گاهی اوقات نوشتن از عقاید، باورها و رسم و رسوماتی که خرافه و جهل و تعصب در آنها موج میزند، برایم سختتر از سخت است. نه برای اینکه ندانم چه میخواهم بنویسم و یا اینکه نتوانم جملههایم را سر هم کنم تا منظورم را به طور دقیق به مخاطبم برسانم. بلکه فقط به این خاطر که هر بار که با یکی از این معضلات روبرو میشوم به راستی حالم دگرگون میشود و لااقل چند دقیقهای در بهت و ناباوری به سر میبرم و برایم غیر قابل باور و هضم است که چطور بعضی آدمها تا این حد میتوانند، چشم و گوش بسته عقاید و باورهایشان را انتخاب کنند. آیا نباید پشت حرفی که میزنند و باوری که به آن ایمان دارند و یا پشت عقیدهای که حاضرند تا پای جان از آن دست نکشند و یا جان بگیرند، یک دلیل منطقی و محکمه پسند داشته باشند. دلیل یا دلایلی غیر از اینکه به ما اینگونه آموختهاند، پدر و مادر هایمان هم اینچنین بودند و ما هم پیرور راهشان .دلیلی غیر از اینکه با حرف مردم چه کنیم . و یا اینکه آبرویمان از همه چیز مهمتر است.
عقایدی که پشتشان تغقل نیست، و باورهایی که از خرافه و داستانهایی سرچشمه میگیرند، که یک عده سودجو را به اهداف پلید خود برسانند.
باورها هم باید به روز رسانی شوند
وقتی دنیا طی چندین سال، یا چندین دهه روز به روز در رابطه با همه چیز اینقدر پیشرفت کرده است. چرا هنوز برخی باورهای غلط ریشهکن که نمیشود هیچ، در جایی حتی بیشتر از پیش در ذهن و عمق جان آدمهای نادان ریشه دوانده و جولان میدهد.
چطور پیدا میشوند آدمهایی که فکر میکنند خداوند میان ارج و ارزشمندی که به آفریدگان خود بخشیده تفاوت قایل شده و یکی را برتر بر دیگری دانسته.
چطور هنوز آدمهایی هستند که آرزوهای دختر بچههایشان را نادیده میگیرند و به جرم دختر بودن آنها را از دنبال کردن رویایشان محروم میکنند. آیا کشتن آرزوهای یک آدم چیزی به غیر از زنده به گور کردن اوست.
چطور متوجه نمیشوند، با حرفهای تلخ زبانشان بر روح لطیف و پاک فرزندانشان تازیانه میزنند، وقتی نگاهی نه از روی توانمندی ،که از روی جنسیت به آنها میاندازند و در گوششان میخوانند این کار تو نیست.
چگونه بعضیها هنوز برای باورند که میتوانند صاحب همسر و فرزندان خویش باشند و برایشان خدایی کنند.
قبول خیلی چیزها تغییر رنگ و ظاهر داده و در نگاه یا نگاههای اول به نظر میآید که اوه...واو...چه برابری و چه عدالتی، چه باورهای درست و تمیزی ...
دلم نمیخواهد این را بگویم امّا راستش را بخواهید، در خیلی از موارد این برابریها فقط به زبان و در ظاهر جاریست. و کافیست گاهی بخواهی پایت را از آن حد و مرزی که برایت تعیین کردهاند، فراتر بگذاری، آن وقت میبینی چطور همه چیز رنگ میبازد، چطور دور دنیای عادلانهی خیالت میله میکشند و در قفسی از اختیار، حق، جبر، زندانیات میکنند.
تا به امروز هرچه بیشتر پیش رفتم، هر چه بیشتر فکر کردم. هرچه دنبال دلیل و نتیجهای غیر انکه در ذهنم بود برای این همه اجحاف در حقوق دو آفریدهی یکسان خدا گشتم. متاسفانه دلیلی قویتر از اینکه برخی زنان و مردان میترسند که آدمها «فرق نمیکند، زن یا مرد » از حقوقشان آگاه شوند. پیدا نکردم. چرا که آگاهی یعنی شجاعت، اگاهی از حق و حقوق خودت یعنی به این راحتیها زیر بار حرف زور نمیروی . یعنی دلیلی نمیبینی ظلمی را که در حقات میشود روا بدانی و تحمل کنی. اگر همه به حق و حقوقشان آگاه شوند، میدانید چه روسیاهی به برخی آدمها میماند.
دوستدار شما:ماهور