آتش؛ روایتِ زنی در آستانه فصلی سرد
(بازنشر از شماره 4 فصلنامۀ فرهنگی و هنری فرهنگبان)

آتش داستان دختری است به نام لادن. لادن از یک خانوادۀ بسیار معمولی، با پدر و مادری ناسازگار و برادری غریبه است. مادرش زنی است بلندپرواز و پدرش، مردی منفعل. لادن از شرایط خانواده راضی نیست، از آنها جداشده و بهتنهایی در ساختمانی قدیمی در محلۀ جردن تهران زندگی میکند. او سودای رسیدن به آرزوهای بزرگ دارد، رسیدن به ثروت یا قدرتی بیشتر. برای پیمودن پلههای موفقیت برنامه دارد. او با مردی به نام مظفر که مدیر شرکتی بسیار بزرگ است رابطه دارد. مظفر مردی میانسال و ثروتمند است، تصمیمگیریهای احساسی و خلجانهای عاطفی در رفتارهایش بسیار کمرنگ است. فردی است بسیار معتبر و قدرتمند. شرکت مظفر، در فعالیتهای اقتصادیاش، غیرقانونی عمل میکند. او زدوبندهای سیاسی دارد و از رانتهای قدرت استفاده میکند. لادن برای نزدیکی به مظفر هر کاری میکند. میخواهد خودش را به او اثبات کند و در این راه مرتکب یک اشتباهِ بزرگ میشود. به فردی به نام جاویدی اعتماد میکند که به دنبال بیاعتبار کردن لادن است. بهواسطۀ اشتباهات لادن یکی از همکاران شرکت مظفر دستگیر میشود و بیم این میرود فعالیتهای غیرقانونی شرکت آشکار شود. مظفر لادن را در این میان مقصر میداند و او را از خود میراند. لادن بهیکباره تمام برنامههایش برای زندگی را ازدسترفته میبیند. احساس شکست میکند. رابطهاش با مظفر در معرض گسست است. روابط خانوادگیاش هم بسیار تیره است. دوستانی که به آنها پناه ببرد هم ندارد. زندگی برایش رفتهرفته از معنا تهی میشود. هیچ دریچهٔ روشنی نمیبیند و در آخر این داستان، لادن به مرگی خودخواسته از دنیا میرود.
آتش، آخرین رمان از سهگانه (دود-خاکستر-آتش) حسین سناپور است. این سهگانه هرکدام با محوریت یک شخصیت (حسام – مظفر – لادن) نوشتهشده است. شخصیتهای حسام و مظفر بهواسطه رابطهشان با لادن، روایت میشوند. بنابراین میتوان گفت مرکزیترین و پررنگترین شخصیت این سهگانه لادن است. لادن در دود و خاکستر لابهلای روایتهای دیگران برای خوانندگان تصویر شده است و آتش این بار، آشنایی بیواسطه است با لادن.
رمان با مونولوگ لادن با اشیاء بیجان شروع میشود:
«ای کرمپودر کارتیه، چالهچولههام را بپوشان لطفاً! ای خط لب ایوسن لورن، نشانشان بده تمام لبهام را، تمامش را. ای کوکو شانل، ای کوکو شانل، که من را میبری به باغهای پر از شیرینی و پر از خنکی، از خنکی باغهات پرم کن. خواهش میکنم، تمنا میکنم، پناه بدهید به من همهتان. کاری بکنید از خودتان بشوم، اصلاً شما از من بشوید، ای کشیدهگی شلوار زارا، ای برازندهگی پالتو بنتون. دارم خفه میشوم با این پالتو. خفهگیاش اما میارزد. مرا پناه دهید ای چراغهای مشوش / ای خانههای روشن شکاک/ که جامههای شسته در آغوش دودهای معطر / بر بامهای آفتابیتان تاب میخورند.»
خطهای آغازین آتش و در انتها سطرهایی از شعر«وَهمِ سبز» فروغ فرخزاد، درونمایۀ این رمان را بهخوبی بازنمایی میکند. لادن در جستجوی پناه است، اما از چراغهایی پناه میخواهد که خودشان مشوشاند. چراغهایی که روشناییشان باید پناهی باشد برای لادن، پُرِ تشویشاند. چراغهای مشوش، پناهی موقتاند، بیثباتاند، پناهی که پناهی نیستند. پناه میخواهد از خانههای روشن شکاک، خانهای که باید فضای امن باشد خود پر از تردید است. جامههایی که معطرند اما در آغوش دود، بر بامهای آفتابی این خانه معلقاند. لادنِ امروز روبهروی آینه نشسته است و چون فروغِ دیروز که از چراغهای مشوش پناه میخواهد، از کرمپودر و خطِ لب و ادکلن میخواهد پناهش بدهند. داستان آتش همین است. در آتش، لادن شعلهور میشود. میسوزد و تمام میشود. داستانِ آتش، خوشبختی را در چیزی جستجو کردن است که پر از شوربختی است. از این برجها سعادتطلبکردن است، از لابهلای این دیوارهای سنگی، میزهای سیاهِ بزرگ، آدمهای خالی از عاطفه، آدمهای تشنۀ قدرت، تشنۀ ثروت، که از هم نردبانی ساختهاند برای بالا رفتن، پناهخواستن است.