ویرگول
ورودثبت نام
روشنک
روشنکدل من در دل شب، خواب پروانه ‌شدن میبیند...
روشنک
روشنک
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

چرا باید "دایی جان ناپلئون" را دید؟

اول از همه آنکه این سریال سرگرم کننده است. هر سکانس مطلبی دارد که به شناخت بیشتر شخصیت ها و کامل شدن داستان کمک می کند. این عنصر سرگرم کننده بودن اصلی ست که به نظر می رسد امروزه بسیاری از فیلمسازان پر دبدبه و کبکبه که خیلی هم ادعایشان می شود آن را فراموش کرده اند اما "ناصر تقوایی"، آن زمان که تنها 34 سال داشته و تجربه چندانی هم نداشته به خوبی از پس آن بر آمده.

دایی جان ناپلئون یک سریال کاملا ایرانی است. از خانه ای که دایی جان با سه خانوار دیگر در آن زندگی می کند گرفته تا رفت و آمدها، آداب و رسوم، مهمانی ها و حتی دیالوگ هایی که رد و بدل می شوند پایبندی کامل خود را به فرهنگ و ادبیات ایران و ایرانی حفظ کرده اند. خانواده دایی جان و فامیل به هر بهانه دور هم جمع می شوند، وقتی دایی جان رهسپار "قم" می شود دایی سرهنگ آش پشت پا می پزند و باز به همین بهانه همه دور هم جمع می شوند، احترام به بزرگ تر رکن اصلی روابط بین افراد است و دایی جان که بزرگ خانواده محسوب می شود برای همه محترم است داستان در بستر یک خانه باغ با معماری ایرانی شکل می گیرد که اندرونی دارد و زیر زمین های متعدد و جویباری که آب را به باغچه ها می رساند. شب های خنک تابستان در تخت های چوبی زیر پشه بندهای توری بزرگ و سپید سپری می شود. لباس ها و طراحی دکور این مجموعه با شما حرف می زنند.


این مجموعه بر اساس رمانی به همین نام نوشته "ایرج پزشکزاد" ساخته شده. رمانی که گفته می شود یکی از موفق ترین آثار طنز ایران است. فرایند ساخت سریال از همان ابتدا زیر نظر شخص نویسنده کلید خورده و بعدها ایرج پزشکزاد اذعان داشته علی رغم آنکه می ترسیده نکند اثر دقیقا همان چیزی نشود که او در ذهن داشته اما "ناصر تقوایی" خوب از پس کار برآمده و حاصل کار توانسته رضایت او را جلب کند. بنابراین با تماشای این مجموعه یکجورهایی با ادبیات فاخر پارسی نیز آشنا می شوید و به غنای ادبی خود کمک می کنید.

دایی جان ناپلئون گردهمایی تنی چند از شناخته شده ترین بازیگران سینمای ایران از جمله نصرت کریمی، پرویز فنی زاده، غلامحسین نقشینه و پرویز صیاد است که شاید نتوانید آثار آن ها را به راحتی پیدا کنید. بازیگرانی زبده و فراموش ناشدنی که تماشای بازی های چشمگیرشان می تواند به مثابه یک کلاس بازیگری برای علاقه مندان باشد و به طور دقیق یاد می دهد تفاوت بین "تیپ" و "شخصیت" چیست و چگونه یک کار کمدی به معنای واقعی کلمه شکل می گیرد.

بعد از تماشای دایی جان ناپلئون محال است یکی از بازی ها چشمتان را نگیرد. در واقع از هر که بپرسید بعد از تماشای آن یکی از شخصیت ها را بیش از سایرینشان دوست دارد. من خودم عاشق "مش قاسم" شدم و بعد از "دوستعلی خان" خیلی خوشم آمد.

با "دایی جان ناپلئون" شما با یک نوع از یاد رفته از عشق و عاشقی آشنا می شوید که شاید دهه شصتی ها آن را ب خاطر بیاورند و آن همان نوع عشق آمیخته با شرم و حیاست. عشقی ک در آن "سعید" به "لیلی" داستان "کاغذ می دهد" و "لیلی" قسم می خورد اگر او را به "پوری" دهند "تریاک می خورد". "لیلی" گاه و بیگاه از ترس و شرم و بازیگوشی دخترانه غیبش می زند و فرار می کند و سعید را در حسرت یک دل سیر دیدنش رها می کند.

این داستان یک داستان ایرانی است که برای خانواده ایرانی ساخته شده. هر کس که ادعای شناخت ادبیات و فرهنگ و سینمای ایرانی را دارد باید "دایی جان ناپلئون" را ببیند.

۹
۶
روشنک
روشنک
دل من در دل شب، خواب پروانه ‌شدن میبیند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید