
دیروز هر چه کردم نشد طبق برنامه و آنقدر که میخواهم بنویسم و همین امر کمی کلافهام کرده بود.میان همین کلافگیها داشتم به محتویات داخل کیفم سر و سامان میدادم که چشممم به اسپری الکل و ماسکم افتاد،و دیگر برای همهیمان این دو ضرورت یادآور این ویروس خیر ندیده،کویید۱۹ یا همان کرونای خودمان است.بعد هم خودکار و کاغذی که همیشه آن ته تهای کیفم پیدا میشد،یک آن تمام این ها اینها مرا به یاد روزهایی انداخت که تصمیم به نوشتن گرفتم.
هر چه از بیخیری و مردمآزاری کرونا گفتیم و شنیدیم بس است،بگذارید،کمی بچرخم و زاویهی دیدم را به این قضیه عوض کنم،ببینم میشود از دل این شرایط چیزی بیرون بکشیم که اندکی دلخوشمان کند.به گمانم اگر حواسمان را جمع میکردیم،و یا کنیم از دل یخزدهی همین کرونای ملعون یک سری نکات مثبت هم میتوان درآورد.
راستش تنهایی همه را هم دیوانه نمیکند،برعکس به نظرم اگر در تنهایی افسار فکر و تخیلمان را در دست بگیریم،خلاقیتش گل میکند و آنوقت میبینیم چه استعدادهایی داشتهایم و خودمان بیخبر بودیم.
در همین دورههای قرنطینهی خانگی،خیلیها چند صبایی را به عشق و کیف از این تعطیلی و توفیق اجباری گذراندن و از این که خانه نشین شدند استقبال کردند،امّا همهی ما میدانیم،خوشگذرانی هم حدی دارد و از یک جایی به بعد خسته میشویم و احساس بطالت و پوچی به سراغمان میآید.و درست زمانی که به فکر فرو میرویم که چطور خودمان را از این مخمصه نجات بدهیم،جرقهای در ذهنمان زده میشود.
مثلا خود من،شروع نوشتن و کتاب خوان شدنم از همین دوره آغاز شد،با اینکه به عنوان یک خانم خانهدار و نیمه شاغل که حالا به لطف کرونا کاسبیاش تخته شده بود و مادر دو فرزند که حالا باید بشود معلم و یک سال تحصیلی را پا به پای بچهاش آنلاین باشد،باز هم این احساس پوچی و بیحاصلی به سراغم آمد و مرا به سمت این علاقهی دیرینه یعنی نوشتن سوق داد.
یکی دیگر از دوستانم،سرش را با درست کردن انواع کیک و شیرینی گرم میکرد و دست آخر فهمید،اگر کمی جدیتر به این سرگرمیاش بپردازد میتواند منبع درآمد خوبی برای خودش دست و پا کند.
آن یکی،میگفت:فرصت پیدا کردم تا دوباره دنبال خیاطیام را بگیرم و الگوهای برش زدهی قدیمی را سر و سامان بدهم.
آقایان هم کمی که از این در خانه نشستن خسته شدند،سر به جان کارهای نیمهکارهی خانه گذاشتند و شروع کردند به تعمیر و ساخت و ساز،که البته در بعضی موارد به اضافه کردن یک خرابی دیگر منجر میشد(بخندید?)
خلاصهکه علاقهها نمایان شد و استعدادها شکوفا،یکی قلم به دست گرفت و نوشت،دیگری قلممو برداشت و به تصویر کشید،چه زبانهای دوم و سومی که تقویت نشد و چه نبوغی که سرشار نشد.

اصلا همین دور هم بودنهای اجباری گاهی تلنگری بود برایمان، که بفهمیم چقدر دلمان برای هم،برای همین اعضای خانوادهی خودمان که هر روز سال را با آنها زیر یک سقف سپری میکردهایم تنگ بوده و نمیدانستیم.چقدر حرفداشتهایم که باهم بزنیم و مدام سرمان در لاک خودمان هم که نه،در گوشی خودمان و زندگی مردم بوده.و چه آشناییها و ازدواجهایی...ازدواجهایی که به یمن قدم کرونا ساده و به دور از بریز و بپاشهای چشمدرآر،برگزار شد و جوانها یاد گرفتند،سالم و شاد بودنشان کنار هم اولویت دارد بر هر چیز دیگری...
⭐دستآخر شما شاید باز هم بگویید،چه دل خجسته و خوشی دارم که این حرفها را میزنم،اما کمی فکر کنید،الان چند وقت است با این ویروس سر و کله میزنیم،آیا هنوز مثل روزهای اول ازش میترسیم،یا هنوز هم خودمان را در خانه حبس کرده و به هیچ کارمان نمیرسیم،معلوم است که نه...چون ناخواسته این ویروس با همراه شد و قرار نیست ریشهکن شود و طبق حرف همیشگیم،جریان قوی زندگی ادامه دارد،و ما همانطور که الان مجبور شدیم و با این موضوع کنار آمده و به زندگی روزمرهیمان میپردازیم،باید از دل تمام سختی و تلخیهایش یک سری دلخوشی بیرون بکشیم و گذران زندگی را بر خودمان آسان کنیم.
دوستدار شما:ماهور