تکه هایی از حال و اکنون، گاه به پاره ای از زمان در گذشته شباهت پیدا می کند. گویی دستی از غیب با دلیل یا بی دلیل آن لحظه ها را بار دیگر برای تو مثل یک فیلم که قبلا تماشا کرده ای پخش کند. تنها تفاوت این است که تماشاگر که تو باشی، دیگر آن آدم سابق نیست. برای درک این مسئله کافیست به این فکر کنید آیا تماشای برنامه کودک برای شما به اندازه کودکیتان لذتبخش یا سرگرم کننده است؟. به احتمال زیاد چنین نیست.
آنچه حس نوستالژی را تلخ می کند باور به این حقیقت است که زمان چیزهای زیادی را از ما ربوده است و تکرار دوباره تصاویر، رنگ ها و بوها ما را تبدیل به آن آدم سابق نمی کند. نوع لذتی که انسان از پدیده ها میبرد با گذر زمان تغییر می کند. حالا این تلخی گویی حس دلتنگی ست برای آن نوبرانه بودن آن اتفاق و تازگی اش. اعتراف به اینکه هیچ گاه دیگر به آن اندازه ساده دل نخواهیم بود تا از آن احساس ذوق کنیم و بی آنکه بدانیم در خوشبختی غوطه ور باشیم.
