گاهی انقدر در رویدادها و فرازها و نشیب های گول زننده زندگی گم می شویم ک مهم ترین اصل زنده بودن یعنی لذت بردن یادمان می رود. یادمان می رود چقدر چیزهای لذت بخش دور برمان زیادند و چقدر بهانه برای احساس خوشبخت بودن وجود دارد. بهانه هایی ساده اما شگفت انگیز ک کوچک و بی اهمیت انگاشته می شوند. کم نیستند دور و برمان اما نمی بینمشان. تنها وقتی نباشند دردسر و تلخی نبودنشان را درک می کنیم. این حقیقت مثل سیلی میخورد توی صورت آدم. تازه می فهمیم تمام مدتی ک برخوردار از آن موهبت ها بوده ایم در واقع ب آن ها عادت کرده بودیم؛ دچار بودیم بهشان. و این عادت کردن و دچار بودن یکجورهایی بی لیاقتی را نشان می دهد؛ انگار یک هدیه گران بها ب یک فرد بدهید و او ب جای اینکه قدردان باشد آن را لگدمال کند، ب آن بی توجهی نماید یا بدون ابراز قدردانی و سپاس ب استفاده از آن بپردازد. می توانید مشاهده کنید این رفتار چقدر زننده است.
نمیخواهم ب خودم و شما سخت بگیرم. حتی خودم هم آدم چندان شکر گزاری نیستم. این خاصیت انسان های "دچار" زندگی مدرن است. اما خب ، بد نیست آن دفعاتی ک نعمت هایی ک ظاهرن اکثر اوقات نامرئی می شوند را دیدیم، ب موقع مچشان را بگیریم و حسابی از بودنشان کِیف کنیم و شکرگزار باشیم.
این متن قرار نبود انقدر طولانی باشد. من میخواستم تنها همان آخرین سطر این صفحه را بیاورم اما ظاهرن ویرگول اجازه انتشار متن های با طول کمتر از 300 کاراکتر را نمی دهد. بنابراین از این بعد اگر خواستم اینجا شکرگزاری کنم احتمالا همین چند پاراگراف را محض خالی نبود عریضه (!) کپی پیست (الحاق و چسباندن!) خواهم کرد در صفحه.
و اما بهانه شکرگزاری امشب...
«خداوندا! ممنونم ک لباس های گرم ب من دادی و ممنون ک بسیار زیبایند؛ بعضی وقت ها بسیار سرد می شود و انسان نیاز دارد آنچه را می پوشد دوست بدارد».
