یادداشتی بر کتاب مهرماه: کتابی که داستانش در مدرسه و دانشگاه اتفاق بیفتد.
دوران بلوغ برای اکثر ما با چالشهایی همراه بوده است. ترس از طرد شدن از گروههای دوستی و مورد قبول واقع نشدن، اختلاف با والدین در خانه، تغییرات ظاهری چهره و اندام که سبب میشود فکر کنیم زشتترین و نچسبترین آدم روی زمین هستیم و کسی حاضر نیست حتی دقیقهای برای معاشرت با ما وقت بگذارد. همهی این ها را علاوه کنید به تازهوارد بودن در محیط دبیرستان، جایی که به یکباره از شما انتظار میرود تا از دنیای کودکی فاصله بگیرید و رفتاری معقول داشته باشید؛ آن وقت است که حال مِلیندا، شخصیت اصلی داستان را بهتر درک خواهید کرد.
ملیندا با ورود به دبیرستان، با مشکلات زیادی روبروست. دوست صمیمی سال های قبلش، دیگر او را تحویل نمیگیرد، کلاسها برایش خستهکننده و معلمها در نظرش بسیار حوصلهسربر هستند. روابط خانوادگیاش تعریف چندانی ندارد. پدر و مادرش، اغلب سرکارند و حرف هایشان محدود میشود به صحبتهای سطحی دور میز شام ، البته شامی فریزری که چند دقیقه قبل از ماکروفر به بشقاب رسیده. در چنین فضایی، ملیندا تصمیم می گیرد کمتر حرف بزند و بیشتر فکر کند. اما این کمحرفی برایش دردسرساز میشود و اولیای مدرسه و حتی پدر و مادرش را نگران میکند تا علت را جویا شوند.
در طول این رمان ما در سر ملیندا هستیم و افکار و خودگویههای او را میبینیم. درست است که او تصمیم گرفته لب از لب باز نکند، اما سرش پر از سروصداست. در سکوت از معلمانش انتقاد میکند، غر میزند و گاهی همکلاسیهایش را مسخره میکند اما در ظاهر دختری کمحرف و آرام است.
تا اواسط قصه، حدس نزده بودم که چرا ملیندا خاموشی پیشه کرده، آیا می خواهد جلب توجه کند؟ به چیزی معترض است یا شاید ترس از کسی یا چیزی او را به سکوت واداشته؟ اما به مرور و با پیش رفتن قصه، آرام آرام رازی برملا میشود که مُهر از لبان ملیندا برمیدارد.
باید اشاره کرد که در روزهای کشدار و کسلکنندهی مدرسه، فقط کلاس هنر، به دختر نوجوان قصهی ما کمک میکند تا ارتباط بیشتر و بهتری با محیط اطرافش برقرار کند. کلاسی که معلم صبور و خردمندش، میداند تنها راه برونریزی افکار مغشوش یک نوجوان و ساماندهی به آنها، پناه بردن به هنر و مشغول کردن همزمان ذهن و دست برای هرس افکار مهمل و مزاحم است.
به نظر من این کتاب در عین سادگی روایت، پیام ارزشمندی دارد که هم برای مخاطب نوجوان و هم برای والدین و معلمان بسیار حائز اهمیت است. گاهی آدمها با سکوت و نگاه یا حتی انفعال، پیامهایی میفرستند که برای دریافت آنها باید هوشیار و باریکبین و دقیق باشیم. پارهای از اوقات، سکوت بلندترین فریاد یک شخص است که تنها معدودی از آدمها آن را میشنوند و بدان پاسخ میدهند.
اگر والد یا معلم هستید و یا نوجوانی در اطراف خود دارید، حتماً این کتاب را بخوانید. تجربهی بسیاری از دردها از مرزهای زمان و مکان و فرهنگ و مذهب عبور میکند و به قلب و روح همهی ما چنگ میاندازد و چه خوب است اگر پیش از آن زمان، راه درمان یا لااقل کاهش درد را بدانیم.