راچستر در قامت زنی کولی به خانه برمیگردد تا در لباسی مبدل حرفهای ناگفته دختران عمارت را بشنود و آنان را در بوتۀ آزمایش بگذارد. گویی تنها حرفهای حقیقی هنگام برافتادن نقابهای ثروت و طبقۀ اجتماعی و موقعیتهای برساخته رخ مینماید. راچستر در قامت مردی ثروتمند و از طبقه اشرافی نمیتواند حرفها و احساسهای واقعی آن دوشیزگان را بشنود حقایقی که پیرزنی ژندهپوش و کولی میتواند بدان آگاهی یابد. و در همان موقعیت است که راچستر با صراحت از احساس عاشقانهاش به جین سخن میگوید و هم نقاب از چهرهاش برمیدارد و هم از دلش.

نکته مهم دیگری که در این موقعیت حائز اهمیت است، شناخت راچستر از جین است که در بین حرفهای پیرزن کولی بازنمایی میشود و آشکار میکند که راچستر تا چه حد به عمق وجود جین نفوذ کرده است: «پیشانیتان میگوید: عقل محکم نشسته است و زمام را به دست دارد و اجازه نمیدهد احاساسها سرریز کنند و او را به ورطههای جنونآسا بکشانند. شور و سودا شاید بیامان طغیان کند، مانند کافران وحشی، و امیال هم شاید به انواع چیزهای واهی میدان دهند، اما همیشه عقل و تدبیر است که همهجا حکم نهایی را صادر میکند و در هر نوع تصمیمگیری رای غایی را میدهد» و در پاسخ به پیشانی یا به عبارتی حرفهای نهفته در دل جین چنین میگوید: «خوش گفتی، ای پیشانی. سخنت محترم است. من نقشههایم را کشیدهام... نقشههایی که آنها را درست میدانم... و در این نقشهها به حکم وجدان و به ندای عقل گوش فرا دادهام. میدانم که در جام سعادتی که به آدمی داده میشود، اگر دردی از شرم یا رنگوبویی از پشیمانی پیدا شود، آنگاه جوانی به سرعت رنگ میبازد و شکوفهاش پرپر میشود.... (ص 292)».
ولی همان طور که در ادامه داستان مشخص است، راچستر علی رغم شناختی که از جین دارد و علیرغم حرفهایی که آن روز در مقابل جین میزند، چشم بر ندای عقل میبندد و نقشههایش را بدون اعتنا به باورهای جین پیش میبرد.
در میانه آن میهمانی، بیگانهای از راه رسیده است و خودش را دوست راچستر معرفی کرده است و میان جمع میهمانان جا گرفته است، میسن. که همان شب اتفاقی سهمگین برایش میافتد. جین صدایی میشنود و به اطاق راچستر میرود و میبیند که دوباره قاتلی که در عمارت سکنی دارد این بار به جان میسن افتاده است. راچستر نمیگذارد هیچکدام از میهمانان از این اتفاق بویی ببرند، دکتر خبر میکند و بعد از رسیدگی به میسن او را از عمارت خارج میکند. جین میماند و هزاران سوال بی پاسخ. راز و معمایی هراسناک که راهی به آن نمییابد. بعد از رفتن میسن بار دیگر جین و راچستر بیش از پیش به هم نزدیک میشوند. در آن شب علیرغم حرفهای راچستر درخصوص نگرانی عمیقش از چیزی «زندگی برای من مثل ایستادن روی پوستۀ آتشفشانی است که هر آن شاید دهان باز کند و مرا به کام آتش بکشد»، باز هم جین کنجکاوانه به دنبال ابهامزدایی از حرفهای او نیست و آنقدر غرق حس عاشقانه خود است که استعارهای مانند ایستادن روی پوستۀ آتشفشان، برایش جدی و اضطراب آور نیست.
در بخش دیگری از گفتگوی آن شب بار دیگر شناخت راچستر از جین و باورهای او بازنمایی میشود «همین طرز خاصی که میگویی «هر کار خوبی» بله، اگر من از تو کاری را بخواهم که به نظرت خوب نیاید، آن وقت نه این طور نرم و راحت راه میروی، نه نشاط داری، و نه نگاهت جان دارد، نه قیافهات» و مشخص است که راچستر میداند در صورتی که جین را در موقعیتی قرار دهد که با اصول و باورهایش در تعارض باشد، برنمیتابد. بله راچستر با آگاهی اما باز هم چنین میکند.
آن شب هم مانند موقعیتهای دیگری که در رمان، جین و راچستر به هم نزدیکتر میشوند دوباره موقعیتی شکل میگیرد که آنها را از هم دورتر میکند و این بار خبر بیماری سخت زنداییاش خانم رید این نقش را بر عهده دارد.
بازگشت جین به گیتسهدهال و دیدن خانم رید و دخترانش، بار دیگر بلوغ و رشد جین را آشکار میکند «پیشترها عادتم بود که در برابر فیس و افاده عقبنشینی کنم. اگر یک سال پیشتر از من این جور استقبال شده بود، راهم را میکشیدم و صبح روز بعد از گیتسهد میرفتم (ص 332)» و «گذشت زمان شعلههای انتقام را خاموش میکند و جوش و خروش کینه و خشم را فرومینشاند... حالا که نزدش برگشته بودم هیچ احساسی به او نداشتم جز احساس دلسوزی برای درد و رنج او (ص 333)» جین در آنجا میفهمد که عمویی داشته است که جین را وارث خود کرده است ولی خانم رید با بدجنسی این موضوع را مخفی کرده بوده است. در واگوییهای جین هیچ حرفی از این اتفاق خوشیمن نیست، جین که عمری را در فقر و تنگدستی گذرانده با شنیدن این خبر ابراز خوشحالی نمیکند. هیچ حرفی از عمویش و از ثروتی که نصیب او شده نمیزند!
مدت ماندنش در گیستهد با مرگ خانم رید به پایان میرسد و جین راهی تورنفیلد میشود. بیش از یک ماه است که از راچستر دور بوده است و گمان میکند راچستر در پی مهیا کردن جشن ازدواجش با دوشیزه اینگرام است. غمی پنهانی در دل دارد ولی از دیدن دوباره راچستر خوشحال است هر چند که این دیدار بسیار موقتی و زودگذر باشد. آنجا نه خانهاش هست نه اقامتگاه دائمیاش.