سفر خصوصا چند ماهه اونم از نوع بازگشت به خوابگاه برای من همیشه معنای چشم پوشی از عمده لذت ها و سرگرمی ها و اسباب رفاه و آسایش من داشته. من برای این سفر همیشه مجبور بودم چیزهایی رو برای بردن با خودم انتخاب کنم ک کمتر جا بگیرن و کاربردی تر باشن و به همین دلیل باید قید اقلام تزئینی و تجملاتی و تفریحی و خلاصه هرچیزی که رنگی از تنوع، رفاه بیشتر و سبک زندگی سرخوشانه رو تو خودشون داشتن حذف می کردم و به ناچار به زندگی مینیمالیستی ک هیچ جوره با ذائقه م جور در نمیاد تن در بدم. این وسایل و دلبستگی ها چیزایی بودن مثل کل کشوی زیورآلاتم، اتوی مو و بابلیس، یک اتوی لباس، یک کشو لباس راحتی متنوع و یک جعبه لاک رنگارنگ و حوله بزرگ و جاگیری ک اتفاقا آبگیری خوبی داره. البته خب دارم رو خودم کار می کنم که کمتر غر بزنم و کمتر دلم بخاد. ب طرز جالب و شگفت انگیزی این اولین باره ک از فکر رفتن ب خوابگاه احساس بدی ندارم، دلشوره نمی گیرم و در مجموع حالم خوبه. این اتفاق رو ب فال نیک می گیرم.
