اوایل نوجوانی بود که فهمیدم چقدر نوشتن برایم لذتبخش است. مخفیانه و دور از چشم دیگران، گاهگاهی مینوشتم از هر چیزی که فکر و اندیشهام به سراغش میرفت. از احساسات نوجوانیام، شعرهای ساده و پیشپاافتاده و یا دلنوشته. هر چیزی که فکر و ذکر آن روزهایم بود.
مینوشتم اما اعتمادبهنفسِ نشاندادن نوشتههایم به دیگران را هرگز نداشتم. خجالت میکشیدم خواهران بزرگترم بفهمند که چه مینویسم. انگار که نوشتن از احساساتم گناهی نابخشودنی بود. دوست نداشتم کسی بداند من به چه فکر میکنم. سالها گذشت و من فقط در خلوت خودم نوشتم، بیآنکه دسترسی به چیزی داشته باشم. دور بودم از دنیای تکنولوژی و فرار میکردم از انتشار نوشتههایم.
در کُنه من زنی کمالگرا و سختگیر آرمیده که اجازهی رهایی به من نمیدهد. زنی که میترسد از قضاوتشدن، میترسد از ناقصبودن. بالاخره هر چه باشد من یک زن کمالگرا هستم یعنی همهچیز را در بهترین حالت میخواهم و دوست ندارم کارم بد باشد.
بماند که خوب میدانم این کمالگرایی چه بلایی بر سرم آورده است.
مدتهاست که مصمم هستم به کمالگراییام غلبه کنم و تا حدودی هم موفق بودهام. اما هر کجا که با اسم خودم مینویسم آن قاضی سختگیر توی ذهنم پدرم را درمیآورد تا اجازهی انتشار مطلبی را بدهد، پس به همین خاطر تصمیم گرفتم اینجا با اسم مستعار و بدون ترس از قضاوت شدن بنویسم و از نوشتنم لذت ببرم. چرا که هدف اصلی من از نوشتن آن لذت و آرامشی است که نوشتن برایم دارد.
اینجا از درونیاتم بدون ترس مینویسم.خوشحال میشوم اگر نوشتهام راه به دل دوستی بگشاید.
✍️ راز
۲۲ تیرماه ۱۴۰۲