فیلم در ابتدا تو را دچار تردید می کند که آیا با حقه های کارگردان رو به رو هستم؟ آیا با موضوع پیچیده ای رو به رو هستم، گرهی که لابد در انتهای داستان باز می شود؟ وقتی رفته رفته پی میبری چنین نیست که ذهنت کاملا فریب خورده، حالا خودت پا به پای شخصیت اصلی فیلم به همه چیز شک می کنی، سوال میپرسی، گیج و ویج تلو تلو میخوری بین اتاق های آسایشگاه، خانه آنتونی و خانه آن، اتاق هایی که تا مرز جنون شبیه به هم به نظر می رسند.. بدتر از همه تردیدی است که نسبت به نیات دیگران داری، به شنیده ها و دیده هایت... اما تقلا بیفایده به نظر می رسد! دنیای فیلم در حد راهروی خانه آن (یا خانه ی آنتونی؟!) خفقان آور است دنبال جور کردن پازل فیلم نباش چون اصولا پازلی در کار نیست، تماما اغتشاش و سرگشتگیست و این تنها احتمالا گوشه ای از درد و رنج عظیمی است که فرد مبتلا به دمانس ( زوال عقل) تجربه می کند؛ فیلم در نیل به هدفش کاملا موفق بوده.

+بعد از اتمام فیلم ممکن است درباره افکار خودت و شنیده ها دچار وسواس شوی و گوشه ای از رنج "آنتونی" (نام شخصیت اصلی فیلم) در تو ادامه یابد... بازی خیره کننده "آنتونی هاپکینز" چاره ای جز تحسین برای تو نمیگذارد: آن نگاه های خیره، حرکات بدن اش، راه رفتنش، حرکات دست ها و انگشتانش حتی (که همگی منطبق بر تظاهرات فیزیکی مبتلا به این عارضه می باشد)، آن لحظه که در پوشیدن ژاکتش در می ماند، آن نگاه سرد و منجمد کننده به صورت دخترش وقتی اظهار می دارد او را نمیشناسد... آدم از خودش میپرسد نکند بازیگر برای این نقش دستی دستی خودش را دچار دمانس کرده؟! این نکته هرچند محلی از اعراب ندارد اما اوج شگفت زدگی بیننده را نسبت به بازی هاپکیز ٨٣ ساله هویدا می سازد.