کلاژنویسی قبلی انگاری هم به شما چسبید، و هم به خودم. تصمیم گرفتم ادامش بدم :)
از تجربه‌ی چیزای جدید می‌ترسم...
می‌ترسم... می‌ترسم... می‌ترسم...
از خیلی چیزا می‌ترسم...
می‌ترسم گذشته تکرار بشه...
می‌ترسم... می‌ترسم... می‌ترسم...
انقدر رویاهام زیاد شدن که نمی‌تونم تشخیص بدم کدوم واقعی بود و کدوم رویا...
توی این دو روز تعطیل متوجه شدم تخیلم اصلا هم خراب نشده بلکه خسته و درحال استراحت بوده!
البته ترجیح می‌دم استراحتش رو ادامه بده... مدت‌ها بود یادم رفته بود تخیل کردن و دیدن چیزای غیر واقعی چقدر می‌تونه دردناک باشه...
با اینکه نمی‌دونم قراره چی بشه برای تابستون از الان برنامه ریختم. می‌ترسم نشه...
چندباری از بابام درباره‌ی تابستون پرسیدم... پرسیدم چه حسی داره بعد از ۹ ماه فقط کلاس و کلاس بتونی مدتی بیشتر از ۲ رو آخرهفته - که اون هم صرف کارهای خونه و این‌جورچیزا می‌شه! - رو برای خودت و اهدافت داشته باشی؟ اصلا شدنیه؟
مطلقا تصوری از تابستون ندارم! آخه می‌دونید که، من یک ۱۱ ساله‌ی ۱ ساله هستم! :)
هم یه‌جورایی تابستون سال قبل رو با تمام وجودم به خاطر دارم و یه‌جورایی هم اصلا یادم نمی‌آد که ۳ ماه کامل آزادی رو چطوری تلف کردم /:
من از اونایی نیستم که یه آینده‌ی بهتر می‌خوان. من فقط یک حال بهتر می‌خوام. یک تعطیلات طولانی کامل برای خودم که بتونم خستگی در کنم و به خودم برسم...
من خستم... من داغونم... و هر روز هم وضعیتم وخیم‌تر می‌شه چون وقتی نیست که بتونم درستش کنم و همین‌طور روی هم تلنبار می‌شن...
می‌گن از کارات با الویت‌بندی کم‌کن تا به آرامش برسی، ولی من از چی کم کنم؟ چی رو بزارم آخر الویتم؟ هر چی بوده رو گذاشتم برای تابستون و فقط کلاسا موندن! فقط یک ماه صبر می‌کنم و دیگه... یوهو! قراره حسابی خوش‌بگذرونم!
از کلاس اول تا پنجم هر نوع تعطیلی‌ای برای من زجر بود. از تابسون خوشم نمیوومد چون چیزی به نام مدرسه توش نبود. من عاشق مدرسم بودم. عاشق مدرسم و هر چیزی که شاملش می‌شد. من عاشق کمدم بودم. عاشق دعواهای الکیمون با پایه‌های دیگه. عاشق ناهار خوردن رو زیرانداز تو حیاط درحالی که <<<< داد می‌زنه: «//// باید برقصه!» عاشق پروژه‌های بامزمون، جشنامون و کلی چیز دیگه که اگه بخوام لیست کنم هم ۱ هفته از من وقت می‌گیره و هم از شما پس بی‌خیالشون!
من عاشق شنبه‌ها هم بودم. شنبه‌ها که دوباره با بغلی پر از ایده‌ها و حرف‌ها برای گفتن سوار سرویس می‌شدم. ولی الان... بیشتر از هر چیزی انتظار تابستون رو می‌کشم و از شنبه متنفر شدم چون دیگه هیچ کدوم از اون سرگرمی و خوش‌گذورنی‌ها رو نداره.
ویرگول سوت و کوره... اونایی که هر روز ویرگولو از کامنتاشون می‌ترکوندن رفتن... ولی خب عضوهای جدیدی هم داشتیم... با این حال ای‌کاش اون‌طوری که تصور می‌کردم کنار هم می‌موندیم...
با یک ملودی آشنا از خواب می‌پرم. به صورت وحشت‌ناکی آشناست... ولی از کجا؟ لرزشی وارد بدنم می‌شود... مغزم آن را ادامه می‌دهد. به یک صدای آشنا می‌رسم. این دفعه می‌دانم از کیه. ولی هنوز نمی‌فهمم چه آهنگیست، کجا شنیده‌ام و چرا این احساس وحشت‌ناک را به من می‌دهد... سعی سعی و سعی می‌کنم. سعی برای پیدا کردن دلیلش. ولی باز هم موفق نمی‌شوم. انگار آن ملودی فقط در مغزم است و وجود خارجی ندارد... ولی آن صداها چی؟ چرا منو یاد یه چیزی می‌ندازه ولی یادم نمیاد چی؟ چرا انقدر مرموزه؟ چرا انقدر مزخرفه؟!
انگار می‌خواد یاداوری کنه قبلا یک خاطره‌ی مزخرف با این آهنگه داشتی... ولی چه خاطره‌ای؟ اصلا همچین ملودی‌ای رو چطور یادم مونده و چرا بعد این همه مدت یهو ظاهر شده؟
یاد کنستانس میوفتم که از قصد خاطرات خودشو از ذهنش پاک می‌کنه... نکنه منم همین‌کارو با خودم کرده باشم؟
یه روز از این ماجرا گذشته و ملودیه گذاشته رفته و اون حس مزخرفو با من تنها گذاشته... فکر کنم هیچ وقت نتونم بفهمم از کجا اومده...
نمی‌دونم آهنگ‌های حال خوب کن کم شدن یا من چیزی جز آهنگ‌های حال بد کن پیدا نمی‌کنم...
خیلی وقته که نتونستم بهت سر بزنم. از اون موقع تا الان اتفاقای زیادی افتاده که باعث می‌شن دیگه اون چیزایی که قبلا می‌نوشتم رو ننویسم. انقدر هم زیاد هستن که حوصله ندارم توضیحشون بدم ولی خودشون خیلی زود معلوم می‌شن برات.
