جین در قسمتی از روایت از بازنمایی احساست درونیاش امتناع میکند مانند راویِ بیطرفی ایستاده است و تنها گفتگوهایی را که شکل میگیرد بازگویی میکند. گفتگوهایی که اتفاقا حول شخصت خود او و شغلش اتفاق میافتد. جایی که میهمانان عمارت دربارۀ جین و معلم سرخانهبودنش با هم صحبت میکنند: «من و مری ده دوازده معلم داشتیم که نصفشان نفرتانگیز بودند، نصف دیگرشان مسخره. همه هم مفتخور (ص 257)» و یا «حرف معلم ها را نزن. اصلا کلمه معلم اعصابم را به هم میریزد. از بیلیاقتی و سربههواییشان چه عذابها که نکشیدم. خدا را شکر که دیگر با آنها سر و کار ندارم! (ص 257)» و در تمام این صحنه، راچستر ایستاده است مانند کارگردانی که آن را کارگردانی میکند.
اگر چه، جین از آن صحنههای تحقیرآمیز و رنجآور چیزی نمیگوید، روایت اما با صحنهای تمام آنچه بر جین گذشته است را بازنمایی میکند:
«به من خیره شد.
بعد گفت: و کمی هم غمگین. برای چه غمگیناید؟ به من بگویید.
هیچ، آقا... هیچ. غمگین نیستم.
ولی من میگویم غمگیناید... آن قدر غمگیناید که با چند کلمۀ دیگر اشک به چشمتان میآید. همین حالا هم اشک به چشمتان آمده. برق میزند. در چشمتان جمع شده. یک دانه از مژۀ شما لغزیده و افتاده روی کفپوش... (ص 263)»
و پس از این صحنه، خواننده هر آنچه جین بر زبان نیاورده را میداند.

یکی از معدود مصداقهایی که جین با نگاهی انتقادی به راچستر فکر میکند در خصوص رابطهاش با دوشیزه اینگرام است: «هنوز اشکال نگرفتهام به این که چرا اقای راچستر میخواست به خاطر مصلحت و روابط ازدواج کند. اولین بار که این موضوع را فهمیدم شگفتزده شدم. فکر نمیکردم که او مردی باشد که در انتخاب همسر تحتتاثیر چنین عوامل پیشپاافتادهای قرار بیرد. اما وقتی به موقعیت و تربیت دو طرف و مسائل دیگر فکر کردم، دیدم که نباید اقای راچتر و دوشیزه اینگرام را سرزنش کند. چون مطابقت تصورات و اصولی عمل میکردند که در ذهنشان جا گرفته بود.» جین افکار اصیلی دارد، افکاری که به این قراردادهای تصنعی و مصلحتاندیشانه بیتوجه است و به نیازهای اصیل خود متعهد است. و هر چیزی غیر از آن را به دیده شک مینگرد. نگاههای طبقاتی که انسانهای اطرافش تحتتاثیر آنها روابط خود و حتی روابط عاشقانه خود را تنظیم میکنند برای جین احمقانه جلوه میکند.
جین میداند که حس عاشقانه او به راچستر جلوی توجه به عیب و ایرادهای او را گرفته است: «اصلا داشتم همه عیب و ایرادهای او را نادیده میگرفتم. قبلا سعی میکردم همه جنبههای شخصیت او را بکاوم، بد و خوب را کنار هم بسنم، و بعد از سبک سنگین کردن بدیها و خوبیها نظر منصفانه بدهم. حالا دیگر اصلا بدی نمیدیدم (ص 273)»
برونته, ش. (1397). جین ایر. (ر. رضایی, مترجم) تهران: نشر نی.