حس امروز

یک حزن خفیف مثل همین آفتاب بی رمقی که بر تن ساختمان آجری خوابگاه می تابد در خود احساس می کنم.

و مثل گربه هایی که روی آسفالت سرد حیاط خوابگاه خود را کش و قوس می دهند به دلتنگی دچارم؛

بغض مثل دختری که تازه به خوابگاه آمده، توی گلویم چمدان می گشاید.

امروز این است حالم.

خداوندا به شادی هایمان دوام بده؛ مثل نرم کننده خوشبویی که رایحه بادوامش را نشود از لباس زدود...