تاسف هوشیارانه خودم را به کوچهی علی چپ زدم تا چشمم به دفتر و مدادم نیفتد و خودم را برای اینکه سراغش را نمیگیرم مؤاخذه نکنم. یک آن انگار شانه از بار مسئولیت خالی کردم و یک جایی آن گوشه کنار ذهنم گفتم، حالا بقیه هستند و امروز را هم بگذار با این آشفتگی درون سر و کله بزنم، شاید فرجی شود و دست و دلم به نوشتن چیزی دلنشین به کار آید.
ولی خدا شاهد است که تمام حواسم پی نوشتن بود، در واقع هر چه بیشتر میخواستم بیخیالش شوم، فکرش بیشتر در مغزم رسوخ میکرد و با نوک مدادش بر سرم میکوفت. چه کنم که گاهی هر چه مینویسی چرک نویسی بیش از آب در نمیآید و دلت به انتشار و اشتراک گذاریشان نمیرود.
با این حال نباید از یاد میبردم که من منم، و باید به سهم و زعم خودم نسبت به مشارکت در یک کار گروهی کوشا باشم.
میدانم این بار آخری نیست که با همچین دل مشغولیهایی پنجه در پنجه میشوم. لیکن نمیخواهم در برابرشان حریف ضعیفی باشم که نجنگیده پرچم تسلیم را بالا میبرد.
#ماهور_ناصح
۱۴۰۰/۱۱/۱۵