پدرم عاشق تاریخ است. مثلا کافیست یک برنامه از تلویزیون پخش شود که تصاویری رنگ و رو رفته از زمان قبل از انقلاب داشته باشد تا و دست از هرکاری بشوید و به آموختن آن برنامه سرگرم شود. این که می گویم "آموختن" بیراه نمی گویم او داشته هایش را از این برنامه مثل یک هارد دیسک پر قدرت ضبط می کند و می گذارد کنار انبوهی از اطلاعات ک از کلی منابع دیگر کسب کرده. گواهش هم آنکه وقتی صحبتی از نکته ای یا واقعه ای در تاریخ، هرچند ک چندان هم معروف نبوده باشد، پیش بیاید پدر حرفی تازه برای گفتن دارد؛ یکجورهایی انگار توی ذهنش کلید کنترل +F را فشار می دهد و کل یافته های حاوی کلید واژه مربوطه برایش حاضر و مهیا می شود. این تواناییست ک من همیشه به آن غبطه خورده ام.
+گمان می برم آنچه به پدر در ب یادآوری دانسته هایش کمک کرده، ب جز یک موهبت و استعداد خدادادی، پشتکار و پایمردی همیشگی اش بوده در آموختن. یک جورهایی مصداق بارز "میاسای زآموختن یک زمان".
