
حتی محبوبترین و ماندگارترین سریالهای تلویزیونی هم گاهی فصل یا قسمتهایی دارند که چندان خوب از آب درنمیآیند. این اتفاق ممکن است همان اوایل سریال رخ دهد یا چند فصل بعد، وقتی داستان از مسیر اصلیاش فاصله میگیرد و افت کیفیت پیدا میکند. بااینحال، بعضی سریالهای محبوب هرچه جلوتر میروند، همچنان در ژانر خودشان درخشان باقی میمانند و دلیل محکمی هم پشت این کیفیت پایدار هست.
ساختن یک سریال خوب به چند عامل بستگی دارد؛ از انتخاب درست بازیگران گرفته تا داستانهای جذاب و ریتمی که از ابتدا تا پایان حفظ شود. سریالهای معدودی مثل سوپرانوزِ (The Sopranos) شبکهٔ HBO توانستهاند در تمام فصلهایشان همین کیفیت را حفظ کنند.

درام جنایی دیوید چیس (David Chase) از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۷ در شش فصل از شبکهٔ HBO پخش شد و در این مدت بیش از ۲۰ جایزهٔ امی ساعات پربیننده (Primetime Emmy Awards) را برد. سریال سوپرانوز جیمز گاندولفینی (James Gandolfini) را در نقش سوپرانو (Tony Soprano) دارد؛ او رهبر واقعی خانوادهٔ تبهکار دیمیئو (DiMeo) است، مردی باهوش اما زودرنج و عصبی. تونی در ۸۶ قسمت سریال سعی دارد دست بالا را در برابر خانوادههای تبهکار دیگر در شمال نیوجرسی حفظ کند و همزمان سروسامانی به زندگی شخصی آشفتهاش بدهد.
اگر صریح بگوییم، سوپرانوز هنوز هم بهترین درام جنایی تاریخ تلویزیون است؛ هرچند برکینگ بدِ (Breaking Bad) شبکهٔ AMC رقیب بسیار جدیای به شمار میرود. سریال HBO در تمام سالهای پخش خود نقدهای بسیار خوبی گرفت و همیشه شمار زیادی بیننده داشت؛ دلیلش هم روشن است.
سوپرانوز راه را برای بسیاری از سریالهای پس از خود باز کرد، بهویژه در ژانر درام جنایی. یکی از مهمترین نوآوریهای سریال این بود که شخصیت اصلی را به یک ضدقهرمان واقعی تبدیل کرد. روایت دنبالهدار هم نقش مهمی در موفقیت سریال داشت و سازندگان آن را خلاقانه و هوشمندانه پیش بردند. از شخصیتپردازیهای خوب گرفته تا فیلمنامهای روان و دقیق، تقریباً تکتک صحنهها تأثیری بر بیننده میگذارد؛ چه مثبت باشد و چه منفی.

شتز کریک (Schitt's Creek) یک سیتکام (Sitcom) کانادایی است که حتی نزدیک به شش سال پس از پایان پخش، هنوز حرف تازهای برای گفتن دارد. یوجین لوی (Eugene Levy) و پسرش، دن لوی (Dan Levy)، این سریال را ساختهاند و خودشان هم در آن بازی میکنند. سریال، که از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ در شش فصل و ۸۰ قسمت پخش شد، داستان زندگی روزمره و خندهدار خانوادهٔ رُز (Rose) را روایت میکند. خانوادهای که پس از از دست دادن ثروتشان ناچار میشوند به شهر کوچکی نقل مکان کنند؛ شهری که نام سریال هم از آن گرفته شده است.
در میان همهٔ سیتکامهای تلویزیون کمتر سریالی پیدا میشود که همهٔ فصلهایش به اندازۀ شتز کریک یکدست و خوب باشند. خانوادهٔ رُز از همان صحنهٔ نخست نشان میدهند که شخصیتهایی جذاب و درجهیک هستند و در هر قسمت جنبهٔ تازهای از خودشان را رو میکنند.
این سیتکام شیرین و شاد، شخصیتهایش را در موقعیتهایی اغراقآمیز قرار میدهد که ریشه در زندگی روزمره دارند. در عین حال، شتز کریک لحظههای احساسی زیادی هم دارد؛ مخصوصاً پس از آشنایی دیوید (David) با پاتریک بروئر (Patrick Brewer). هر قسمت مثل یک ضربهٔ بینقص در بیسبال است؛ آنقدر خوب که آدم دلش میخواهد دوباره تماشایش کند. همین نشان میدهد سازندگان سریال از همان ابتدا چقدر خوب کارشان را بلد بودهاند.

آواتار: آخرین بادافزار (Avatar: The Last Airbender) حالا دیگر فرنچایزی بزرگ و چندبخشی است، اما در اواسط و اواخر دههٔ ۲۰۰۰ یکی از بزرگترین افتخارات شبکهٔ نیکلودئون (Nickelodeon) به شمار میرفت. این سریال ماجراجویانه و فانتزی، که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ در سه فصل پخش شد، داستان آنگ (Aang)، آواتار آن دنیا، را روایت میکند. آنگ هنوز نوجوانی کمسنوسال است، اما طبق پیشگویی باید بر چهار عنصر مسلط شود تا جلو تهدیدی را بگیرد که جهان را در خطر نابودی قرار داده. آنگ در طول داستان کمکم تواناییهایش را میشناسد و با مسئولیتهایی که بر دوشش گذاشته شده روبهرو میشود. او در همین مسیر وارد جنگی بزرگ علیه ملت آتش (Fire Nation) میشود.
فینیس و فرب (Phineas and Ferb) از شبکهٔ دیزنی (Disney Channel) هم رقیبی جدی بود و حتی تا مرز گرفتن این جایگاه پیش رفت، اما تردیدی نیست که آواتار: آخرین بادافزار یکی از بهترین سریالهای انیمیشنی تاریخ است. این سریال هرچند بیشتر مخاطبان کودک و نوجوان را در نظر دارد، سراغ موضوعات سنگین و جدی زیادی میرود؛ از امپریالیسم و آسیبهای روحی گرفته تا مشکلات خانوادگی، بیگانگی، تنهایی و فمینیسم.
آواتار: آخرین بادافزار گاهی فضای تیره و سنگینی دارد، اما شوخیهای فراوان و نگاه امیدوارانهٔ آن از سنگینی فضا کم میکند و تضاد دلنشینی میسازد. شخصیتها، با اینکه خیالی و کمسنوسالاند، پرداخت بسیار خوبی دارند و مخاطبان زیادی میتوانند بهراحتی با آنها ارتباط برقرار کنند. بهخصوص زوکو (Zuko) که یکی از بهترین داستانهای رستگاری شخصیتهای شرور را در تاریخ تلویزیون پشت سر میگذارد.
بازسازیهای لایواکشن آواتار: آخرین بادافزار لحظههای خوبی دارند، اما حتی نزدیک نسخهٔ اصلی هم نمیشوند.