
قرار بود دنیایمان رنگیتر از این حرفها باشد.
قرار بود رنگ آرامش را ببینیم و طعم خوشبختی را بچشیم و پول ثروتهای زیرزمینییمان به حسابمان واریز شود. آخر شنیده بودیم هر چه زیر خاک و روی خاک مملکتی باشد،از آنِ همهی ملت است.
با این حال ما از همان قدیم مردمان متوقع و زیادهخواهی نبودیم. پولمان از پارو هم بالا نمیرفت،غممان نبود،همین که دَخلمان کفافِ خرجمان را بدهد راضیمان میکرد.
سفرهای باشد و نانی و ،آبی که گوارای وجودمان شود،نان را که نمیدانم کدام از خدا بیخبرانی از سفرهیمان بریدند،آب هم که همیشهی خدا کم است و وقتی هست،طعمش حالمان را از هر چه گواراست به هم میزند.
همین که خانههایمان به نورِ چراغی،چراغی، ها،از همین لامپهای صد واتِ قدیمی و مهتابیهای کم مصرف میگویم،خدای نکرده، چلچراغ که نداریم.آخر این روزها برق هم،کم است و هم گران...البته که هر چیز هزینهی خودش را دارد،کسی هم که اصلا چنین وعدهای به ما نداده بود،که حالا ما هوا برمان داشته که باید،آب و برقمان را مجانی استفاده میکردیم.

آسوده باشید و آسوده بخوابید،مردم
شهر در امن و امان است.
حاکمان بیدار و هوشیارند.
اخبار روزنامهها یک سره کذباند و دروغ
این قتلهای ناموسی که بوی تعفن میدهند،این خودسوزیهای کارگران شرمنده...
این همهغارت و چپاول پولهای مردم،باور نکنید اینها همه حربههای دشمن است.
اینجانداران دوپایی که تا کمر در سطلهای زباله خم شدهاند،اینها از سر عشق و کیفشان شبگرد و زباله گرد شدهاند.اگر نه وضع مردم که خوب است.
این بچههای قد و نیم قد،دستفروش را هم که میبینی از آنجا که به همهی آرزوهایشان رسیدهاند،آرزو کردند چندصبایی هم به این منوال روزگار بگذرانند،تا پخته و کارآمد بار بیایند.
اینجا ایران است.
سرزمین،تمدنهای بزرگ،سرزمین علم و ادب و فرهنگ و هنر،سرزمینی غنی از نعمتها،سرزمین دموکراسی و مردمسالاری
سرزمینی که مفتخر است به داشتن اولین منشور حقوق بشر،امّا ظاهرا حقوق ما آنقدر بالایت که کسی توان پرداختش را ندارد.
شاید خوابیم و این کابوس وحشتناک گریبانمان را چسبیده تا زودتر از اینکه به صف واکسن برسیم،خدمتمان برسد.
شاید هم که همه چیز خوب است و من یا ما نگاهمان به روزگار خراب است.
باشد که رستگار شویم.
دوستدار شما:ماهور
خوشحال میشم بخونید و نظرتون رو برام بنویسید.