
و ناخود آگاه مثل من
در یکی از شب های سرد زمستان
دعوت میشوی
به گوشه ای از باغ های بهشت خدا روی زمین
و تو همان کسی میشوی که...
همان کسی میشوی که توسط شاه ایران زمین دعوت شده ای
تو میشوی مهمان خاص
تو میشوی عزیز دردانه
و در هیاهوی این روزگار سیاه
با عمق وجودت
وجود زیبا و مهربان پدرت را احساس میکنی
تو میشنوی
میبینی
و با اعماق قلبت درک میکنی...
صدای او چه رساست.
صدایش چه مهربان و دلنشین است.
میشنوی؟؟؟
چه سوال خنده داری
مگر میشود نشنوی؟؟؟
مگر میشود نشنوی که محکم صدایت میزند
صدایت میزند و میگوید:
ترسیدی دخترم؟؟
مگر وجودم را کنارت احساس نکردی؟؟
مگر همیشه نظاره گرت نبودم؟؟
دو دل شدی؟؟
حالا میبینی که کنارت هستم
میبینی که دورادور نگاهت میکنم و هوایت را دارم
دیگر گمان نکنی که تنهایی...
و تو...
تو میشوی همان زائر دل شکسته
همان زائری که به پهنای صورت اشک میریزد
و تو میشوی همان کودک دردانه بابا...
و تو اکنون در آغوش پدر هستی...
دور از تمام تاریکی ها...
در عمق آرامش...
(غوغای سکوت)