آدمی ک یکی دوبار هم شده دل ب نوشتن داده باشد از آن پس هوای نوشتن گاه و بیگاه مثل باران های موسمی، مهیب و غافلگیر کننده می افتد ب جانش. کاری ب کمی و کاستی، بالا و پایین بودن یا سطح کیفی نوشته اش ندارم؛ آدمی ک طعم نوشتن زیر دندانش رفته مثل ابر است موقع باریدن؛ همانقدر اضطرار دارد ب بارش کلمات.
برای من ایده ها برای نوشتن وقتی گرسنه ام فوران می کنند! یعنی در راه بازگشت از محل کار، حد فاصل ایستگاه مترو تا رسیدن ب خانه، هزار جور ایده جورواجور توی ذهنم شروع می کنند به ورجه وورجه. همینگوی هم ظاهرا حال مشابهی حین گرسنگی داشته و حتی آن را ب صورت خود خواسته تمرین می کرده. او در کتاب «پاریس جشن بیکران» خود می نویسد : «از دست دادن یک وعده غذا به شدت گرسنه ات می کند اما در عین حال ادراکاتت را تیزتر می سازد».
در واقع گرسنگی این بُنیه را دارد که آدم ها را ب فیلسوف های بزرگ بدل کند. پس همیشه دغدغه های انتزاعی بشر از سر شکم سیری نبوده؛ اتفاقا شکم خالی هم می تواند سر منشا خطور اندیشه های بزرگ ب ذهن بشر باشد.
در این صورت ایده دوستمان ک در مطلبی اظهار داشتند فعالیت افزایش یافته نورون های مغز باعث شکوفایی نبوغ نویسنده می شود در مورد همه صدق نمی کند یا شاید یکی باشد از هزار بارقه ای ک ب بارش کلمات روی کاغذ می انجامند. مثلا یک جا خواندم لیدی گاگا هم همه اشعارش را تحت تاثیر ماری جوانا نوشته. من هرچند چنین تجربه ای ندارم اما وقتی برانگیختگی و هیجانم برای نوشتن را بعد از خوردن قهوه می بینم، حس می کنم شرایط لیدی گاگا قابل درک باشد.
به هر حال شاید بهترین توصیه به هر آنکس ک دغدغه نوشتن دارد آن باشد که همواره کاغذی و قلمی با خود ببرد تا هر وقت جمله ای، عبارتی، وصفی، کلمه ای حتی ب ذهنش آمد (یا ب قولی "وحی شد") فورا آن را بنگارد تا بعدا ک فرشته الهام چندان ب او التفات نداشت همین وصله پینه ها ب مددش آیند و دست خالی نماند.
