
+خوبی؟
- خوبم!
+خوبِ خوب؟
-نمیدونم...شاید،خوبِ...بد؟
+میخوای حرف بزنی؟
-از چی بگم؟
+از همون چیزایی که حال دلت رو خراب کرده؟
-خیلی زیادن!
+گوش میدم!
-خستهام!
+ازچی؟
-از ادای قهرمانها رو در اوردن،از جنگیدن برای داشتن چیزایی که حق منه...از این همه دویدن و نرسیدن!
+یعنی میخوای بگی،قهرمان نبودی یا نیستی؟
-نه،میخوام بگم قهرمانهام خسته میشن،یه جایی کم میارن!
+آره،خسته میشن،ولی ناامید نمیشن،اونا مثل یه سرباز همیشه میجنگن؟زخمی میشن،جای خیلی از این زخمها برای همیشه تو،تن و روحشون میمونه...ولی اونا فقط یه کم زمان میخوان،یه کم استراحت،تا دوباره آمادهی جنگیدن بشن!
-امّا تو جنگ همیشه بُرد با تو نیست؟اصلاً یه جاهایی مجبور میشی،عقب نشینی کنی؟
+ فکر میکنی بازندهای؟
-نیستم!؟حالِ الان من، حال اون سربازِ برگشته از جنگه...خسته و زخمی،بدون هیچ غنیمتی..
سربازی که احساس میکنه،چند سال بیهوده جنگیده،و تنها چیزی که از این جنگ نصیبش شده یه مغزِ مریضِ که مدام سوت میکشه،و یه قلب که زیر پاهای آدمها لِه شده، وقتی به پشت سرم نگاه میکنم،یه ویرونه از تموم چیزایی که باختم میبینم.
+آره،جنگ یا زندگی!برد و باخت داره...یه بار تو،یه بار اون...عقب نشینی هم یه تاکتیکه،مثلِ دور خیز کردن...
چند قدم میری عقب!تمام انرژیاتُ ذخیره میکنی،همهی جوانب و برسی میکنی،رو هدفت متمرکز میشی،بعد حمله میکنی؟
میدونی آدم وقتی میجنگه،شاید،خیلی چیزارو از دست بده،ولی مطمئن باش قهرمان زندگی خودش میشه.و حتما یه چیزایی هم به دست میاره که ارزشش رو داره.
در بدترین حالت،اگه شکستم بخوری،اون شکست میارزه به شکستی که بدون هیچ تلاشی تسلیماش شده باشی.
میجنگی و،جنگ تموم میشه.و قهرمان واقعی اونیه که بعد از جنگ شروع میکنه به ساختن،به آباد کردن...
درست مثل تو...
قبول دارم،خیلی چیزها رو نمیشه برگردوند،ولی میشه دلخوشیهای جدید بسازیم.
