آن چیزی که آدمها را به هم وصل می کند که بتوانند با هم باشند و خسته نشوند چیست؟ یا خاطرات مشترک است یا علاقه مشترک. به یک همکلاس قدیمت برمیخوری، مدتی میتوانی با او درباره خاطرات مدرسه و معلم ها و همکلاسی ها صحبت کنی، اما مدتش کوتاه است. آن چیزی که مایه وصل طولانی میشود علاقه مشترک است. برای مثال من و نیک اختر خاطرات مشترک دوران مدرسه را داریم اما علاقه مشترک نداریم. چقدر میشود از مدرسه و شاگرد و معلم ها گفت؟ من و او بعد از مدرسه راهمان جدا شده هر کدام یک راه رفتیم که با هم هیچ وجه مشترکی ندارند. حالا نیک اختر با کسی خوش است که از تغییرات بازار ارز یا رکود و تحرک مستغلات یا فراز و نشیب سهام یا تسهیلات ارزی و از این جور چیزها مطلع باشد و من صحبتم با کسی میگیرد که به تاریخ و ادب و هنر علاقه داشته باشد. از این نوع هم صحبت ها اینجا پیدا نکردهام باید برگردم بروم به سراغ همان چند تا دوست خودم...
+متن بالا برگرفته از کتاب "خانواده نیک اختر" است نوشته ایرج پزشکزاد.
