یک جایی وسط راه نوشتن، کفگیرت به ته دیگ میخورد و میبینی از آن ذهن پرشور و حرارتی که فکر میکرد محال است سوژه برای نوشتن کم بیاورد. حالا دستش در پوست گردو مانده و زبان قلمش به لکنت افتاده است. درست مثل آهن گداختهای که آهنگر به یکباره در آب سر فرو میبرد، سرد و خاموش میشوی.
این حالت ممکن و با احتمال بسیار بالا برای هر اهل قلمی، چه مبتدی و چه کار کشته میشود که اتفاق بیفتد. پس جای هیج نگرانی نیست. این مرحله هم یکی از همان خانهای مسیر نویسندگیست که با اندکی سعهی صبر و تلاش حل میشود.

چیزی که من به نوبهی خود از این مرحله برداشت کردهام این است که در واقع یک جایی از مسیر این ضعف قلم ماست که باعث میشود فکر کنیم ایدهای برای نوشتن وجود ندارد. یعنی در واقع حالا نیاز به خواندن و افزودن بر دانستههای خود را احساس میکنیم. تک و توک ایدهای در ذهنمان وول میخورد امّا از آنجا نمیدانیم چگونه به آن بپردازیم و بیانش کنیم، دنبال سوژهی راحتتری برای نوشتن میگردیم.
حالت دیگری هم دارد. اینکه حالا ما پس از مدتی نوشتن پایمان لغزیده و در دام کمالگرایی افتادهایم و حالا نوشتن از هر موضوعی را برای خودمان کسر شأن دانسته و مدام به دنبال ایدههای فاخر و دهن پر کن جهت نوشتنیم. ولو غافلیم از اینکه چنانچه اهل هنر و خلاقیت باشیم و خزانهی لغاتمان را پر و پیمان نگه داریم. قادریم از سادهترین و دم دستیترین موضاعات دور و اطرافمان نوشتهای درخشان خلق کنیم که حاوی و در بردارندهی مهمترین حرفها باشند.
حالت آخر برای من این است که فکر میکنیم و فرض را بر این میگذاریم که چیزی از خواندن و تمرین نوشتن کم نداریم و دچار کمالگرایی هم نشدهایم. ولی باز برای ایدهی نوشتن میمانیم.

خلاصه و تیتر وار به مواردی اشاره میکنم که به نظر در عین سادگی بسیار مهماند و لزوم دانستنشان برای هر آن کس که دستی بر آتش نوشتن دارد، واجب است.
از هرچه دلتان میخواهد بنویسید. (مهم نوشتن است و گاهی از دل همین بیهوده نوشتنها ایدههای ناب سر بر میاورند)برای مثال از نحوهی راه رفتن آدمها در خیابان چه برداشتی میکنید و یا از رنگ ماشینشان...
در نگاهتان به پیرامون خود، در صداهایی که میشنوید. در تمام آنچه که میخورید و میبویید و احساس میکنید. دنبال چیزی برای نوشتن باشید.
دامنهی واژگانتان را افزایش دهید تا بتوانید، به پیش پا افتادهترین موضوعات شاخ و برگ بدهید و همین طور سعی کنید از زاویهی دید خودتان و متفاوت از بقیه به سوژهها نگاه کنید تا حرف تازهای برای زدن داشته باشید.
به ایدههای ذهنیتان با دیدهی تمسخر و تحقیر ننگرید. و در نطفه خفهیشان نکنید. ذهن و دستتان را در نوشتن باز بگذارید تا ایدهیتان در مسیر درست رشد کند.
و مهمتر از همه اینکه باور خودتان نسبت به تواناییتان را از دست ندهید. گاهی به خودتان استراحت بدهید. تا ذهنتان نفسی تازه کند. آنوقت میبینید چگونه شوق نوشتن از ایدههای تازه گریبانتان را میگیرد.
در آخر اینکه درمان ننوشتن در نوشتن است. از این بنویسید که چرا نمینویسید؟ یا چرا دوست دارید بنویسید؟ باور کنید همه چیز در روند نوشتن حل میشود.
#سپاه_اندیشه
#تیم1